Η Διονυσία Αδαμοπούλου (γ. 1993) είναι εικαστικός και ποιήτρια με έδρα την Αθήνα, απόφοιτη της Γερμανικής Σχολής και του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ σήμερα σπουδάζει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 2024 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Τα Χρώματα της Μητρότητας», ενώ έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, βρίσκοντας θέση σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές.

Με αφορμή τη συμμετοχή της στο Art & Wine Mini, δράση του Συλλόγου Αποφοίτων, η Διονυσία μίλησε μαζί μας για τη δουλειά και τη διαδρομή της.

Αν έπρεπε να συστηθείς σε κάποιον που δεν έχει δει ποτέ τη δουλειά σου, τι θα του έλεγες;

Είμαι εικαστικός και ασχολούμαι κυρίως με τη ζωγραφική και τις μικτές τεχνικές. Με ενδιαφέρει περισσότερο η υλικότητα και το συναίσθημα που δημιουργεί ένα έργο και λιγότερο η αναπαράσταση. Τα έργα μου έχουν βιωματικό χαρακτήρα, με την προσπάθεια να μετατρέψουν το προσωπικό σε κάτι πιο καθολικό.

Θυμάσαι τη στιγμή που κατάλαβες ότι η ζωγραφική ήταν κάτι περισσότερο από ένα χόμπι για σένα;

Η δική μου διαδρομή ήταν λίγο διαφορετική. Ξεκίνησα τα επαγγελματικά μου βήματα στον εταιρικό κόσμο και μπήκα στο καλλιτεχνικό μονοπάτι σε μεγαλύτερη ηλικία. Από τα πρώτα μου όμως εγχειρήματα ένιωσα μια πολύ έντονη επιθυμία να ζωγραφίζω συνέχεια, αλλά την απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά με την τέχνη την πήρα αφού γεννήθηκε ο γιος μου. Ήταν ένα σημείο που ανακάλυψα ότι η τέχνη δεν είναι απλά ένα επάγγελμα, αλλά τρόπος επιβίωσης.

Τι είναι αυτό που σε εμπνέει περισσότερο όταν δημιουργείς;

Με εμπνέει η αλλαγή. Ο πυρήνας της δουλειάς μου είναι εμπειρίες ζωής που κάποια στιγμή έκαναν ένα “κλικ” μέσα μου. Έτσι, η δουλειά μου καταλήγει να μιλά για τη μεταβλητότητα της ύπαρξής μας, με έναν τρόπο σωματικό και υλικό. Η γυναικεία εμπειρία επίσης προκύπτει σχεδόν πάντα, έστω και έμμεσα — η μητρότητα, η γυναικεία σωματικότητα, η φροντίδα και η απώλεια.

Πόσο σε έχουν επηρεάσει τα χρόνια σου στη Γερμανική Σχολή;

Η Γερμανική Σχολή μου έμαθε κυρίως να είμαι περίεργη και να μη φοβάμαι να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα. Ήταν ένα περιβάλλον που ενθάρρυνε την κριτική σκέψη και την πρωτοβουλία, κάτι που εκτιμώ πολύ σήμερα.

Στο Art & Wine Mini η τέχνη συναντά το κρασί. Πιστεύεις ότι έχουν κάτι κοινό;

Νομίζω πως ναι. Και τα δύο απαιτούν χρόνο, προσοχή και διάθεση να παρατηρήσεις τις λεπτομέρειες. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να τα απολαύσεις· αρκεί να είσαι ανοιχτός στην εμπειρία και να αφήσεις τον εαυτό σου να ανακαλύψει κάτι νέο.

