Παρατηρώντας τα μπλόκα, τις διενέξεις μέχρι και ανατροπές αυτοκινήτων και λοιπών ανατριχιαστικών στοιχείων ανά την ελληνική επικράτεια, θυμήθηκα την ρήση του ελληνολάτρη, ελλοπρεπέστατου και ελληνόφωνου ρήτορα και φιλοσόφου Κικέρωνος (106-43 δολοφονηθείς και καρατομηθείς).
Τι είχε διακηρύξει ο σοφός αυτός λόγιος; “Legum Omnes Servi Sumus” (όλοι είμεθα δούλοι των νόμων).
Ο Κικέρων δεν πρωτοτυπεί. Ο “πατήρ της ιστορίας”, κατά τον Κικέρωνα, Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσεύς, μας περιγράφει στο Η΄βιβλίον των Ιστοριών τον περιλάλητο διάλογο Δημαράτου και Ξέρξου: “Ελεύθεροι γαρ εόντες ου πάντα ελεύθεροι εισι. έπεστι γαρ σφι δεσπότης νόμος, τον υποδειμαίνουσι πολλώ έτι ή οι σοι σε” (Και με το να είναι ελεύθεροι, δεν σημαίνει ότι είναι και σε όλα γενικώς. Έχουν και αυτοί έναν κύριο, έναν αφέντη, τον νόμο, που τον φοβούνται πολύ περισσότερο απ΄ό,τι φοβούνται οι δικοί σου εσένα).
Ο Σπαρτιάτης βασιλέας καυχάται στον Πέρση άνακτα, για τον σεβασμό και την υπακοή στον νόμο που τηρούσαν ευλαβικά οι πολίτες.
Ποία είναι η σημερινή πραγματικότητα; Η χώρα μας αποικιοποιήθηκε με την μεθοδευμένη χρεωκοπία, στην οποία την ωδήγησαν οι “ανίκανοι κυβερνήτες” της, όπως είχε γράψει ο Παπαδιαμάντης στα 1891. Το πολιτειακό μας σύστημα, σεσηπός και δομημένο, δυστυχώς πάνω στην αδικία και στην ανισότητα, στην αναξιοκρατία και ευνοιοκρατια, ευνοεί παντού “την έννομον αδικίαν”, την νομιμοφάνεια και όχι την δικαιοσύνη. Ένα κράτος πελατειακό, από της ιδρύσεώς του, με μία αστική τάξη καθαρά παρασιτική, χωρίς οράματα και προοπτική, όπως προσφυώς έχει γράψει ο Μελέτης Μελετόπουλος στα εμβριθή συγγράμματά του.
Τι ζούμε σήμερα; Την ουσιαστική ανυπαρξία της ισχύος των νόμων. Με τις οικτρές αυτές διαπιστώσεις, διερωτώμεθα με πόνον ψυχής: Ποίος και για ποίον (άρχοντες και αρχόμενοι) μπορεί να καυχάται σήμερον;
Υ. Γ. (1) Ο Κικέρων είχε στείλει τον υιόν του εις Αθήνας για μεταπτυχιακές σπουδές. Αλληλογραφεί με τον υιόν του ελληνιστί. Δεν καταδέχεται την μητρικήν του, λατινική. Από μία χρονική στιγμή και μετά, γράφει στον υιόν του, ότι πρέπει να γράφωμε και λατινιστί, είναι η γλώσσα μας, δεν πρέπει να την αγνοήσωμε.
(2) Είναι ενδεικτικό, και κατά την γνώμην μου περίεργον, ότι και η Εκκλησία ετάχθη με τους αγρότες. Η Μητρόπολις Τρίκκης χτυπά τις καμπάνες πένθιμα, ο Δημητριάδος ετόνισε σε κήρυγμά του την σημασία και αξία των αγροτών. Υπενθυμίζω, όλες οι παραβολές του Χριστού, κοινωνιολογικώς δομημένες, αναφέρονται στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας. Ο Ιησούς ασχολείτο στον δευτερογενή.
