Ο Μιχάλης Μ. Ψαλιδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Δεκεμβρίου του 1950 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1968. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1968-1973) και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά στην Πολιτική και την Κοινωνιολογία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (1973-1978) και ακολούθως διδακτορικό στα Οικονομικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (1980-1987). Διατέλεσε υπότροφος της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD) και του ιδρύματος Fulbright και ήταν επισκέπτης ερευνητής στα Πανεπιστήμια Duke, Princeton και στο King’s College του Λονδίνου.
Πρωτοδίδαξε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (1973-1978) και ακολούθως στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης: 1980-88 βοηθός και 1988-1992 λέκτορας, Τμήμα Κοινωνιολογίας: 1992-1998 Επίκουρος Καθηγητής, 1998-2002 Αναπληρωτής και 2002-2006 Καθηγητής) και το 2006 έγινε Καθηγητής Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην Ιστορία της Οικονομικής Σκέψης του 19ου και του 20ου αιώνα, καθώς και στη σχέση μεταξύ οικονομικής σκέψης και οικονομικής πολιτικής. Έχει γράψει βιβλία, μελέτες και άρθρα σε θέματα οικονομικής ιστορίας και ιστορίας οικονομικών θεωριών με έμφαση στη σχέση μεταξύ οικονομικής σκέψης και οικονομικής πολιτικής. Το έργο του “Διεθνής σύγκρουση και οικονομική σκέψη: Διεθνές εμπόριο και εθνικό συμφέρον 17ος-20ός αιώνας”, τιμήθηκε το 2006, με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Από το 2010 έως το 2014 κατείχε την Έδρα Κωνσταντίνος Καραμανλής της Σχολής Fletcher του Πανεπιστημίου Tufts των ΗΠΑ.
Τον Απρίλιο 2015 ανέλαβε τη θέση του προέδρου του ΚΕΠΕ και δύο μήνες μετά, στις 17 Ιουνίου 2015, ανέλαβε την θέση του εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ.
Διλήμματα και προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής: από τη δικτατορία στη μεταπολίτευση…
Liebe Absolventinnen und Absolventen,
Μπορούμε να παθαίνουμε υστερική τύφλωση όταν διαβάζουμε τη λέξη «επαναπροωθήσεις». Να παριστάνουμε ότι δεν ομιλούμε την αγγλική και δεν ξέρουμε τι σημαίνει «pushbacks». Να λέμε ότι τα δυτικά ΜΜΕ έχουν πάθει μαζική παράκρουση όταν μας κατηγορούν για παράνομες ενέργειες απώθησης των αιτούντων άσυλο. Οτι οι διεθνείς οργανισμοί παίζουν το παιχνίδι της Αγκυρας και του Ταγίπ Ερντογάν. Οτι το θέμα αφορά μόνο τους δικαιωματιστές, τις «αδιαφανώς χρηματοδοτούμενες» ΜΚΟ και τους ακτιβιστές.
Ο Γιάννης Βαληνάκης έδωσε στον ΑΝΤ1 και τον Νίκο Χατζηνικολάου μία συνέντευξη με άξονα το ερώτημα “τι πρέπει να διδαχθούμε από τη ρώσικη εισβολή”
Ο Ερντογάν και ο Πούτιν έδειξαν με τις πράξεις τους ότι δεν συμμερίζονται την πεποίθηση ότι οι πόλεμοι δεν πρέπει να έχουν θέση στην πολιτική.
Ένα ενδιαφέρον άρθρο έγραψε προσφάτως (14.2.2022) στο site της DW ο δημοσιογράφος Γιάννης Παπαδημητρίου (’87) με τίτλο “Neue Gas-Pipelines sind keine Lösung“ το οποίο αναφέρεται στο φυσικό αέριο και εμμέσως συνδέεται με τα γεγονότα της Ουκρανίας.
Η πρώην υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι θα πρέπει να συνεχιστούν οι προσπάθειες για ειρήνη χωρίς δυτική αλαζονεία»
Η Κατερίνα Λάσκαρη αποφοίτησε από την Σχολή το 1997 είναι Επικουρική Ρευματολόγος Κλινικής Α’ΠΠΚ στο ΓΝΑ ΛΑΙΚΟ. Σπούδασε στην Ιατρική στην Σχολή Αθηνών (1997-2003), από όπου αποφοίτησε με λίαν καλώς. Στο πλαίσιο των διεθνών ανταλλαγών συμμετείχε το 2001 στο International Clerkship, Hospital “Necker-Enfants Malades”, Department of Medical Genetics, Paris, France, (Καθηγητής A. Munnich) και το 2002 στο International Clerkship, “Children’s Hospital Boston”, Harvard School of Medicine, Genetics, Metabolism and Developmental Psychiatry, Developmental Medicine Center, Boston, USA (Καθηγητής K. Munir).
Ο χειρούργος οφθαλμίατρος Αντώνιος Λ. Κουτσώνας γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα.
Yπάρχει πάντοτε η εκδοχή το μοιραίο να μην έχει, ίσως, περιστασιακό ένδυμα. Δηλαδή, μπορεί να μας εμφανίζεται ή να πρόκειται αναποδράστως να μας εμφανισθεί κατ’ αναγκαίον τρόπο. Είναι δυνατόν να αποτελεί στοιχείο ή και θεμελιώδη κόμβο ενός αιτιοκρατικού (ή άλλου) προκαθορισμού. Ενός προκαθορισμού στον οποίον δεν είχαμε παρελθοντική, ως προς το μοιραία κυοφορούμενο, πρόσβαση. Από την άλλη μεριά (και τούτο ισχύει και για το περιστασιακά μοιραίο) είναι δυνατόν αυτό που συνέβη, συμβαίνει ή θα συμβεί να έχει όχι μόνον κακές αλλά και καλές συνέπειες για μας.