Πώς γεννιέται ένας πίνακας; Ξεκινάς με ένα συγκεκριμένο σχέδιο ή αφήνεσαι να σε οδηγήσει η στιγμή;

Σχεδόν ποτέ δεν κάνω προσχέδια. Ξεκινώ από μια αίσθηση, μια ιδέα, μια εικόνα αναφοράς ή ένα υλικό που θέλω να εξερευνήσω περισσότερο και δουλεύω πάνω σε αυτά. Από εκεί και πέρα αφήνω τα ίδια τα υλικά να με οδηγήσουν — θεωρώ πολύ σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας τη διαχείριση της τυχαιότητας.

Αν μπορούσες να ζωγραφίσεις μία μόνο ανάμνηση από τα μαθητικά σου χρόνια, ποια θα ήταν;

Δεν ξέρω αν θα διάλεγα μια συγκεκριμένη ανάμνηση. Νομίζω πως θα αποτύπωνα μια αίσθηση — ένα έργο γεμάτο χαρούμενα χρώματα, που να μιλά για τη χαρά, τη φιλία και την παιδικότητα. Για την αρχή μιας διαδρομής.

Τι σημαίνει για σένα να επιστρέφεις σήμερα στη Γερμανική Σχολή, ως απόφοιτος και καλλιτέχνης;

Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό. Ως μαθήτρια δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια μέρα θα επέστρεφα για να μοιραστώ τη δουλειά μου με την κοινότητα του σχολείου. Νιώθω ότι κλείνει όμορφα ένας κύκλος και ταυτόχρονα ανοίγει ένας καινούργιος.

Five to Go

Πέντε σύντομες ερωτήσεις πριν αποχαιρετιστούμε.

Ένα χρώμα που σε εκφράζει αυτή την περίοδο;

Κόκκινο.

Κόκκινο, λευκό ή ροζέ κρασί;

Ροζέ.

Τι μουσική ακούς συνήθως όταν ζωγραφίζεις;

Δεν ακούω μουσική. Την ώρα που ζωγραφίζω συγκεντρώνομαι απόλυτα στη διαδικασία.

Ένας καλλιτέχνης που σε εμπνέει;

Tracey Emin.

Η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς «Γερμανική Σχολή»;

Αρχή.

Η Διονυσία Αδαμοπούλου συμμετείχε στο Art & Wine Mini του Συλλόγου Αποφοίτων, όπου οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν διαφορετικά υλικά και δημιουργικές διαδικασίες μέσα από τον πειραματισμό και τη βιωματική συμμετοχή.

Website: www.dionysiaadamopoulou.com

Στεφανία Σκούρση Σιγανού (2011)

—————————————–

Kunst als Überlebensweise: Ein Treffen mit Dionysia Adamopoulou

Dionysia Adamopoulou (geb. 1993) ist bildende Künstlerin und Dichterin mit Sitz in Athen. Sie ist Absolventin der Deutschen Schule Athen und der Wirtschaftsuniversität Athen und studiert derzeit an der Athener Kunsthochschule (ASKT). 2024 veröffentlichte sie den Gedichtband «Die Farben der Mutterschaft», während ihre Werke in Ausstellungen in Griechenland und im Ausland gezeigt wurden und sich in privaten sowie öffentlichen Sammlungen befinden.

Anlässlich ihrer Teilnahme am Art & Wine Mini, einer Veranstaltung des Ehemaligenvereins, sprach Dionysia mit uns über ihre Arbeit und ihren Werdegang.

Wenn du dich jemandem vorstellen müsstest, der deine Arbeit noch nie gesehen hat, was würdest du sagen?

Ich bin bildende Künstlerin und beschäftige mich hauptsächlich mit Malerei und Mischtechniken. Mich interessiert mehr die Materialität und das Gefühl, das ein Werk erzeugt, als die Darstellung selbst. Meine Werke haben einen erfahrungsbezogenen Charakter – sie versuchen, das Persönliche in etwas Universelleres zu verwandeln.

Erinnerst du dich an den Moment, in dem dir klar wurde, dass die Malerei für dich mehr als ein Hobby war?

