• Γιώργος Γεωργιάδης: Η περιέργεια ως στάση ζωής

Από τη Volkswagen στο Venture Capital, με κοινό παρονομαστή την τόλμη, τη γνώση και τη διάθεση για προσφορά.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της κοινότητας των αποφοίτων μας είναι οι διαφορετικές διαδρομές που ακολουθούμε, έχοντας όλοι την ίδια αφετηρία: τη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Άλλοι μένουν στην Ελλάδα, άλλοι ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό, άλλοι ανακαλύπτουν στην πορεία νέους δρόμους που δεν είχαν ποτέ φανταστεί. Πίσω από κάθε επαγγελματική διαδρομή, όμως, υπάρχουν άνθρωποι, επιλογές, εμπειρίες και ιστορίες που αξίζει να γνωρίσουμε.

Με αυτή τη σκέψη εγκαινιάζουμε στο montags μια νέα σειρά συνεντεύξεων, μέσα από την οποία θα γνωρίσουμε καλύτερα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Αποφοίτων. Όχι μόνο μέσα από την επαγγελματική τους ιδιότητα, αλλά και μέσα από όσα τους εμπνέουν, τους κινητοποιούν και τους συνδέουν με την κοινότητά μας.

Πρώτος συνομιλητής μας είναι ο Γιώργος Γεωργιάδης (2006), ένα από τα νεότερα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου. Μηχανολόγος Μηχανικός του ΕΜΠ, με διδακτορικό από το TU Dortmund, εργάστηκε για περισσότερα από δέκα χρόνια στη Volkswagen στη Γερμανία, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και ιδρύσει το Evercurious VC, ένα επενδυτικό κεφάλαιο που στηρίζει νεοφυείς επιχειρήσεις τεχνολογίας αιχμής.

Μιλήσαμε μαζί του για τις απρόβλεπτες επαγγελματικές διαδρομές, το θάρρος της αλλαγής, την επιστροφή στην Ελλάδα, την οικογένεια και φυσικά για το πώς μπορούμε να δώσουμε νέα πνοή στην κοινότητα των αποφοίτων μας.

• Γιώργο, από τη μηχανική και τη Volkswagen μέχρι το Venture Capital. Φανταζόσουν ποτέ, όταν ήσουν μαθητής στη Γερμανική Σχολή, ότι θα ακολουθούσες αυτή την πορεία;

Ειλικρινά, όχι. Ως μαθητής ήξερα ότι μου άρεσαν τα μαθηματικά, η φυσική και να καταλαβαίνω πώς λειτουργούν τα πράγματα, οπότε το Μηχανολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ ήταν μια σχεδόν φυσική επιλογή. Η Γερμανία, όμως, μπήκε στη ζωή μου πολύ νωρίτερα, μέσα από τη Σχολή. Η γλώσσα και η εξοικείωση με τη γερμανική κουλτούρα έκαναν το βήμα προς τη Volkswagen και το διδακτορικό στο Ντόρτμουντ να μοιάζει λιγότερο με «άλμα» και περισσότερο με συνέχεια. Το Venture Capital δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιό μου τότε. Νομίζω ότι καμία πορεία δεν σχεδιάζεται ολόκληρη από την αρχή. Κάθε σταθμός ανοίγει την πόρτα για τον επόμενο, αρκεί να είσαι πρόθυμος να την περάσεις.

• Τι είναι αυτό που σου άφησε η Γερμανική Σχολή και σε ακολουθεί μέχρι σήμερα;

Πρώτα απ’ όλα, τη γλώσσα και τη γέφυρα με τη Γερμανία, που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την επαγγελματική μου ζωή. Πέρα από αυτό όμως, μου άφησε έναν τρόπο σκέψης: δομή, συνέπεια, την αξία του να κάνεις κάτι σωστά και όχι απλώς γρήγορα. Ταυτόχρονα, ως Έλληνες σε ένα γερμανικό περιβάλλον, μάθαμε να κινούμαστε ανάμεσα σε δύο κουλτούρες και να παίρνουμε το καλύτερο από την καθεμία: τη γερμανική οργάνωση και την ελληνική ευελιξία και δημιουργικότητα. Αυτός ο συνδυασμός με ακολουθεί μέχρι σήμερα, και στη Volkswagen και στο Evercurious.

