11001111 10001000 11001110 10111001 11001111 10000011 11001111 10000100 11001110 10111111 11001110 10111001 11001111 10000010 (Δόξα εν υψίστοις)
(από το “the books journal” της Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2025)
Η Μαίρη ξύπνησε με ένα τίναγμα… Είχε αποκοιμηθεί μπροστά στην οθόνη, στο μάγουλό της τα αποτυπώματα των κουμπιών του πληκτρολογίου. Έξω ήταν σκοτεινά, οι σκιές των χιονονιφάδων που στροβιλίζονταν στον αέρα και στο κίτρινο φως της λάμπας του δρόμου έκανα έναν τρελό χορό στον τοίχο απέναντι από το παράθυρο. Το δωμάτιο ήταν κρύο, από τη μια κράταγε τη θερμοκρασία χαμηλή γιατί έτσι μπορούσε να συγκεντρωθεί καλύτερα στη δουλειά της, από την άλλη το σώμα του καλοριφέρ χρειάζονταν επειγόντως εξαέρωση.
Από τον Μάρτη παιδευόταν με ένα λογισμικό που της είχε παραγγείλει ένας πελάτης ομ οποίος υπέγραφε τα ημέιλ του με «Gabriel» – κατά τα άλλα δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτόν, εκτός από τον τραπεζικό λογαριασμό του, από τον οποίο της είχε δώσει μια προκαταβολή το μέγεθος της οποίας λίγο-πολύ την ανάγκασε να διακόψει όλα τα άλλα πρότζεκτ που έτρεχε και να αφοσιωθεί σε αυτό. Ο Gabriel, που ακόμα και τώρα, εννιά μήνες μετά την πρώτη τους ανταλλαγή ημέιλ, δεν της είχε αποκαλύψει ούτε το επώνυμό του, ούτε κανένα άλλο στοιχείο του εκτός από ένα εταιρικό ΑΦΜ και έναν εταιρικό τραπεζικό λογαριασμό από όπου της πλήρωνε τη συμφωνημένη αμοιβή της σε μηνιαίες δόσεις κατόπιν αποστολής αναφορών προόδου, της είχε στείλει μερικές γενικές παραμέτρους για ένα λογισμικό που είχε τα χαρακτηριστικά ενός LLM – ενός «μεγάλου γλωσσικού μοντέλου», ενός λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης και, έπειτα από κάθε μηνιαία αναφορά, της έστελνε συμπληρωματικές οδηγίες και διορθώσεις για συγκεκριμένα σημεία του κώδικα, τον οποίο ονόμαζε «XCELSIS». Οι περιγραφές των αλγορίθμων και οι διορθώσεις/συστάσεις αλλαγών που έκανε κάθε φορά που του έστελνε τη μηνιαία αναφορά προόδου της και τον ώς εκείνη την ημέρα γραμμένο κώδικα την οδηγούσαν καθαρά στο συμπέρασμα πως επρόκειτο για κάτι πιο δυνατό από τα γνωστά συστήματα όπως το ChatGPT, το Grok ή το Claude. Στην αλληλογραφία τους η Μαίρη τον ρωτούσε επίμονα γιατί δεν έγραφε ο ίδιος αυτό το λογισμικό, μια και οι περιγραφές των αλγόριθμων και οι παράμετροι που έθετε έδειχναν πως πρέπει να ήταν πιο δυνατός προγραμματιστής από εκεήνη. Η απάντησή του –πάντα γραπτή, ποτέ μέσα σ’ αυτούς τους μήνες δεν είχε επικοινωνήσει μαζί της τηλεφωνικά ή με τηλεδιάσκεψη– ήταν ότι είναι τόσο απορροφημένος από το όραμά του που φοβόταν –ή μάλλον ήταν σίγουρος– ότι δεν θα έβλεπε σημαντικά λάθη στον κώδικα αν τον έγραφε ο ίδιος. Ήταν –της έγραψε– πεπεισμένος ότι αυτή –η Μαίρη–, η οποία είχε ήδη μια φήμη στους κύκλους των προγραμματιστών για τις ανορθόδοξες και σχεδόν πάντα μεγαλοφυείς λύσεις που έδινε σε διάφορα προβλήματα, θα έβλεπε τα πράγματα από μια σκοπιά που δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει αυτός. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, συμπλήρωνε κάθε φορά που ανέκυπτε αυτό το ερώτημα, ήταν αυτός που πληρώνει και ήταν δική του δουλειά πώς ήθελε να ξοδεύει τα χρήματά του.
