Με μεγάλη συμμετοχή ολοκληρώθηκαν οι αρχαιρεσίες του Συλλόγου της 22ας Απριλίου 2026. Πολύς κόσμος, πολύ περισσότερος από όλες τις προηγούμενες εκλογές, συγκεντρώθηκε στην Aula να ψηφίσει. Καταμετρήθηκαν 317 ψηφοδέλτια και αποκαλύφθηκε κάτι, που αιωρείτο στην ατμόσφαιρα εδώ και ένα μήνα. Μία κίνηση με 7 υποψήφιους, που είχαν μοιράσει οδηγίες εν είδει “μυστικού ψηφοδελτίου”, που λειτούργησε ως “ωτοασπίδα” με σαφείς εντολές να μην ακουστεί τίποτε, από όλους όσοι μίλησαν εκ μέρους του απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου.

Ο Κώστας Γαλάνης έκανε έναν απολογισμό παρουσιάζοντας την τροχιά ενός έργου 14 ετών, που ξεκίνησε το 2012, με την δημιουργία του site και του montags, με εκδηλώσεις, εκδόσεις βιβλίων και παρουσία στην ελληνο-γερμανική κοινότητα, πέρα από τα όρια ενός συλλόγου αποφοίτων.

Το γεγονός ότι άφησε ένα ταμείο με περισσότερα από 10.000 ευρώ, και 4.000 φίλους του “montags”, πρωτοφανή νούμερα στα χρονικά του ΣΑΓΣΑ, είτε γιατί συγκέντρωσε το ενδιαφέρον, θετικό και αρνητικό, όσων ήρθαν να ψηφίσουν, είτε γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να επιβληθεί μέσω των social media η νέα τάξη πραγμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ακούστηκε το τι πρεσβεύει αυτή η νέα τάξη, αφού ο αυτοαποκαλούμενος “επικεφαλής της κίνησης”, Μίκης Πολλάλης, μίλησε για φιλοζωία και ιστιοπλοΐα και οι υπόλοιποι για μία χαρτογράφηση των αποφοίτων μέσω μία ψηφιακής πλατφόρμας, όπου όλο το προηγούμενο έργο, των συμβουλίων της μεταπολεμικής Γερμανικής δεν υπήρχε πουθενά.

Σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε και η δήλωση του πρώην προέδρου του Συλλόγου, Μάκη Δριμαρόπουλου, που ζήτησε τον λόγο και προσπάθησε να ασκήσει κριτική για την μη διοργάνωση χορών και κοπής πίτας, συνοψίζοντας με συγκίνηση όλο το έργο του στην φράση: “φίλησα κατουρημένες ποδιές για να ανέβει το γραφείο του συλλόγου από τα υπόγεια στο ισόγειο του σχολείου“. Όντως αυτή ήταν η εικόνα των τελευταίων χρόνων, πριν από το 2012 και πέραν τούτου, τίποτε.

Ο Σύλλογος επί Παντελή Παντελούρη, αρκετά χρόνια πιο πριν, διοργάνωσε σπουδαίους χορούς με σκοπό να αναδείξει την παρουσία της μεταπολεμικής Γερμανικής, που ζητούσε φίλους 20 χρόνια μετά τον Πόλεμο και παράλληλα προσπαθούσε να δημιουργήσει έσοδα μέσα σε ένα περιβάλλον, που πάλευε να αναπτυχθεί σε μία Αθήνα, που ξεκινούσε να ξαναχτιστεί.

Στην εξέλιξή τους ωστόσο αυτοί οι χοροί, όπως όλοι γνωρίζαμε, οδήγησαν σε οικονομική ασφυξία τον σύλλογο με τον τελευταίο να έχει μάλιστα και μικρή συμμετοχή και παθητικό και βεβαίως το Sui Generis έκλεισε, αλλά ούτως η άλλως, ίσα που μάζευε τριάντα άτομα και μόλις έβγαζε τα έξοδά του.

Κάτι που επιμελώς αγνοήθηκε ήταν η πρώτη μεγάλη συνάντηση των αποφοίτων “DSA Ξαναβρισκόμαστε!” μια ιδέα του Κωνσταντίνου Αραβώση, που συγκέντρωσε 400 άτομα στο Πάρκο της Ελευθερίας και απετέλεσε προοίμιο για τις “Βραδιές Αποφοίτων”, μία πολύ επιτυχημένη κοπή πίτας σε ένα Χριστουγεννιάτικο Πάρτυ στο Gaspar και την κοσμοσυρροή στην εκδήλωση “Οι καθηγητές ξανάρχονται“. Ας είναι.

Το μήνυμα ήταν σαφές από την νέα ομάδα. Δεν θέλουμε το έργο των παλαιών. Επιλέγουμε αυτούς που θέλουμε, που ούτως ή άλλως δεν σχετίζονται με το έργο των παλαιότερων και σχηματίζουμε ένα μπλοκ από “7” δίχως να μένει χώρος για άλλη επιλογή. Κατεβαίνουμε να ψηφίσουμε αποκλείοντας εναλλακτικές. Ας μην ξεχνάμε ότι επί σχεδόν 40 χρόνια στις αρχαιρεσίες δεν υπήρχε παρά μόνο “μία παράταξη” με ανοικτή υποψηφιότητα για όποιον ήθελε να δηλώσει ενδιαφέρον.

Οι εκλογές αυτές προκηρύχθηκαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και το ίδιο σκεπτικό. Παρουσιάστηκαν όλα τα βιογραφικά όπως εστάλησαν, όμως για πρώτη φορά υπήρξε “διχασμός” από την μία πλευρά. Και αυτό έγινε. Ο σύλλογος “διχοτομήθηκε” με κερκόπορτα κάποιες και κάποιους. Ο χρόνος θα δείξει ποιος έχει δίκιο.

Μία κουβέντα, που ατυχώς δεν ειπώθηκε από το απερχόμενο ΔΣ είναι ότι όταν το 2024 ψηφίσαμε το νέο “Καταστατικό” σε αντικατάσταση αυτού, που είχε προτείνει ο Πέτρος Πετρακόπουλος το 2021, μας διέφυγε να απαλείψουμε τον όρο, που έδινε το δικαίωμα να μετέχουν στα συμβούλια της ΓΣΑ τα μέλη των αποφοίτων της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Το “έκτρωμα” του 2021, που ψηφίστηκε μέσα στην καταιγίδα της πανδημίας επέτρεπε στον Σύλλογο Γονέων, αλλά και στους απόφοιτους της Θεσσαλονίκης να μετέχουν στα ΔΣ της ΓΣΑ, επινόηση, που ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί σε τι αποσκοπούσε. Ίσως ο Πέτρος Πετρακόπουλος κάποτε να μας εξηγήσει.

Σε κάθε περίπτωση ο παλαιός τρόπος επικοινωνίας ολοκληρώθηκε.

Το “montags“, που γνωρίσατε και συμπλήρωσε 565 τεύχη σε 11 χρόνια, δεν θα ξανακυκλοφορήσει.

Καλή επιτυχία στους επόμενους.

Κώστας Γαλάνης