• Ύστερα από περισσότερα από δέκα χρόνια στη Volkswagen, τι σε έκανε να αφήσεις την ασφάλεια ενός μεγάλου οργανισμού και να στραφείς σε νέες επιχειρήσεις και ανθρώπους;

Η Volkswagen ήταν ένα εξαιρετικό σχολείο. Ξεκίνησα το 2012 στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών παραγωγής, πέρασα από το project management του T-Roc και του Golf, και δούλεψα στη στρατηγική τεχνολογίας του Ομίλου, εντοπίζοντας τις τεχνολογίες που θα καθορίσουν το αυτοκίνητο του μέλλοντος. Εκεί ακριβώς ήρθα σε επαφή με πολλές νεοφυείς εταιρείες και είδα από κοντά πόσο γρήγορα μπορεί μια μικρή, ταλαντούχα ομάδα να αλλάξει έναν ολόκληρο κλάδο. Πάντα πίστευα ότι η εξέλιξη έρχεται μέσα από την αλλαγή και τις νέες εμπειρίες, και ήθελα να βγω από την ασφάλεια ενός μεγάλου οργανισμού. Όπως λέει και η φράση που μου αρέσει, τα πλοία είναι πιο ασφαλή στα λιμάνια, αλλά δεν φτιάχτηκαν γι’ αυτό.

• Σήμερα, μέσα από το Evercurious VC, επενδύεις σε νέες ιδέες και τεχνολογίες. Τι σε κάνει να πιστέψεις στους ανθρώπους πίσω από μια ιδέα;

Στο early stage, πριν υπάρξουν έσοδα και πελάτες, επενδύεις κυρίως σε ανθρώπους. Ψάχνω ιδρυτές με βαθιά επιστημονική ή τεχνική γνώση, που λύνουν ένα πραγματικά δύσκολο πρόβλημα και όχι απλώς ένα ενδιαφέρον τεχνικό ζήτημα. Δίνω μεγάλη σημασία στο «γιατί»: γιατί αυτή η ομάδα, γιατί τώρα, γιατί τους νοιάζει τόσο πολύ. Μετράει επίσης πολύ η ικανότητα να ακούν, να μαθαίνουν και να προσαρμόζονται, γιατί το αρχικό πλάνο σχεδόν ποτέ δεν είναι αυτό που τελικά πετυχαίνει. Και, φυσικά, η χημεία: μια επένδυση στο ξεκίνημα είναι μια σχέση πολλών ετών.

• Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στη Γερμανία, τι σε έκανε να επιστρέψεις στην Ελλάδα; Και πώς βλέπεις σήμερα τις δυνατότητές της στον χώρο της καινοτομίας;

Η επιστροφή ήταν πάντα μέσα μου, όχι ως στόχος αλλά ως εσωτερική ανάγκη να συνεισφέρω με όσα έμαθα έξω. Πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω βαθιά πως η Ελλάδα έχει εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό, πολύ καλά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, και ένα οικοσύστημα που έχει ωριμάσει θεαματικά την τελευταία δεκαετία. Αυτό που λείπει είναι συχνά η σύνδεση: με τα μεγάλα ευρωπαϊκά τεχνολογικά κέντρα, με τη βιομηχανία, με τους σωστούς πελάτες και επενδυτές. Γι’ αυτό στο Evercurious θέλουμε να λειτουργήσουμε ως γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα και σε hubs όπως το Μόναχο, το Βερολίνο και η Ζυρίχη. Είμαι πραγματικά αισιόδοξος.

