Ο Δημήτρης Δημόπουλος ξεκίνησε ως σταντ-απ κωμικός το 1996 στις Νύχτες Κωμωδίας και έκτοτε έχει γράψει μονολόγους όπως τα Α4, Καφρόκρεμα, Υπερπαραγωγή και Αντί Διδακτορικού. Έχει επίσης υπογράψει το λιμπρέτο για τις όπερες Το Λυκόφως των Χρεών, ΑirRossini και Yasou Aida! —για το οποίο τιμήθηκε με τον Έπαινο «Κάρολος Κουν» 2012— ενώ έχει σκηνοθετήσει μουσικοθεατρικές παραγωγές όπως το μιούζικαλ The Last Five Years και την οπερέτα Σατανερί. Ως μεταφραστής έχει συνεργαστεί με την Εθνική Λυρική Σκηνή, γνωρίζει γερμανικά, αγγλικά, ισπανικά και ρωσικά, και είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών. Με αφορμή τη συμμετοχή του στο Art & Wine Mini Fest, δράση του Συλλόγου Αποφοίτων, ο Δημήτρης μίλησε μαζί μας για τη σκηνή, το χιούμορ και τη Γερμανική Σχολή.
Αν έπρεπε να συστηθείς σε κάποιον που δεν σε έχει δει ποτέ στη σκηνή, τι θα του έλεγες για σένα;
Δεν είμαι αυτός που σου θυμίζω!
Πότε κατάλαβες ότι μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να γελούν; Ήταν κάτι που υπήρχε ήδη από τα μαθητικά σου χρόνια;
Εγώ το ένιωθα πως μπορούσα να κάνω τους ανθρώπους να γελούν και ήταν σίγουρα κάτι που υπήρχε και στα μαθητικά μου χρόνια. Δεν θυμάμαι να είμαι ο πλακατζής της τάξης, μάλλον το αντίθετο, συνεχώς νόμιζα πως δεν έπιαναν το χιούμορ μου…
Από πού αντλείς έμπνευση για τα κείμενά σου; Υπάρχει κάτι στην καθημερινότητα που σου «φωνάζει» stand-up;
Η έμπνευση είναι το ελάχιστο στο σταντ-απ. Το κυριότερο είναι να βρεις κάτι που σε ενδιαφέρει να αντιμετωπίσεις με κωμική και σκωπτική διάθεση και μετά να στρωθείς να του επιτεθείς από κάθε πλευρά! Υπάρχουν πράγματα στην καθημερινότητά μου που μου φωνάζουν “εδώ είμαστε, κάνε μας κάτι!” οπότε πρέπει να τα κάνω κάτι να σταματήσουν να μου φωνάζουν…
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν ανεβαίνεις στη σκηνή; Να κάνεις τον κόσμο να γελάσει ή… να μη γελάσεις εσύ πρώτος;
Η μεγαλύτερη πρόκληση πλέον είναι να είμαι ξεκούραστος την ώρα που ανεβαίνω στη σκηνή! Όταν οι παραστάσεις είναι στην έδρα μου, η μέρα είναι γεμάτη άλλα πράγματα, όταν δε είμαι σε περιοδεία,έχουν υπάρξει και φορές που από τη στιγμή που έφτασα στην πόλη που παίζω να μένουν μόλις 2 ώρες μέχρι την παράσταση. Μήπως μεγάλωσα και γκρινιάζω;!
Πώς ήταν η εμπειρία να επιστρέφεις στη Γερμανική Σχολή, αυτή τη φορά ως καλεσμένος του Συλλόγου Αποφοίτων στο Art & Wine Mini Fest;
Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, αφού βρέθηκα στο αίθριο που νομίζω πως δεν πρέπει να είχα μπει ποτέ! Επίσης: ΠΟΤΕ ΜΠΗΚΕ ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ;!
Τι κρατάς σήμερα από τα χρόνια σου στη Γερμανική Σχολή; Υπάρχει κάποια ανάμνηση, ένας άνθρωπος ή μια εμπειρία που σε έχει συνοδεύσει μέχρι σήμερα;
Πολλές αναμνήσεις, όλων των ειδών. Αλλά μια από τις πιο έντονες ήταν όταν έγινε μια ανακοίνωση πως πρέπει να φύγουμε από τη ΓΣΑ στη μέση των μαθημάτων, λέγοντάς μας πως θα ειδοποιηθούμε για το πότε θα επιστρέψουμε. Έφτασα σπίτι και είδα στις ειδήσεις πως έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου…
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη Γερμανική Σχολή σαν να ήταν τίτλος stand-up παράστασης, ποιος θα ήταν;
Konjuktiv III.
Αν μπορούσες να διαλέξεις, θα προτιμούσες να σταματήσουν να σε περνάνε για Γερμανό ή να συνεχίσουν, για να μη σου τελειώσει ποτέ το υλικό;
Ας κάνουν ό,τι θέλουν, υπάρχει άπειρο υλικό άλλωστε!
Five to Go
Πέντε σύντομες ερωτήσεις πριν αποχαιρετιστούμε.
Stand-up ή αυτοσχεδιασμός;
Μεταφράσεις στίχων, σας την έφερα!
Το πιο δύσκολο κοινό: φίλοι ή άγνωστοι;
Οι συνάδελφοι.
Κόκκινο, λευκό ή ροζέ κρασί;
Γλυκό σαμιώτικο.
Ένας κωμικός που θα ήθελες να δεις live;
Ένας κωμικός που θα με εκπλήξει.
