Ο Ιωάννης Βαρδαβάς γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1963. Η φοίτησή του στη ΓΣΑ ήταν απόφαση του πατέρα του, και τα έξι χρόνια εκεί δεν ήταν ιδανικά — όχι εξαιτίας του σχολείου, αλλά μιας ανεξέλεγκτης εφηβείας. Η μόνη του επιθυμία ήταν η μουσική, κάτι που η οικογένειά του δεν συμμερίστηκε ποτέ. Δεν πέρασε σε ΑΕΙ, ξεκίνησε όμως αμέσως να εργάζεται ώστε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο, ασχολούμενος παράλληλα και με τον προγραμματισμό Η/Υ, κάτι πρωτόγνωρο τότε στην Ελλάδα. Το 1986 προσλήφθηκε στην Τράπεζα Εργασίας, από όπου παραιτήθηκε το 1999 για να ακολουθήσει το επάγγελμα του ασφαλιστικού συμβούλου, που ασκεί μέχρι σήμερα — πρώτα στην Interamerican, όπου απέκτησε και bachelor από το American College of Financial Studies, και τα τελευταία χρόνια στην Allianz. Έχει έναν γιο 18 ετών, με τον οποίο ζουν μαζί. Σπούδασε κλασική κιθάρα και θεωρητικά της μουσικής, με δάσκαλο τον Γιάννη Ιωαννίδη — μεγάλη μορφή του ελληνικού μουσικού γίγνεσθαι — τον πλέον επιδραστικό άνθρωπο στη ζωή του μέχρι σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του στο Art & Wine Mini Fest, δράση του Συλλόγου Αποφοίτων, ο Ιωάννης μίλησε μαζί μας για τη μουσική, τη χορωδία και τη Γερμανική Σχολή.
Αν έπρεπε να συστηθείς σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει, τι θα του έλεγες για σένα;
Ότι θα ήθελα και εγώ να τον γνωρίσω, αρκεί να έχει κάτι ουσιαστικό να μου πει. Δεν αντέχω πια τις επιπόλαιες συναναστροφές στην ζωή μου.
Η μουσική φαίνεται να έχει μια ξεχωριστή θέση στη ζωή σου. Πώς ξεκίνησε αυτή η σχέση και τι είναι αυτό που σε κρατά τόσο κοντά της μέχρι σήμερα;
Η μουσική είχε πάντα τον πρώτο ρόλο στην ζωή μου. Δεν νομίζω ότι υπάρχει στιγμή της ημέρας που μέσα στο μυαλό μου να μην “παίζει” κάτι. Στο πώς ξεκίνησε δεν έχω απάντηση, απλά ξεκίνησε. Τι με κρατά κοντά της; Όποιος ασχολείται με την τέχνη γνωρίζει καλά ότι είναι το μόνο πράγμα που ποτέ δεν θα τον προδώσει ούτε θα τον εγκαταλείψει.
Αν και δεν είναι το επάγγελμά σου, αφιερώνεις σημαντικό μέρος του χρόνου σου στη χορωδία. Τι σημαίνει για σένα η συμμετοχή σε αυτήν;
Η συγκεκριμένη χορωδία (Conduit Choir) είναι μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Δημιουργήθηκε και διευθύνεται από έναν χαρισματικό μουσικό, τον Κώστα Μανωλκίδη, τον οποίο γνωρίσατε στο Art & Wine, και στελεχώνεται από έναν βασικό κορμό ανθρώπων, οι οποίοι πέρα από την μουσική τους αξία, “γυαλίζει” το μάτι τους για την τέχνη τους. Αφιερώνουμε πολύ χρόνο σε μελέτη και πρόβες, πάντα πιέζουμε τους εαυτούς μας να πάμε ένα βήμα παραπέρα και στοχεύουμε σε όχι τετριμμένο ρεπερτόριο, από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα.
Στο Art &Wine Mini Fest η μουσική συνάντησε την τέχνη και το κρασί. Πιστεύεις ότι αυτές οι τρεις μορφές έκφρασης έχουν κάτι κοινό;
Σίγουρα η μουσική και ζωγραφική, όπως και όλες οι τέχνες, είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι έκφραση και κατάθεση ψυχής, είναι ο μεγάλος έρωτας του καλλιτέχνη που μόνο σε
αυτόν παραδίδεται ολοκληρωτικά. Για το κρασί δεν θα εκφέρω γνώμη γιατί δεν γνωρίζω το αντικείμενο και ποτέ δεν τοποθετούμαι για θέματα που αγνοώ.
Υπάρχει κάποιο μουσικό έργο ή κάποιο κομμάτι που σε εκφράζει ιδιαίτερα ή σε συγκινεί κάθε φορά που το ερμηνεύεις;
Όχι. Είναι αμέτρητα. Και κάθε στιγμή είναι αυτό που προσπαθώ να ερμηνεύσω. Αλλιώς δεν θα μπορέσω να το ερμηνεύσω, απλά θα το διεκπεραιώσω.