• Τι είναι αυτό που δυσκολεύει περισσότερο έναν επιστήμονα ή μηχανικό να μετατρέψει μια καλή ιδέα σε μια επιτυχημένη επιχείρηση;

Οι επιστήμονες και οι μηχανικοί συνήθως ερωτεύονται την τεχνολογία τους, ενώ οι πελάτες αγοράζουν λύσεις σε προβλήματα. Η μετάβαση από το «τι μπορεί να κάνει η τεχνολογία μου» στο «ποιος τη χρειάζεται και πόσο θα πληρώσει γι’ αυτήν» είναι το πιο δύσκολο βήμα. Χρειάζεται εμπορική σκέψη, ομάδα με συμπληρωματικές δεξιότητες και τη διάθεση να βγεις νωρίς στην αγορά, πριν το προϊόν είναι «τέλειο». Στην Ευρώπη έχουμε εξαιρετική έρευνα, αλλά υστερούμε στην κουλτούρα ρίσκου, στα κεφάλαια για τα επόμενα στάδια ανάπτυξης και σε μια πραγματικά ενιαία αγορά. Πολλές καλές ιδέες γεννιούνται εδώ και μεγαλώνουν αλλού. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

• Παράλληλα, συνεχίζεις να διδάσκεις στο TU Dortmund. Τι σου προσφέρει η επαφή με τους φοιτητές;

Το Ινστιτούτο Κατεργασιών και Ελαφρών Κατασκευών (IUL) είναι το μέρος όπου έκανα το διδακτορικό μου, πάνω στη θερμή κατεργασία ελασμάτων για ελαφρύτερα και ασφαλέστερα αμαξώματα, οπότε η σχέση έχει και συναισθηματική αξία. Οι φοιτητές με κρατούν σε εγρήγορση. Κάνουν ερωτήσεις χωρίς φίλτρα, αμφισβητούν τα αυτονόητα και με αναγκάζουν να εξηγώ απλά πράγματα που θεωρώ δεδομένα. Ο ακαδημαϊκός χώρος έχει επίσης έναν ρυθμό και ένα βάθος που σπάνια βρίσκεις στον επιχειρηματικό κόσμο, όπου όλα κρίνονται στο τρίμηνο. Και, ειλικρινά, είναι και ο χώρος όπου γεννιούνται πολλές από τις ιδέες στις οποίες ως fund θέλουμε να επενδύσουμε.

• Η πατρότητα έχει αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις την επιτυχία και τις προτεραιότητές σου;

Πολύ. Ο χρόνος έγινε το πιο πολύτιμο αγαθό, και έμαθα να είμαι πιο αυστηρός με το πού τον επενδύω. Δεν λέω πλέον «ναι» σε όλα. Η επιτυχία δεν μετριέται μόνο σε επαγγελματικά ορόσημα, αλλά και στο αν είμαι παρών στις στιγμές που μετράνε. Παράλληλα, η πατρότητα έδωσε ακόμη περισσότερο νόημα σε αυτό που κάνουμε: όταν επενδύουμε σε τεχνολογίες για την ενέργεια, την υγεία ή τη βιομηχανία, σκέφτομαι πολύ πιο συγκεκριμένα σε τι κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μου.

• Ως μέλος πλέον του Διοικητικού Συμβουλίου, πώς φαντάζεσαι ένα πιο ενεργό δίκτυο αποφοίτων; Τι θα ήθελες να προσφέρει ουσιαστικά στην κοινότητά μας;

Πιστεύω ότι μπορεί να γίνει κάτι πολύ ουσιαστικό. Οι απόφοιτοι της Γερμανικής βρίσκονται σε κάθε κλάδο και σε πολλές χώρες, με μια κοινή αφετηρία και ένα κοινό σύστημα αξιών. Αυτό είναι τεράστιο κεφάλαιο. Θα το φανταζόμουν με τρεις άξονες: mentoring, όπου οι μεγαλύτεροι στηρίζουν τους νεότερους απόφοιτους και τους σημερινούς μαθητές· θεματικές συναντήσεις ανά κλάδο, όπου μοιραζόμαστε εμπειρία και όχι απλώς επαγγελματικές κάρτες· και μια πλατφόρμα όπου μπορεί κανείς να βρει εύκολα «ποιος κάνει τι». Το κλειδί είναι να μην περιμένει κανείς τι θα πάρει, αλλά να ρωτήσει τι μπορεί να δώσει. Ευχαρίστως να βοηθήσω σε αυτό.