Mein Weg war etwas anders. Ich begann meine berufliche Laufbahn in der Unternehmenswelt und fand erst später zur Kunst. Schon bei meinen ersten Versuchen spürte ich jedoch den starken Wunsch, ständig zu malen. Die Entscheidung, mich professionell der Kunst zu widmen, traf ich aber erst, nachdem mein Sohn geboren wurde. Das war der Moment, in dem ich entdeckte, dass Kunst nicht einfach ein Beruf ist, sondern eine Art zu überleben.

Was inspiriert dich beim Schaffen am meisten?

Mich inspiriert der Wandel. Der Kern meiner Arbeit sind Lebenserfahrungen, die irgendwann in mir ‚Klick‘ gemacht haben. So spricht meine Arbeit letztlich von der Wandelbarkeit unserer Existenz, auf körperliche und materielle Weise. Auch die weibliche Erfahrung taucht fast immer auf, wenn auch indirekt – Mutterschaft, weibliche Körperlichkeit, Fürsorge und Verlust.

Wie sehr haben dich deine Jahre an der Deutschen Schule geprägt?

Die Deutsche Schule hat mich vor allem gelehrt, neugierig zu sein und keine Angst zu haben, Neues auszuprobieren. Es war ein Umfeld, das kritisches Denken und Eigeninitiative förderte – etwas, das ich heute sehr zu schätzen weiß.

Beim Art & Wine Mini trifft Kunst auf Wein. Glaubst du, sie haben etwas gemeinsam?

Ich glaube schon. Beide erfordern Zeit, Aufmerksamkeit und die Bereitschaft, Details zu beobachten. Man muss kein Experte sein, um sie zu genießen – es reicht, offen für die Erfahrung zu sein und sich selbst etwas Neues entdecken zu lassen.

Wie entsteht ein Gemälde? Beginnst du mit einem konkreten Plan oder lässt du dich vom Moment leiten?

Ich mache fast nie Vorskizzen. Ich beginne mit einem Gefühl, einer Idee, einem Referenzbild oder einem Material, das ich näher erkunden möchte, und arbeite darauf aufbauend. Von da an lasse ich mich von den Materialien selbst leiten – den Umgang mit dem Zufall halte ich für einen sehr wichtigen Teil des Prozesses.

Wenn du nur eine Erinnerung aus deiner Schulzeit malen könntest, welche wäre es?

Ich weiß nicht, ob ich mich für eine bestimmte Erinnerung entscheiden würde. Ich glaube, ich würde eher ein Gefühl einfangen – ein Werk voller fröhlicher Farben, das von Freude, Freundschaft und Kindlichkeit erzählt. Vom Anfang eines Weges.

Was bedeutet es für dich, heute als Absolventin und Künstlerin an die Deutsche Schule zurückzukehren?

Es ist besonders bewegend. Als Schülerin hätte ich mir nicht vorstellen können, dass ich eines Tages zurückkehren würde, um meine Arbeit mit der Schulgemeinschaft zu teilen. Ich habe das Gefühl, dass sich ein Kreis auf schöne Weise schließt und gleichzeitig ein neuer beginnt.

Five to Go

Fünf kurze Fragen zum Abschluss.

Eine Farbe, die dich in dieser Zeit ausdrückt?

Rot.

Rot-, Weiß- oder Roséwein?

Rosé.

Welche Musik hörst du normalerweise beim Malen?

Ich höre keine Musik. Wenn ich male, konzentriere ich mich völlig auf den Prozess.

Eine Künstlerin oder ein Künstler, die/der dich inspiriert?

Tracey Emin.

Das erste Wort, das dir einfällt, wenn du «Deutsche Schule» hörst?

Anfang.

Dionysia Adamopoulou nahm am Art & Wine Mini des Ehemaligenvereins teil, bei dem die Teilnehmenden durch Experimentieren und aktives Mitwirken verschiedene Materialien und kreative Prozesse kennenlernen konnten.

Website: www.dionysiaadamopoulou.com

Stefania Skoursi Siganou (2011)