Η κατάργηση του ελληνόφωνου προγράμματος της Deutsche Welle δεν έχει πειστική δικαιολογία. Κατά πληροφορίες οφείλεται στην απουσία πολιτικού κριτηρίου της νέας διοίκησης και, πάντως, δείχνει να υποτιμά την Ιστορία, αλλά και την κρισιμότητα της σημερινής συγκυρίας για την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ευρώπη.
Ο Άγγελος Κωβαίος με άρθρο του στο protagon.gr παίρνει θέση κατά της κατάργησης και κάνει μία αναδρομή με αναφορές στον Πάυλο Μπακογιάννη, τον μαθητή της Γερμανικής Σχολής Αθηνών, Peter Limbourg και τον πατέρα του, πρεσβευτή επί δικτατορίας, τον Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη, επίσης μαθητή στα χρόνια της Αραχώβης.
Η κατάργηση του ελληνικού προγράμματος της Deutsche Welle, όπως ανακοινώθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026, προστίθεται στις κηλίδες των ελληνογερμανικών σχέσεων – που δεν είναι και λίγες στη διάρκεια των ετών.
Η ανακοίνωση της διεύθυνσης του ειδησεογραφικού οργανισμού ήταν ψυχρή και αναντίστοιχη της Ιστορίας του προγράμματος. Έμοιαζε να περιφρονεί και να υποβαθμίζει τις αμοιβαίες προσπάθειες προσέγγισης, που ούτε απλές ήταν, ούτε αυτονόητες.
«Η ελληνόφωνη υπηρεσία της DW θα διακοπεί. Αυτή η υπηρεσία παρείχε ανεξάρτητη πληροφόρηση στο κοινό στην Ελλάδα, ακόμη και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας. Λειτούργησε ως σημαντικό κανάλι διαλόγου κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, μεταφέροντας τις γερμανικές απόψεις στο ελληνικό κοινό», αναφερόταν, με την προσθήκη ότι «η Ελλάδα είναι από καιρό μέλος της Ευρωπαϊκής Eνωσης και είναι μια σταθερή δημοκρατία, με ένα ποικίλο τοπίο Μέσων Ενημέρωσης, γι’ αυτό και η DW πρέπει να προχωρήσει στις περικοπές σε αυτόν τον τομέα».
Αν πρόκειται για απόφαση επιβεβλημένη από τις περικοπές είναι μάλλον ασύμμετρη, αφού η ελληνόφωνη υπηρεσία είναι η μοναδική από τις 32 ξενόγλωσσες που θα διακοπεί από την Πρωτοχρονιά του 2027, σύμφωνα με τις αποφάσεις της διοίκησης και έπειτα από 62 χρόνια λειτουργίας.
Η οικονομική επιβάρυνση που προξενεί το ελληνικό πρόγραμμα και οι περίπου 20 εργαζόμενοι σε αυτό στον συνολικό προϋπολογισμό των 400 εκατ. ευρώ της Deutsche Welle είναι μάλλον ασήμαντη. Αντιθέτως, η συμβολή του ως παράθυρο της Ελλάδας στη Γερμανία –και στους περίπου 450.000 ομογενείς– και της Γερμανίας στην Ελλάδα, παράγει πολύ μεγαλύτερη πολιτιστική και πολιτική υπεραξία.
Το ελληνικό πρόγραμμα της DW πήρε θρυλικές διαστάσεις λόγω των εκπομπών του Παύλου Μπακογιάννη την περίοδο της χούντας (στην πραγματικότητα γίνονταν στη Βαυαρική Ραδιοφωνία και αναμεταδίδονταν από την DW). Δεν ήταν όμως μόνο αυτές. Ηταν και τα σχόλια της Νίκης Νικολάου, της Δανάης Κουλμάση, του Βάσου Μαθιόπουλου, του Γκέοργκ Χάιερ, του Αγγελου Μαρόπουλου, του Γιώργου Κλαδάκη, κ.ά., που καθημερινώς στήριζαν τον αντιδικτατορικό αγώνα.
Το ελληνικό πρόγραμμα είχε ξεκινήσει όμως πριν από τη δικτατορία και συνεχίστηκε μετά την πτώση της. Μπορεί κανείς να υποθέσει λοιπόν ότι η ανησυχία για τη δημοκρατική σταθερότητα στη χώρα μας έχει υποχωρήσει προ πολλού. Συνεπώς, η βεβαιότητα αυτή για την ομαλότητα στην Ελλάδα σήμερα δεν επαρκεί ως δικαιολογία για τις αποφάσεις της διοίκησης της DW.