• Τι θα έλεγες σε έναν σημερινό μαθητή της Γερμανικής Σχολής που ονειρεύεται να δημιουργήσει κάτι δικό του, αλλά φοβάται να πάρει το ρίσκο;

Ότι ο φόβος είναι φυσιολογικός και, ειλικρινά, καλό σημάδι: σημαίνει ότι τον νοιάζει. Θα του έλεγα να ξεκινήσει μικρά: να δοκιμάσει την ιδέα του, να μιλήσει με ανθρώπους που θα τη χρησιμοποιούσαν, να βρει συνεργάτες που τον συμπληρώνουν. Η αποτυχία στα είκοσι δεν είναι καταστροφή, είναι η πιο γρήγορη και φθηνή μορφή εκπαίδευσης. Και το ρίσκο του να μην προσπαθήσεις ποτέ είναι συχνά μεγαλύτερο από το ρίσκο να αποτύχεις. Επίσης, να επενδύσει στις γνώσεις του: όσο πιο βαθιά καταλαβαίνεις ένα πρόβλημα, τόσο πιο πολύ μειώνεται το ρίσκο.

• Και κλείνοντας, τι είναι αυτό που σε κρατά σήμερα τόσο περίεργο και πρόθυμο να ανακαλύπτεις συνεχώς καινούργια πράγματα;

Δεν είναι τυχαίο ότι το fund μας λέγεται Evercurious. Για μένα η περιέργεια είναι στάση ζωής, και η δουλειά μου την τροφοδοτεί καθημερινά. Κάθε εβδομάδα συναντώ ανθρώπους που ξέρουν πολύ περισσότερα από μένα στο αντικείμενό τους, από τις μπαταρίες και τα νέα υλικά μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Αυτό είναι συναρπαστικό. Η συναναστροφή με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω μού δίνει τεράστια ενέργεια να γίνομαι όλο και καλύτερος σε αυτό που κάνω. Κι όταν γυρίζω σπίτι, δύο παιδιά που ρωτάνε «γιατί» για τα πάντα μού θυμίζουν κάθε μέρα από πού ξεκινάει η περιέργεια.

Στεφανία Σκούρση Σιγανού (2011)

---

• Giorgos Georgiadis: Neugier als Lebenseinstellung

Von Volkswagen ins Venture Capital – mit Mut, Wissen und dem Wunsch, etwas zu bewegen.

Eine der spannendsten Seiten unserer Alumni-Gemeinschaft sind die ganz unterschiedlichen Wege, die wir einschlagen – und das, obwohl wir alle denselben Ausgangspunkt haben: die Deutsche Schule Athen. Manche bleiben in Griechenland, andere leben und arbeiten im Ausland, wieder andere entdecken im Laufe ihres Lebens neue Wege, die sie sich früher nie hätten vorstellen können. Hinter jedem beruflichen Werdegang stehen jedoch Menschen, Entscheidungen, Erfahrungen und Geschichten, die es wert sind, erzählt zu werden.

Mit diesem Gedanken starten wir im Montags eine neue Interviewreihe, in der wir die Mitglieder des Vorstands unseres Alumni-Vereins näher kennenlernen möchten. Dabei geht es nicht nur um ihren beruflichen Hintergrund, sondern auch darum, was sie inspiriert, antreibt und mit unserer Gemeinschaft verbindet.