Η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς «Γερμανική Σχολή»;
ΗΣΑΠ Ειρήνη! Έξι χρόνια ερχόμουν με τον ηλεκτρικό από Μοσχάτο και μετά κάνα 25λεπτο περπάτημα από Ειρήνη μέχρι ΓΣΑ…
Ο Δημήτρης Δημόπουλος συμμετείχε στο Art & Wine Mini Fest του Συλλόγου Αποφοίτων, φέρνοντας το χιούμορ και τη ματιά του πάνω στη σκηνή που κάποτε τον φιλοξένησε ως μαθητή.
Website: www.linktr.ee/dimitdimop
Στεφανία Σκούρση Σιγανού (2011)
„Ich bin nicht der, an den ich dich erinnere“: Ein Treffen mit Dimitris Dimopoulos
Dimitris Dimopoulos begann 1996 bei den „Nychtes Komodias“ (Komödiennächten) als Standup Comedian und hat seither Soloprogramme wie A4, Kafrokrema, Yperparagogi und Anti Didaktorikou geschrieben. Außerdem verfasste er das Libretto für die Opern Das Zwielicht der Schulden, AirRossini und Yasou Aida! – für Letztere wurde er 2012 mit dem „Karolos-Koun“-Preis für griechische Dramatik ausgezeichnet. Er inszenierte zudem musiktheatralische Produktionen wie das Musical The Last Five Years und die Operette Sataneri. Als Übersetzer arbeitete er mit der Griechischen Nationaloper zusammen, spricht Deutsch, Englisch, Spanisch und Russisch und ist Absolvent der Deutschen Schule Athen. Anlässlich seiner Teilnahme am Art & Wine Mini Fest, einer Veranstaltung des Ehemaligenvereins, sprach Dimitris mit uns über die Bühne, den Humor und die Deutsche Schule.
Wenn du dich jemandem vorstellen müsstest, der dich noch nie auf der Bühne gesehen hat, was würdest du über dich sagen?
Ich bin nicht der, an den ich dich erinnere!
Wann hast du gemerkt, dass du Menschen zum Lachen bringen kannst? Gab es das schon in deiner Schulzeit?
Ich hatte das Gefühl, Menschen zum Lachen bringen zu können, und das gab es sicher schon in meiner Schulzeit. Ich erinnere mich nicht daran, der Klassenclown gewesen zu sein – eher im Gegenteil, ich dachte ständig, mein Humor käme nicht an…
Woher schöpfst du die Inspiration für deine Texte? Gibt es etwas im Alltag, das dir „Stand-up“ zuruft?
Inspiration ist beim Stand-up das Mindeste. Das Wichtigste ist, etwas zu finden, das dich interessiert,um es komisch und satirisch anzugehen, und dich dann hinzusetzen und es von allen Seiten anzugreifen! Es gibt Dinge in meinem Alltag, die mir zurufen: ‚Hier sind wir, mach was mit uns!‘ – also muss ich etwas damit machen, damit sie aufhören zu rufen…
Was ist die größte Herausforderung, wenn du auf die Bühne gehst? Die Leute zum Lachen zu bringen oder… selbst nicht zuerst zu lachen?
Die größte Herausforderung ist mittlerweile, ausgeruht zu sein, wenn ich auf die Bühne gehe! Wenn die Vorstellungen in meiner Heimatstadt sind, ist der Tag voll mit anderen Dingen, und wenn ich auf Tournee bin, gab es auch schon Fälle, in denen mir ab der Ankunft in der Stadt nur noch 2 Stunden bis zur Vorstellung blieben. Bin ich vielleicht einfach älter geworden und meckere jetzt?!
Wie war es, an die Deutsche Schule zurückzukehren – diesmal als Gast des Ehemaligenvereins beim Art & Wine Mini Fest?
Es war eine schöne Erfahrung, denn ich befand mich im Atrium, in dem ich glaube ich noch nie gewesen war! Außerdem: WANN WURDE DER AUFZUG EINGEBAUT?!
Was bleibt dir heute aus deinen Jahren an der Deutschen Schule? Gibt es eine Erinnerung, einen Menschen oder eine Erfahrung, die dich bis heute begleitet?
Viele Erinnerungen, aller Art. Eine der eindrücklichsten war, als mitten im Unterricht eine Durchsage kam, dass wir die DSA verlassen müssten und benachrichtigt würden, wann wir zurückkehren könnten. Ich kam nach Hause und sah in den Nachrichten, dass die Berliner Mauer fiel…
Wenn du die Deutsche Schule als Titel eines Stand-up-Programms beschreiben müsstest, wie würde er lauten?
Konjuktiv III.
Wenn du wählen könntest: Würdest du lieber, dass man dich nicht mehr für einen Deutschen hält, oder dass es weitergeht, damit dir nie der Stoff ausgeht?
Sollen sie machen, was sie wollen – Material gibt es ohnehin unendlich!
Five to Go
Fünf kurze Fragen zum Abschluss.
Stand-up oder Improvisation?
Liedtextübersetzungen – reingelegt!
Das schwierigste Publikum: Freunde oder Fremde?
Die Kollegen.
Rot-, Weiß- oder Roséwein?
Süßer Samos-Wein.
Ein Komiker/eine Komikerin, den/die du gerne live sehen würdest?
Einer, der mich überraschen wird.
Das erste Wort, das dir einfällt, wenn du «Deutsche Schule» hörst?
ISAP Irini! Sechs Jahre lang bin ich mit der Vorortbahn aus Moschato gekommen und dann etwa 25 Minuten von Irini bis zur DSA gelaufen…
Dimitris Dimopoulos nahm am Art & Wine Mini Fest des Ehemaligenvereins teil und brachte seinen Humor und seine Sichtweise auf die Bühne, die ihn einst als Schüler beherbergt hatte.
Website: www.linktr.ee/dimitdimop
Stefania Skoursi Siganou (2011)
