Χρόνια Πολλά και ειρηνικά, ευλογημένα και παραγωγικά, ένεκα της διπλής εορτής , πρώτον της Θεομητορικής Εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, και δεύτερον, του Ευαγγελισμού του Έθνους.
Δεν θα αναφερθώ στα κλέη και στα πάθη των Ελλήνων κατά τον άνισο αγώνα από της 23ης Μαρτίου 1821 – κατ΄άλλους από της 17ης Μαρτίου 1821- μέχρι την 12ην Σεπτεμβρίου 1829 – δεδομένου ότι προσφάτως έγινε εκτενής, εκτενεστάτη αναφορά εις την ανακήρυξίν μου ως αντεπιστέλλοντος μέλους [membre correspondant] της γεραράς Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών εις Θεσσαλονίκην στον σχετικόν Πανηγυρικόν μου “Από την Εθνική Παλιγγενεσία στον Ιωάννη Καποδίστρια”.
Δράττομαι της ευκαιρίας εξ αφορμής της σημερινής εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου της Αποστολικής Εκκλησίας της Ελλάδος , η οποία ανεγνώσθη πρό της δοξολογίας εις τους ιερούς ναούς της χώρας, ότι έγινε αναφορά, και μάλιστα εκτενής, στα 200χρονα από της Εξόδου του Μεσολογγίου, Σάββατον του Λαζάρου/Κυριακή των Βαΐων 1826. Ελαβε αναφορά και εις τον αοίδιμον Βρεττάκον εκ Κροκεών.
Ενθυμίζω δύο σημαντικές 200χρονες επετείους, οι οποίες λησμονούνται.
Την 4ην Απριλίου 1826 υπογράφεται εις Πετρούπολιν η φερώνυμος Συνθήκη ανάμεσα στην Ρωσσία του Τσάρου Νικολάου και την Αγγλία του Wellington, σύμφωνα με την οποίαν θα συγκροτηθή κράτος με το όνομα Ελλάς. Άλλωστε, οι ομολογιούχοι του City επίεζαν, έπρεπε να λάβουν πίσω τα δάνεια που είχαν δώσει. Μεταξύ των δανειστών και ο υιός του πολύ David Ricardo. Κατά συνέπειαν, η Εξοδος, η οποία έπεται χρονικώς της του Πρωτοκόλλου, ακολουθεί τετελεσμένα γεγονότα. Ο κύβος είχε ριφθή.
Το δεύτερον γεγονός, των 200 ετών, είναι ο θάνατος του Παλαιών Πατρών Γερμανού εις Ναύπλιον την 30ην Μαΐου 1826. Το επεσήμανα εις Θεσσαλονίκην και ιδιαιτέρως εις τον παρευρισκόμενον εις την ομιλίαν μου λόγιον Γέροντα Μάξιμον τον Ιβηρίτην. Με συνεχάρη. Ποία τα αίτια του θανάτου του? Η ελληνική ιστοριογραφία καταγράφει τον θάνατόν του ένεκα επιδημίας χολέρας εις Ναύπλιον. Ο αοίδιμος Γριτσόπουλος[Δημητσάνα Ιανουάριος 1911-Αθήναι 11 Δεκεμβρίου 2009], συμπατριώτης του Γερμανού, υποστηρίζει ότι εδηλητηριάσθη. Ο Μάξιμος ο Ιβηρίτης υποστηρίζει ότι εφονεύθη εκ του γαμπρού του, του συζύγου της αδελφής του για να τον κλέψη. Δύο είναι τα δεδομένα για τον Γερμανόν.
Το πρώτον ότι απετάνθη εις τον Παπαφλέσσαν εις την σύσκεψη της Βοστίτσας (26-29 Ιανουαρίου 1821) με βιαιότητα, ειπών την φράσιν : «είσαι άρπαξ, απατεών και εξωλέστατος».
Η φράση αυτή σχολιάζεται δεόντως από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
Το δεύτερον σημείον είναι η προσπάθεια, ομού μετά του Ανδρέα Μεταξά, να μεταβούν εις Βερόναν της Αυστροουγγαρίας, τον Οκτώβριον 1822, που συνεδρίαζε η Πενταπλή Συμμαχία. Στην Αγκώνα έστειλαν αγγελιοφόρους να συναντηθούν εις Βατικανό μετά του Πάπα, αλλά εκείνος δεν τους εδέχθη. Ο Γερμανός προέβη σε μία αξιοθρήνητη πράξη, όπως υπεγράμμισα στον Μάξιμο. Πρότεινε την Ένωσι των Εκκλησιών!!! Στην Βερόνα δεν έφθασαν ένεκα της αυστριακής αστυνομίας.
Σήμερα, ποίος ενθυμείται τον Γερμανόν? Ούτε η Εκκλησία της Ελλάδος! Η ελληνική ιστοριογραφία τον λησμόνησε!
Με τους προβληματισμούς μου αυτούς, Σας εύχομαι έτη πολλά! Συνέχεια του πνευματικού αγώνος μέχρι του Πάσχα!
Υ. Γ. Ο πάπας και οι περί αυτόν ήσαν εκείνη την εποχήν Ισουίται, άρα ανθέλληνες! Ο Γερμανός ίσως να είχε άλλα κίνητρα, προσδοκούσε υλική βοήθεια για την συνέχεια του Αγώνος, ο οποίος πήγαινε εκείνη την εποχή, το 1822 πάρα πολύ καλά! Σκέφθηκε και τον Πάπα. Για δάνειο πήγαινε, αλλά δυστυχώς παραλίγο θα τον συνελάμβανε η αυστριακή αστυνομία! Επέστρεψαν οίκαδε !
