Ένα μόλις χρόνο μετά την αποφοίτηση μας, μια μικρή ομάδα αποφοίτων του 1963, αποφασίσαμε, να δώσουμε μια πιο στέρεα μορφή στη νεανική μας παρέα, προκειμένου να διατηρήσουμε τις στενές, φιλικές σχέσεις, που είχαμε αναπτύξει τα έξη χρόνια της φοίτησης μας στη Γερμανική. Είπαμε να φτιάξουμε έναν σύλλογο «για να μην χαθούμε». Νεαροί φοιτητές ήμασταν τότε σε ΑΕΙ της Αθήνας. Όλοι μας είχαμε δώσει πανελλήνιες και είχαμε επιλέξει να μείνουμε στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τους περισσότερους συμμαθητές μας που είχαν ήδη φύγει για σπουδές σε γερμανικές ανώτατες σχολές.
Πολύ σύντομα ήρθαν κοντά μας και απόφοιτοι της περασμένης χρονιάς (1962). Η διαδικασία επίσημης αναγνώρισης μας ως σωματείο κράτησε χρόνια. Όταν το1967 ήρθε η δικτατορία τον τελευταίο λόγο είχε πια η Διεύθυνση Εθνικής Ασφαλείας της Αστυνομίας, δεδομένου ότι ορισμένοι από εμάς δεν ήταν άγνωστοι στο Σπουδαστικό της ασφάλειας. Με τη βοήθεια ενός έμπειρου δικηγόρου και κάποιων τυχαίων γεγονότων πετύχαμε τελικά το Σεπτέμβριο του 1968 την εγγραφή μας ως αναγνωρισμένο κοινωφελές σωματείο. Το Σπουδαστικό εξακολουθούσε παρόλα αυτά να μας έχει υπό «επιτήρηση» και τα επόμενα χρόνια.
Ενόψει της αναγνώρισης, είχαμε εκλέξει ήδη από τον Ιανουάριο του 1967 προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή με πρόεδρο τον Παντελή Παντελούρη (1963) και μέλη τους Γιώργο Γεωργουλόπουλο (1962), Γιώργο Νικολαϊδη (1963), Παναγιώτη Πολυμενόπουλο (1962), Ιριδα Κάππου (1962), Ειρήνη Κηλαϊδίτη (1963) και αναπληρωματικό μέλος την Μαριάννα Καναβαριώτου (1963). Η επιτροπή αυτή αποτέλεσε και το πρώτο ΔΣ του συλλόγου (Σύνδεσμο τον αποκαλούσαμε τότε) μετά την επίσημη αναγνώριση του.
Την αίτηση ίδρυσης του συλλόγου υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1967 είκοσι επτά ιδρυτικά μέλη. Ανάμεσα τους οι απόφοιτοι 1962 και 1963 Τάσος Γιαννίτσης, Παναγιώτης (Τάκης) Πικραμμένος, Κοσμάς Ψυχοπαίδης, Πέτρος Αδάμης, Αγλαϊα Παπουτσάνη, Ιρις Κάππου, Μάρκος Μποναζούντας, Σταύρος Σαββίδης, Σπύρος Ραυτόπουλος, Μαριάννα Καναβαριώτου, Παντελής Παντελούρης, Ειρήνη Κειλαϊδίτη κ.α.
Ομως ήδη από το 1964 είχαμε ξεκινήσει άτυπα μια σειρά από δραστηριότητες. Οργανώσαμε π.χ. σειρά συναντήσεων με ομάδες μαθητών από γερμανικά σχολεία που επισκέπτονταν την Ελλάδα, κάναμε συνεστιάσεις με πρώην Γερμανούς και Ελληνες καθηγητές μας, βραδιές
αποφοίτων, εκδρομές κ.α. Με τη στήριξη του πρώην Λυκειάρχη μας Γιώργου Δημητράκου οργανώσαμε τρείς αποστολές αποφοίτων και τελειόφοιτων στο διηρημένο τότε Βερολίνο και στο κέντρο πολιτικής επιμόρφωσης Internationaler Arbeitskreis Sonnenberg, στο Bad Hersfeld, όπου συμμετείχαμε (μεσούσης της δικτατορίας !) σε σεμινάρια για θέματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η συμμετοχή μας σε αυτά δεν πέρασε απαρατήρητη από την χούντα και το σπουδαστικό της ασφάλειας. (Μόνο η παρέμβαση του στρατηγού Βέρρου, πατέρα του φίλου απόφοιτου Κωστή Βέρρου, ο οποίος είχε ο ίδιος συμμετάσχει στο σεμινάριο του 1969 στο Sonnenberg με έσωσε από περαιτέρω συνέπειες).
Το 1966 εκδώσαμε με τη βοήθεια του DAAD έναν «Οδηγό Σπουδών» με πληροφορίες για τις σπουδές σε όλα τα γερμανικά Πανεπιστήμια. Oρίσαμε παράλληλα εκπροσώπους του συλλόγου στα γερμανικά ΑΕΙ όπου σπούδαζαν απόφοιτοι, οι οποίοι πρόσφεραν σοβαρή στήριξη στους νεότερους αποφοίτους, τόσο στο θέμα των σπουδών όσο και στην εξεύρεση στέγης. Ο Οδηγός μας έγινε τότε ανάρπαστος από μαθητές και γονείς (δεν υπήρχε τότε Internet προς άντληση αντίστοιχων πληροφοριών, ούτε άλλος τρόπος ενημέρωσης των τελειοφοίτων για τις δυνατότητες σπουδών σε γερμανικά ΑΕΙ).
Ξεκινήσαμε το 1965 με το πρώτο «πάρτυ αποφοίτων» στον «Ερωτόκριτο» στην Πλάκα, εκδήλωση που συνεχίστηκε αργότερα με τη μορφή χοροεσπερίδων σε γνωστά ξενοδοχεία και τις οποίες καθιερώσαμε ως „Ball der Dörpfeldianer“. Κύριος στόχος των εκδηλώσεων αυτών ήταν η σύσταση Ταμείου Υποτροφιών για αποφοίτους και τελειοφοίτους.
Μετά την επίσημη αναγνώριση του συλλόγου και τα πρώτα έσοδα από τις λαχειοφόρους των πρώτων χορών νοικιάσαμε γραφεία στο κέντρο, στην οδό Σόλωνος 139 (η πλειοψηφία των αποφοίτων έμενε τότε στην Αθήνα) και διατηρούσαμε παράλληλα και γραμματεία στο κτίριο της Γερμανικής στο Μαρούσι, όταν λειτούργησε το νέο κτίριο. Υπεύθυνη ήταν εκεί η απόφοιτος Μαρίνα Τσάκωνα, η οποία εργαζόταν τότε στη Γραμματεία της Σχολής. Στο θέμα της Γραμματείας πολύτιμη υπήρξε από την αρχή η βοήθεια και της φίλης συμμαθήτριας Μαριάνας Καναβαριώτου, μέχρι την ένταξη της στο ΥΠΕΞ και την αναχώρηση της για το εξωτερικό.
Π.Μ.ΠΑΝΤΕΛΟΥΡΗΣ