Unser erster Gesprächspartner ist Giorgos Georgiadis (2006), eines der jüngeren Mitglieder des Vorstands. Er ist Maschinenbauingenieur mit Abschluss an der Nationalen Technischen Universität Athen (NTUA) und promovierte an der TU Dortmund. Mehr als zehn Jahre arbeitete er bei Volkswagen in Deutschland, bevor er nach Griechenland zurückkehrte und Evercurious VC gründete – einen Venture-Capital-Fonds, der technologieorientierte Start-ups mit besonders innovativen Lösungen unterstützt.

Wir haben mit ihm über unerwartete berufliche Wege, den Mut zur Veränderung, seine Rückkehr nach Griechenland, die Familie und natürlich darüber gesprochen, wie wir unserer Alumni-Gemeinschaft neue Impulse geben können.

• Giorgos, vom Maschinenbau über Volkswagen bis ins Venture Capital: Hättest du dir als Schüler der Deutschen Schule Athen jemals vorstellen können, diesen Weg einzuschlagen?

Ehrlich gesagt: nein. Als Schüler wusste ich, dass ich Mathematik und Physik mochte und verstehen wollte, wie Dinge funktionieren. Deshalb war das Maschinenbaustudium an der NTUA fast eine selbstverständliche Entscheidung. Deutschland war allerdings schon viel früher Teil meines Lebens geworden – durch die Schule. Die Sprache und die Vertrautheit mit der deutschen Kultur ließen den Schritt zu Volkswagen und zur Promotion in Dortmund weniger wie einen großen Sprung erscheinen, sondern eher wie eine natürliche Fortsetzung meines Weges. Venture Capital gehörte damals noch nicht einmal zu meinem Wortschatz. Ich glaube, dass sich kein Lebensweg von Anfang bis Ende planen lässt. Jede Station öffnet die Tür zur nächsten – vorausgesetzt, man ist bereit, hindurchzugehen.

• Was hat dir die Deutsche Schule Athen mitgegeben, das dich bis heute begleitet?

In erster Linie die Sprache und die Verbindung zu Deutschland, die mein Berufsleben entscheidend geprägt haben. Darüber hinaus hat mir die Schule aber auch eine bestimmte Denkweise vermittelt: Struktur, Verlässlichkeit und den Anspruch, etwas richtig zu machen, statt einfach nur schnell. Gleichzeitig haben wir als Griechen in einem deutschen Umfeld gelernt, uns zwischen zwei Kulturen zu bewegen und das Beste aus beiden mitzunehmen: die deutsche Organisation und die griechische Flexibilität und Kreativität. Diese Kombination begleitet mich bis heute – sowohl bei Volkswagen als auch bei Evercurious.

• Nach mehr als zehn Jahren bei Volkswagen: Was hat dich dazu bewogen, die Sicherheit eines großen Unternehmens hinter dir zu lassen und dich Start-ups und ihren Gründern zuzuwenden?

Volkswagen war eine hervorragende Schule. Ich begann 2012 in der Entwicklung neuer Produktionstechnologien, arbeitete später im Projektmanagement für den T-Roc und den Golf und war schließlich in der Technologiestrategie des Konzerns tätig. Dort ging es darum, Technologien zu identifizieren, die das Auto der Zukunft prägen würden. Genau in dieser Zeit kam ich mit zahlreichen Start-ups in Kontakt und konnte aus nächster Nähe erleben, wie schnell ein kleines, talentiertes Team eine ganze Branche verändern kann. Ich war schon immer davon überzeugt, dass Weiterentwicklung durch Veränderung und neue Erfahrungen entsteht. Deshalb wollte ich die Sicherheit eines großen Unternehmens verlassen. Wie es in einem Spruch heißt, den ich sehr mag: Schiffe sind im Hafen am sichersten – aber dafür wurden sie nicht gebaut.

• Heute investierst du mit Evercurious VC in neue Ideen und Technologien. Was überzeugt dich von den Menschen hinter einer Idee?