Αν σταθεί κανείς στις ανακοινώσεις, θα υποθέσει ότι η συνέχιση των προγραμμάτων στη βουλγαρική, πολωνική, ρουμανική ή κροατική γλώσσα επιτελούν σοβαρότερους σκοπούς ή διδάσκουν δημοκρατικά ιδεώδη, τα οποία για την Ελλάδα δεν έχουν πλέον τη σημασία που είχαν.
Κατά πληροφορίες, οι αποφάσεις ελήφθησαν με συνοπτικές διαδικασίες, έπειτα από εισηγήσεις των διοικητικών υπηρεσιών προς τη νέα γενική διευθύντρια Μπάρμπαρα Μάσινγκ, η οποία ανέλαβε τον Οκτώβριο του 2025.
Διαδέχθηκε τον Πέτερ Λίμπουργκ, ο οποίος αποχώρησε έπειτα από δύο πενταετείς θητείες, ενώ ταυτόχρονα αποχώρησε και ο Σπύρος Μοσκόβου, επί σειρά ετών διευθυντής του ελληνικού προγράμματος.
Ο Λίμπουργκ διατηρούσε δεσμούς με την Ελλάδα. Ο πατέρας του, επίσης Πέτερ Λίμπουργκ, ήταν πρεσβευτής της Δυτικής (τότε) Γερμανίας στη χώρα μας κατά την περίοδο της δικτατορίας και είχε βοηθήσει τον Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη να αποδράσει στη Γερμανία, γεγονός που τον κατέστησε ανεπιθύμητο από τη χούντα, με αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του το 1972.
Δεν ήταν όμως η σχέση του Λίμπουργκ με την Ελλάδα αυτή που τον εμπόδισε ακόμη και να σκεφτεί το κλείσιμο του ελληνόφωνου προγράμματος. Ηταν το πολιτικό του αισθητήριο και κριτήριο και η επίγνωση της αποστολής τέτοιων οργανισμών.
Τα είχε περιγράψει σε μια επίσκεψή του στην Αθήνα το 2014, εν μέσω κρίσης, με αφορμή τα 50 χρόνια της ελληνόφωνης υπηρεσίας. Μεταξύ άλλων, είχε επισημάνει σε μια ειδική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, τον ρόλο της Deutsche Welle, τόσο κατά το παρελθόν, ως ενός Μέσου που συνέβαλε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, όσο και στη σύγχρονη εποχή, ως γέφυρας στις ελληνογερμανικές σχέσεις και στην αμφίδρομη πληροφόρηση.
Κατά εκτιμήσεις και πληροφορίες, το πολιτικό και το δημοσιογραφικό κριτήριο είναι αυτό ακριβώς που λείπει από τη νέα διοίκηση της DW. Κυριαρχεί πλέον η γραφειοκρατική αντίληψη και η τεχνοκρατική λογική, που κάποιες φορές αποδεικνύεται ρηχή και, τελικά, πολλαπλώς επιζήμια.
Πέραν αυτών, όμως, η απόφαση για την κατάργηση του ελληνικού προγράμματος της DW προξενεί αίσθηση, σε μια συγκυρία που οι γεωπολιτικές εντάσεις πληθαίνουν, η παραπληροφόρηση εξαπλώνεται, η ευρωπαϊκή συνοχή απειλείται και η στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου αναδεικνύεται. Όλες αυτές οι παράμετροι θα όφειλαν να καταστήσουν την παρουσία και παρέμβαση αξιόπιστων ευρωπαϊκών ΜΜΕ στην περιοχή στρατηγική προτεραιότητα.
Αυτά αναφέρουν, μεταξύ άλλων, σε επιστολή τους προς την Μπούντεσταγκ οι βουλευτές της ΝΔ Τάσος Χατζηβασιλείου και Φίλιππος Φορτώμας, ο κύπριος βουλευτής Χάρης Γεωργιάδης και ο Μάριαν Βεντ, επικεφαλής του Ιδρύματος Konrad-Adenauer για την Ελλάδα και την Κύπρο, ζητώντας την διατήρηση του ελληνικού προγράμματος.
Τις τελευταίες ημέρες, πάντως, φάνηκε ότι οι αντιδράσεις σε Γερμανία και Ελλάδα πληθαίνουν και μάλλον δεν θα κοπάσουν εύκολα. Ενδέχεται να μην αποδειχθούν μάταιες, αφού, σύμφωνα με πληροφορίες, οι πιθανότητες ανάκλησης της απόφασης είναι υπαρκτές.