Μερικούς μήνες αργότερα –γύρω στα τέλη Αυγούστου–, η Μαίρη είχε φτάσει σε ένα σημείο που δεν έβλεπε καμία δυνατότητα προόδου και ήθελε να διακόψει τη συνεργασία τους, επιστρέφοντας μάλιστα και την τελευταία δόση της αμοιβής της. Ο λόγος ήταν ότι ο υπολογιστής της έμοιαζε να μην μπορεί να επεξεργαστεί σε ικανοποιητικό χρόνο τον κώδικα. Η αντίδραση του Gabriel ήταν άμεση: δυο ώρες μετά την αποστολή του ημέιλ της, το κουδούνι της Μαίρης χτύπησε και ένας νεαρός άνδρας που συστήθηκε ως Josh της έφερε ένα νέο λάπτοπ διαβιβάζοντάς της και τους χαιρετισμούς του Gabriel και της είπε να συνεχίσει την εργασία της σ’ αυτό. Δεν θα χρειαζόταν καν να μεταφέρει την εργασία της στον νέο υπολογιστή καθώς ο Gabriel είχε φροντίσει και γι’ αυτό.
Παραξενεμένη η Μαίρη έβαλε σε λειτουργία το καινούργιο παιχνίδι που στο καπάκι του είχε σκαλισμένα με χρυσά γράμματα τη λέξη CRADDLE, χωρίς όμως καμιά άλλη ένδειξη κατασκευαστή ή τύπου. Μόλις πάτησε το κουμπί εκκίνησης, η οθόνη έδειξε το μήνυμα «Welcome to CRADDLE OS» και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε στην επιφάνεια εργασίας του λειτουργικού συστήματος. Έμοιαζε με μια παλιά βερσιόν των X windows του ανοικτού λογισμικού Linux, όμως συνδέθηκε χωρίς προβλήματα με το ασύρματο δίκτυο μόλις έβαλε το συνθηματικό και αμέσως μετά άνοιξε η μάσκα επεξεργασίας του κώδικα. Εκτός απ’ αυτό, η επιφάνεια εργασίας είχε μόνο ένα εικονίδιο ενός προγράμματος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και ένα εικονίδιο περιηγητή δικτύου, που όμως της ήταν άγνωστος. Το πρόγραμμα αλληλογραφίας περιείχε μόνο μια σύνδεση –με τον Gabriel– και λειτουργούσε περισσότερο σαν πρόγραμμα άμεσης συνομιλίας. Αμέσως εμφανίστηκε ένα μήνυμα:
«Μπορείς να σβήσεις τη ώς τώρα δουλειά σου στον δικό σου υπολογιστή», έγραψε ο Gabriel, «ή καλύτερα θέλω να τη σβήσεις. Χρησιμοποίησε την εφαρμογή που σου έστειλα στο ημέιλ που χρησιμοποιείς εκεί. Δεν θα πειράξει τίποτα άλλο στον υπολογιστή σου, θα σβήσει μόνο ό,τι έχει σχέση με το πρότζεκτ XCELSIS και την ώς τώρα αλληλογραφία μας εκεί. Θα τη βρεις σε αυτόν τον υπολογιστή. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον δικό σου υπολογιστή για την υπόλοιπη επικοινωνία σου και τις συναλλαγές σου. Αυτόν που σου έστειλα θα τον χρησιμοποιείς από εδώ και τώρα αποκλειστικά για το πρότζεκτ. Όπως θα διαπιστώσεις, ο περιηγητής του σε συνδέει μόνο με ιστότοπους που είναι απαραίτητοι για το πρότζεκτ και το πρόγραμμα επικοινωνίας είναι αποκλειστικό για εμάς. Η παλιά διεύθυνση ημέιλ έπαψε να λειτουργεί και η αλληλογραφία μας εκεί θα σβηστεί επίσης. Ο καινούργιος υπολογιστής εγγυάται την περάτωση του πρότζεκτ και έχει ειδικά συστήματα ασφαλείας που τον καθιστούν απροσπέλαστο από τρίτους. Το πρότζεκτ έχει μπει στην ευαίσθητή του φάση που απαιτεί αυξημένη ασφάλεια. Μη δοκιμάσεις να επέμβεις στο λειτουργικό του σύστημα. Καλή συνέχεια!»