In der Frühphase, wenn es noch keine Umsätze oder Kunden gibt, investiert man vor allem in Menschen. Ich suche Gründerinnen und Gründer mit fundiertem wissenschaftlichem oder technischem Wissen, die ein wirklich schwieriges Problem lösen – und nicht einfach nur eine interessante technische Fragestellung bearbeiten. Besonders wichtig ist mir das „Warum“: Warum gerade dieses Team? Warum gerade jetzt? Warum ist ihnen dieses Thema so wichtig? Ebenso entscheidend ist die Fähigkeit, zuzuhören, zu lernen und sich anzupassen. Denn der ursprüngliche Plan ist fast nie derjenige, der am Ende zum Erfolg führt. Und natürlich muss auch die persönliche Chemie stimmen: Eine Investition in der Frühphase ist eine Beziehung, die viele Jahre dauert.

• Du hast viele Jahre in Deutschland gelebt. Was hat dich dazu bewegt, nach Griechenland zurückzukehren? Und wie beurteilst du heute das Innovationspotenzial des Landes?

Der Wunsch zurückzukehren war immer in mir vorhanden – nicht unbedingt als konkretes Ziel, sondern eher als inneres Bedürfnis, mit dem, was ich im Ausland gelernt hatte, etwas beizutragen. Ich war und bin fest davon überzeugt, dass Griechenland über hervorragende Fachkräfte, sehr gute Universitäten und Forschungszentren sowie ein Start-up-Ökosystem verfügt, das sich in den vergangenen zehn Jahren enorm weiterentwickelt hat. Was häufig fehlt, sind die richtigen Verbindungen: zu den großen europäischen Technologiezentren, zur Industrie, zu geeigneten Kunden und Investoren. Deshalb möchten wir mit Evercurious eine Brücke zwischen Griechenland und Innovationsstandorten wie München, Berlin und Zürich schlagen. Ich bin wirklich optimistisch.

• Was ist deiner Meinung nach die größte Herausforderung für Wissenschaftler oder Ingenieure, die aus einer guten Idee ein erfolgreiches Unternehmen machen möchten?

Wissenschaftler und Ingenieure verlieben sich häufig in ihre Technologie. Kunden hingegen kaufen Lösungen für konkrete Probleme. Der Übergang von der Frage „Was kann meine Technologie?“ zu „Wer braucht sie und wie viel ist jemand bereit, dafür zu bezahlen?“ ist der schwierigste Schritt. Dafür braucht es unternehmerisches Denken, ein Team mit sich ergänzenden Kompetenzen und die Bereitschaft, früh auf den Markt zu gehen – noch bevor das Produkt „perfekt“ ist. In Europa verfügen wir über hervorragende Forschung. Was uns jedoch fehlt, ist eine stärkere Risikokultur, ausreichend Kapital für spätere Wachstumsphasen und ein wirklich einheitlicher Markt. Viele gute Ideen entstehen hier und wachsen anderswo. Das müssen wir ändern.

• Du lehrst weiterhin an der TU Dortmund. Was bedeutet dir der Kontakt zu den Studierenden?

Das Institut für Umformtechnik und Leichtbau (IUL) ist der Ort, an dem ich promoviert habe. Meine Forschung beschäftigte sich mit der Warmumformung von Blechen für leichtere und sicherere Fahrzeugkarosserien. Deshalb hat diese Verbindung für mich auch einen emotionalen Wert. Die Studierenden halten mich geistig wach. Sie stellen ungefilterte Fragen, hinterfragen Selbstverständlichkeiten und bringen mich dazu, Dinge einfach zu erklären, die ich längst als gegeben betrachte. Die akademische Welt hat außerdem einen eigenen Rhythmus und eine Tiefe, die man in der Wirtschaft, wo vieles in Quartalen gemessen wird, nur selten findet. Und ganz ehrlich: An den Universitäten entstehen auch viele der Ideen, in die wir als Fonds investieren möchten.