Τι κρατάς σήμερα από τα χρόνια σου στη Γερμανική Σχολή; Υπάρχει κάποια ανάμνηση, ένας άνθρωπος ή μια εμπειρία που σε έχει συνοδεύσει μέχρι σήμερα;
Ασφαλώς. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Δεν υπήρξα ποτέ το παιδί με την μεγάλη δημοτικότητα, το αντίθετο θα έλεγα. Αυτό βέβαια με ακολουθεί μέχρι σήμερα, δύσκολα εντάσσομαι σε ομάδες. Σήμερα βέβαια έχω την δυνατότητα επιλογής. Αυτό που μετανιώνω είναι ότι δεν έβλεπα τότε την μεγάλη αξία που είχαν οι Έλληνες καθηγητές της εποχής. Θα μπορούσα να είχα πάρει πολλά περισσότερα από εκείνους.
Πώς ένιωσες επιστρέφοντας στη Γερμανική Σχολή ως απόφοιτος, συμμετέχοντας σε μια δράση του Συλλόγου Αποφοίτων;
Μου προκάλεσε έκπληξη ότι ένιωσα πολύ οικεία. Όχι συγκίνηση αλλά μία απόλυτη οικειότητα με τον
χώρο. Μου άρεσε και επιθυμώ με κάθε ευκαιρία να ξαναβρεθώ εκεί.
Αν μπορούσες να περιγράψεις τη σχέση σου με τη μουσική με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν και γιατί;
Λατρεία. Χωρίς γιατί.
Five to Go
Πέντε σύντομες ερωτήσεις πριν αποχαιρετιστούμε.
Η πρώτη μελωδία ή τραγούδι που σου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή;
Che farò senza Euridice, άρια από την όπερα Ορφέας και Ευριδίκη του C.W. Gluck. Μάλλον επειδή ανέβηκε πρόσφατα από την Καμεράτα στο αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης και το συζητούσα μόλις προχθές.
Χορωδία ή σόλο;
Χορωδία πάντα. Και μάλιστα a cappella.
Κόκκινο, λευκό ή ροζέ;
Ροζέ (μετά την μπύρα).
Ένας συνθέτης ή καλλιτέχνης που σε εμπνέει;
Ο Bach, ο Bach και ο Bach. Και αμέσως μετά Mozart. Ακολουθεί ατελείωτη λίστα.
Η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς «Γερμανική Σχολή»;
Klassenbuch.
Ο Ιωάννης Βαρδαβάς συμμετείχε στο Art & Wine Mini Fest του Συλλόγου Αποφοίτων μαζί με τα μέλη του Conduit Choir, φέρνοντας τη μουσική στη σκηνή που κάποτε τον φιλοξένησε ως μαθητή.
LinkedIn: linkedin.com/in/ioannis-vardavas
Conduit Choir: conduit-choir.com
Στεφανία Σκούρση Σιγανού (2011)
———————————————–
„Verehrung, ohne Warum“: Ein Treffen mit Ioannis Vardavas
Ioannis Vardavas wurde im Juni 1963 in Athen geboren. Sein Besuch der DSA war eine Entscheidung seines Vaters, und die sechs Jahre dort waren nicht ideal – nicht wegen der Schule, sondern wegen einer unkontrollierten Pubertät. Sein einziger Wunsch war die Musik, etwas, das seine Familie nie geteilt hat. Er bestand keine Aufnahmeprüfung für eine Hochschule, begann jedoch sofort zu arbeiten, um seinen eigenen Weg gehen zu können, wobei er sich parallel auch mit Computerprogrammierung beschäftigte – damals in Griechenland etwas völlig Neues. 1986 wurde er bei der Trapeza Ergasias eingestellt, die er 1999 verließ, um den Beruf des Versicherungsberaters zu ergreifen, den er bis heute ausübt – zunächst bei Interamerican, wo er auch einen Bachelor- Abschluss vom American College of Financial Studies erwarb, und in den letzten Jahren bei Allianz. Er hat einen 18-jährigen Sohn, mit dem er zusammenlebt. Er studierte klassische Gitarre und Musiktheorie bei Giannis Ioannidis – einer bedeutenden Persönlichkeit des griechischen Musiklebens – dem bis heute einflussreichsten Menschen in seinem Leben. Anlässlich seiner Teilnahme am Art & Wine Mini Fest, einer Veranstaltung des Ehemaligenvereins, sprach Ioannis mit uns über die Musik, den Chor und die Deutsche Schule.
Wenn du dich jemandem vorstellen müsstest, der dich nicht kennt, was würdest du über dich sagen?
Dass ich ihn auch gerne kennenlernen würde – vorausgesetzt, er hat mir etwas Substanzielles zu sagen. Oberflächliche Bekanntschaften ertrage ich in meinem Leben nicht mehr.