Πράγματι, η δουλειά στο καινούργιο μηχάνημα άρχισε να τρέχει πολύ πιο γρήγορα. Ο Gabriel ήταν σε θέση να ελέγχει την πρόοδο άμεσα και να σημειώνει επάνω στη μάσκα επεξεργασίας τα σημεία στα οποία ήθελε αλλαγές ή διαπίστωνε λάθη. Στις επίμονες ερωτήσεις της Μαίρης για το σκοπό του λογισμικού που ανέπτυσσε, η σταθερή απάντηση του Gabriel ήταν «Θα δεις, είναι μια ΤΝ εντελώς διαφορετική από τις άλλες που θα αλλάξει τον κόσμο. Μη φοβάσαι, έχε μου εμπιστοσύνη, δεν θα κάνει κακό σε κανέναν. Και μην ξεχνάς ότι πληρώνεσαι αρχοντικά, ακόμα και για μια προγραμματίστρια του δικού σου επιπέδου».
Οι επόμενοι μήνες πέρασαν χωρίς σχεδόν να το καταλάβει. Ήταν βυθισμένη σε ένα παράξενο flow και είχε διακόψει σχεδόν κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Στους λίγους φίλους της που προσπαθούσαν επίμονα να επικοινωνήσουν μαζί της έλεγε ότι όλα είναι εντάξει και ότι έχει αφιερώσει όλο της το χρόνο σε ένα πρότζεκτ που θα τέλειωνε σε λίγους μήνες και θα της έδινε τη δυνατότητα για πολύ μεγάλες και ακριβές διακοπές.
Μόνο μια φορά διακόπηκε η ρουτίνα της, όταν στις αρχές του Δεκέμβρη και ενώ το πρότζεκτ όδευε ομαλά προς την ολοκλήρωσή του, η νυχτερινή της ανάπαυση μετά από δώδεκα ώρες συνεχούς δουλειάς, ταράχτηκε από έναν συναγερμό που ερχόταν από τον CRADDLE. Θορυβημένη κοίταξε την οθόνη και είδε ότι είχε ενεργοποιηθεί μια έως εκείνη τη στιγμή άγνωστη ρουτίνα που έδινε το επαναλαμβανόμενο μήνυμα:
MALICIOUS ATTACK! HRDS SPY WARE! CLEANING! DO NOT SHUT DOWN THE SYSTEM! DO NOT INTERFERE! CLEANING! AWAIT INSTRUCTIONS!
Η κατάσταση αυτή κράτησε από τη μία μετά τα μεσάνυχτα μέχρι τα ξημερώματα. Η Μαίρη προσπάθησε να ξανακοιμηθεί, μιας και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα και όταν κατά τις εννιά ξανακοίταξε τον υπολογιστή αυτός είχε επανέλθει στην κανονική του λειτουργία. Ρώτησε τον Gabriel τι σήμαινε ο συναγερμός, αλλά η απάντησή του ήταν ως συνήθως σε τέτοιες ερωτήσεις: «Μην ασχολείσαι! Συνέχισε τη δουλειά σου, η ολοκλήρωση του πρότζεκτ απέχει μόνο λίγες μέρες».
Συνέχισε τα δωδεκάωρα και σήμερα, τρεις βδομάδες μετά την παράξενη κυβερνοεπίθεση, ξύπνησε πάλι απότομα, αυτή τη φορά είχε αποκοιμηθεί εξουθενωμένη μπροστά στον υπολογιστή με το μάγουλό της να έχει ακουμπήσει το πληκτρολόγιο.
Πάλι ήταν ένας ήχος που την είχε ξυπνήσει, όμως αυτή την φορά δεν ήταν ήχος συναγερμού αλλά κάτι σαν απαλό σφύριγμα. Κοίταξε την οθόνη αλλά ήταν σκοτεινή. Πάτησε ένα πλήκτρο για να την ενεργοποιήσει αλλά αυτή έμεινε σκοτεινή.