• Hat das Vatersein deinen Blick auf Erfolg und deine Prioritäten verändert?

Sehr sogar. Zeit ist für mich zum wertvollsten Gut geworden. Ich habe gelernt, bewusster zu entscheiden, wofür ich sie einsetze. Ich sage nicht mehr zu allem „Ja“. Erfolg bemisst sich nicht nur an beruflichen Meilensteinen, sondern auch daran, ob ich in den Momenten präsent bin, die wirklich zählen. Gleichzeitig hat das Vatersein meiner Arbeit noch mehr Bedeutung gegeben. Wenn wir in Technologien für Energie, Gesundheit oder Industrie investieren, denke ich heute viel konkreter darüber nach, in welcher Welt meine Kinder einmal aufwachsen werden.

• Du bist inzwischen Mitglied des Vorstands unseres Alumni-Vereins. Wie stellst du dir ein aktiveres Alumni-Netzwerk vor? Was sollte es unserer Gemeinschaft konkret bieten?

Ich glaube, daraus kann etwas wirklich Wertvolles entstehen. Die Alumni der Deutschen Schule Athen sind in den unterschiedlichsten Branchen und in vielen Ländern tätig. Sie teilen einen gemeinsamen Ausgangspunkt und ein gemeinsames Wertesystem. Das ist ein enormes Potenzial. Ich stelle mir drei Schwerpunkte vor: Mentoring: Erfahrene Alumni unterstützen jüngere Absolventinnen und Absolventen sowie die heutigen Schülerinnen und Schüler. Branchenspezifische Treffen: Wir tauschen Erfahrungen aus, statt lediglich Visitenkarten zu verteilen. Eine Alumni-Plattform: Ein Ort, an dem man unkompliziert herausfinden kann, wer in welchem Bereich tätig ist. Entscheidend ist, nicht nur zu fragen, was man selbst bekommen kann, sondern auch, was man beitragen möchte. Ich helfe dabei sehr gerne mit.

• Was würdest du einem heutigen Schüler oder einer heutigen Schülerin der Deutschen Schule Athen sagen, der oder die davon träumt, etwas Eigenes aufzubauen, aber Angst vor dem Risiko hat?

Dass Angst ganz normal ist – und ehrlich gesagt sogar ein gutes Zeichen. Sie zeigt, dass einem die Sache wichtig ist. Ich würde raten, klein anzufangen: die eigene Idee auszuprobieren, mit Menschen zu sprechen, die sie tatsächlich nutzen würden, und Mitstreiter zu finden, deren Fähigkeiten die eigenen ergänzen. Mit zwanzig zu scheitern, ist keine Katastrophe. Es ist die schnellste und günstigste Form des Lernens. Und das Risiko, es niemals versucht zu haben, ist oft größer als das Risiko des Scheiterns. Außerdem würde ich empfehlen, in das eigene Wissen zu investieren. Je besser man ein Problem versteht, desto geringer wird das Risiko.

• Und zum Schluss: Was hält deine Neugier bis heute so lebendig und motiviert dich, immer wieder Neues zu entdecken?

Es ist kein Zufall, dass unser Fonds Evercurious heißt. Für mich ist Neugier eine Lebenseinstellung, und meine Arbeit nährt sie jeden Tag. Jede Woche begegne ich Menschen, die auf ihrem Gebiet viel mehr wissen als ich – von Batterien und neuen Werkstoffen bis hin zu künstlicher Intelligenz und Robotik. Das finde ich faszinierend. Der Austausch mit Menschen, die ich schätze und bewundere, gibt mir unglaublich viel Energie, mich selbst ständig weiterzuentwickeln und besser in dem zu werden, was ich tue.Und wenn ich nach Hause komme, erinnern mich zwei Kinder, die zu allem „Warum?“ fragen, jeden Tag daran, wo Neugier eigentlich beginnt.

Stefania Skoursi Siganou (2011)