Die Musik scheint einen besonderen Platz in deinem Leben zu haben. Wie begann diese Beziehung, und was hält dich bis heute so nah an ihr?
Die Musik hatte in meinem Leben immer die Hauptrolle. Ich glaube, es gibt keinen Moment am Tag, in dem in meinem Kopf nicht irgendetwas ‚spielt‘. Wie es begann, kann ich nicht sagen – es hat einfach begonnen. Was mich ihr nahe hält? Wer sich mit Kunst beschäftigt, weiß genau, dass sie das Einzige ist, das einen niemals verrät oder verlässt.
Obwohl es nicht dein Beruf ist, widmest du dem Chor einen bedeutenden Teil deiner Zeit. Was bedeutet dir die Mitgliedschaft dort?
Dieser Chor (Conduit Choir) ist ein ganz besonderer Fall. Er wurde von einem charismatischen Musiker, Kostas Manolkidis, den Sie beim Art & Wine kennengelernt haben, gegründet und geleitet, und besteht aus einem festen Kern von Menschen, denen – über ihren musikalischen Wert hinaus – buchstäblich die Augen für ihre Kunst leuchten. Wir widmen sehr viel Zeit dem Studium und den Proben, fordern uns immer wieder heraus, einen Schritt weiterzugehen, und streben ein anspruchsvolles Repertoire an, von der Renaissance bis heute.
Beim Art & Wine Mini Fest trafen Musik, Kunst und Wein aufeinander. Glaubst du, diese drei Ausdrucksformen haben etwas gemeinsam?
Musik und Malerei, wie alle Künste, sind sicherlich verschiedene Seiten derselben Medaille. Sie sind Ausdruck und Bekenntnis der Seele, die große Liebe des Künstlers, der er sich einzig und ganz hingibt. Zum Wein möchte ich mich nicht äußern, da ich mich damit nicht auskenne – und zu Themen, die ich nicht kenne, positioniere ich mich grundsätzlich nicht.
Gibt es ein musikalisches Werk oder ein Stück, das dich besonders ausdrückt oder dich jedes Mal berührt, wenn du es interpretierst?
Nein. Es sind unzählige. Und jedes Mal ist es genau das Stück, das ich gerade zu interpretieren versuche. Andernfalls könnte ich es nicht wirklich interpretieren, sondern würde es nur abarbeiten.
Was bleibt dir heute aus deinen Jahren an der Deutschen Schule? Gibt es eine Erinnerung, einen Menschen oder eine Erfahrung, die dich bis heute begleitet?
Auf jeden Fall. Angenehme wie unangenehme. Ich war nie das besonders beliebte Kind, eher im Gegenteil. Das begleitet mich übrigens bis heute – ich finde nur schwer Anschluss in Gruppen. Heute habe ich immerhin die Wahlmöglichkeit. Was ich bedaure, ist, dass ich damals den großen Wert der
griechischen Lehrer jener Zeit nicht erkannt habe. Ich hätte viel mehr von ihnen mitnehmen können.
Wie hast du dich gefühlt, als du als Absolvent zur Deutschen Schule zurückkehrtest, um an einer Veranstaltung des Ehemaligenvereins teilzunehmen?
Es hat mich überrascht, wie vertraut ich mich fühlte. Keine Rührung, sondern eine völlige Vertrautheit mit dem Ort. Es hat mir gefallen, und ich möchte bei jeder Gelegenheit wieder dorthin zurückkehren.
Wenn du deine Beziehung zur Musik mit nur einem Wort beschreiben könntest, welches wäre
es und warum?
Verehrung. Ohne Warum.
Five to Go
Fünf kurze Fragen zum Abschluss.
Die erste Melodie oder das erste Lied, das dir gerade jetzt einfällt?
Che farò senza Euridice, eine Arie aus der Oper Orpheus und Eurydike von C.W. Gluck. Wahrscheinlich, weil sie kürzlich von der Camerata im antiken Theater von Messene aufgeführt wurde und ich erst vorgestern darüber gesprochen habe.
Chor oder Solo?
Immer Chor. Und zwar a cappella.
Rot-, Weiß- oder Roséwein?
Rosé (nach dem Bier).
Ein Komponist oder Künstler, der dich inspiriert?
Bach, Bach und nochmals Bach. Und gleich danach Mozart. Es folgt eine endlose Liste.
Das erste Wort, das dir einfällt, wenn du «Deutsche Schule» hörst?
Klassenbuch.
Ioannis Vardavas nahm gemeinsam mit den Mitgliedern des Conduit Choir am Art & Wine Mini Fest des Ehemaligenvereins teil und brachte die Musik auf die Bühne, die ihn einst als Schüler beherbergt hatte.
LinkedIn: linkedin.com/in/ioannis-vardavas
Conduit Choir: conduit-choir.com
Stefania Skoursi Siganou (2011)