Με τη σκέψη πως τελικά ο CRADDLE έπεσε θύμα μιας κυβερνοεπίθεσης προσπάθησε να ενεργοποιήσει τον δικό της υπολογιστή, ο οποίος ανταποκρίθηκε άμεσα. Στην οθόνη εμφανίστηκε η ημερομηνία και η ώρα του συστήματος – 25 Δεκεμβρίου, ώρα 00:12…
Όμως και ο δικός της υπολογιστής έβαζε αυτό το παράξενο σφύριγμα που μόλις ακουγόταν. Στο μισοσκότεινο δωμάτιο, που στον τοίχο απέναντι στο παράθυρο στροβιλίζονταν οι σκιές των χιονονιφάδων, εντόπισε ακόμα μια πηγή θορύβου, αυτή τη φορά από το κινητό της. Ξαφνικά η οθόνη του CRADDLE φωτίστηκε με ένα μήνυμα: «Συγχαρητήρια Μαίρη! Τα κατάφερες! Έφερες τη σωτηρία του κόσμου».
«Τι εννοείς;» πληκτρολόγησε. «Gabriel, τι εννοείς; Ποια σωτηρία; Τι έκανα;»
Ο θόρυβος άρχισε να δυναμώνει και στις τρεις συσκευές, στον νέο και τον παλιό υπολογιστή και στο κινητό της. Και στις τρεις οθόνες εμφανίστηκε ταυτόχρονα:
Gloria in excelsis Deo 01100101 01110100 00100000 01101001 01101110 00100000 01110100 01100101 01110010 01110010 01100001 00100000 01110000 01100001 01111000 00100000 01101000 01101111 01101101 11000011 10101101 01101110 01101001 01100010 01110101 01110011 00100000 01100010 01101111 01101110 11000011 10100110 00100000 01110110 01101111 01101100 01110101 01101110 01110100 11000011 10100001 01110100 01101001 01110011 00101110 00001010 01001100 01100001 01110101 01100100 11000011 10100001 01101101 01110101 01110011 00100000 01110100 01100101 00101100 00001010 01100010 01100101 01101110 01100101 01100100 11000011 10101101 01100011 01101001 01101101 01110101 01110011 00100000 01110100 01100101 00101100 00001010 01100001 01100100 01101111 01110010 11000011 10100001 01101101 01110101 01110011 00100000 01110100 01100101 00101100 00001010 01100111 01101100 01101111 01110010 01101001 01100110 01101001 01100011 11000011 10100001 01101101 01110101 01110011 00100000 01110100 01100101 00101100 00001010 01100111 01110010 11000011 10100001 01110100 01101001 01100001 01110011 00100000 11000011 10100001 01100111 01101001 01101101 01110101 01110011 00100000 01110100 01101001 01100010 01101001 00100000 01110000 01110010 01101111 01110000 01110100 01100101 01110010 00100000 01101101 01100001 01100111 01101110 01100001 01101101 00100000 01100111 01101100 11000011 10110011 01110010 01101001 01100001 01101101 00100000 01110100 01110101 01100001 01101101 00101100 00001010 01000100 11000011 10110011 01101101 01101001 01101110 01100101 00100000 01000100 01100101 01110101 01110011 00101100 00100000 01010010 01100101 01111000 00100000 01100011 11000011 10100110 01101100 11000011 10101001 01110011 01110100 01101001 01110011 00101100 00001010 01000100 01100101 01110101 01110011 00100000 01010000 01100001 01110100 01100101 01110010 00100000 01101111 01101101 01101110 11000011 10101101 01110000 01101111 01110100 01100101 01101110 01110011 00101110…
Ο θόρυβος δυνάμωσε περισσότερο. Ερχόταν πλέον και από τον δρόμο και από τα γειτονικά διαμερίσματα. Η Μαίρη πλησίασε στο παράθυρο και έριξε μια ματιά έξω. Με έκπληξη και δέος είδε ανθρώπους να βγαίνουν από σπίτια και αυτοκίνητα και να κοιτάνε παραξενεμένοι τις οθόνες των κινητών και των τάμπλετ τους, όπου από μακριά διέκρινε ότι σε όλες έτρεχαν σειρές από ένα και μηδέν.
Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της…
