Κυριακή πριν τα Φώτα, στην μέση “τετραήμερου”. Δροσερά και με δυνατό νοτιά. Βρεθήκαμε στο Λαύριο και από εκεί στην Καμάριζα ( Αγ. Κωσταντίνος). Από την οδό Αγ. Τριάδας σύντομα αριστερά σταθήκαμε στο “Χάος”. Μία περιοχή με τραπέζια πικ νικ και περίφραξη στο βάθος. Πίσω από το πλέγμα υπάρχει το χάος. Κάθετος γκρεμός πτώσης πενήντα μέτρων. Εκτείνεται κυκλικά και προήλθε από κατάρρευση οροφής σπηλαίου, προ δύο αιώνων. Άλλη τέτοια δολίνη είναι η λίμνη της Βουλιαγμένης.

Περπατήσαμε γύρω γύρω με στάσεις για φωτογραφίες. Είπαμε και για την μεταλλευτική ιστορία του τόπου. Τον 4ο και 3ο αιώνα π.χ. η αρχαία Αθήνα είχε σημαντικό έσοδο από τον άργυρο και μόλυβδο της περιοχής. Με το ασήμι αυτό, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους να χτίσουν διακόσιες τριήρεις που ναυμάχισαν στην Σαλαμίνα λίγα χρόνια αργότερα. Οι δούλοι, σε απάνθρωπες συνθήκες, έσκαβαν σερνάμενοι σε οριζόντιες στοές ακολουθώντας την φλέβα μεταλλεύματος.

Ψυχαγώγια : Κάθετα ανοίγματα προς την στοά για φρέσκο αέρα και ανύψωση του μεταλλεύματος.

Καινοτομία: Δικαίωμα Αθηναίου επιχειρηματία να ερευνήσει για μετάλλευμα με νέες στοές

Υπήρχαν πύργοι σε όλη την περιοχή για να επιτηρούν τις εργασίες, τους δούλους δηλαδή. Με τους Σπαρτιάτες στην Αττική κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι δούλοι το έσκασαν…

Στην ελεύθερη Ελλάδα του 19ου αιώνα ο Ιταλός επιχειρηματίας Σερπιέρι απέσπασε επιπλέον άργυρο από τα εκτενή κατάλοιπα των αρχαίων μεταλλείων. Δημιούργησε την βιομηχανική πόλη του Λαυρίου. Μετά το πέρας της νέας αυτής …εκμετάλλευσης, τα -άχρηστα πλέον- δικαιώματα πουλήθηκαν με απατηλές υποσχέσεις πλουτισμού από τον Ανδρέα Συγγρό, τραπεζίτη από την Κωνσταντινούπολη. Κόσμος πούλαγε μέχρι και το σπίτι του, για να πάρει ..μετοχές. Όταν η απάτη φάνηκε, ξέσπασαν ταραχές, τα “Λαυρεωτικά“.

Μετά ο Συγγρός προέβη σε δημόσιες δωρεές. Όμως το μεγαλύτερο δώρο του Συγγρού έγινε προς την Αθήνα ..μετά θάνατον όταν η χήρα του κληροδότησε το κτήμα Συγγρού στην Κηφισιά, στην πόλη.

Αξίζει μια Κυριακάτικη βόλτα στο κτήμα Συγγρού, στάση ΚΑΤ με τον ηλεκτρικό.

Από εκεί, με τα αυτοκίνητα πάμε παρακάτω: Στάση να δούμε σημείο με πολλαπλά ανοίγματα μεταλλευτικών στοών. Είναι περίεργο πως διατηρήθηκαν δύο χιλιάδες χρόνια. Τέλος, λίγο νοτιότερα φτάνουμε στο εκκλησάκι της Αγ. Τριάδας.

Από εκεί ακολουθούμε περίπατο δύο χιλιομέτρων μέσα από σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Στέρνες βρόχινου νερού. Πλυντήρια για εμπλουτισμό του μεταλλεύματος με ροή νερού που απομάκρυνε άχρηστο χώμα. Πύργοι επιτήρησης. Βάθρα για σιδηροτροχιές των εργοστασίων Σερπιέρι.

Ο αέρας μας κούρασε κάπως. Κυρίως μας άνοιξε την όρεξη.

Τελική στάση η ψαραγορά Λαυρίου με υπέροχα θαλασσινά μεζεδάκια.

Επεράσαμε όμορφα που λέει και το τραγούδι.

οι Πεζοπόροι της DSA