Ένα μόλις χρόνο μετά την αποφοίτηση μας, μια μικρή ομάδα αποφοίτων του 1963, αποφασίσαμε, να δώσουμε μια πιο στέρεα μορφή στη νεανική μας παρέα, προκειμένου να διατηρήσουμε τις στενές, φιλικές σχέσεις, που είχαμε αναπτύξει τα έξη χρόνια της φοίτησης μας στη Γερμανική. Είπαμε να φτιάξουμε έναν σύλλογο «για να μην χαθούμε». Νεαροί φοιτητές ήμασταν τότε σε ΑΕΙ της Αθήνας. Όλοι μας είχαμε δώσει πανελλήνιες και είχαμε επιλέξει να μείνουμε στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τους περισσότερους συμμαθητές μας που είχαν ήδη φύγει για σπουδές σε γερμανικές ανώτατες σχολές.
Πολύ σύντομα ήρθαν κοντά μας και απόφοιτοι της περασμένης χρονιάς (1962). Η διαδικασία επίσημης αναγνώρισης μας ως σωματείο κράτησε χρόνια. Όταν το1967 ήρθε η δικτατορία τον τελευταίο λόγο είχε πια η Διεύθυνση Εθνικής Ασφαλείας της Αστυνομίας, δεδομένου ότι ορισμένοι από εμάς δεν ήταν άγνωστοι στο Σπουδαστικό της ασφάλειας. Με τη βοήθεια ενός έμπειρου δικηγόρου και κάποιων τυχαίων γεγονότων πετύχαμε τελικά το Σεπτέμβριο του 1968 την εγγραφή μας ως αναγνωρισμένο κοινωφελές σωματείο. Το Σπουδαστικό εξακολουθούσε παρόλα αυτά να μας έχει υπό «επιτήρηση» και τα επόμενα χρόνια.
Ενόψει της αναγνώρισης, είχαμε εκλέξει ήδη από τον Ιανουάριο του 1967 προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή με πρόεδρο τον Παντελή Παντελούρη (1963) και μέλη τους Γιώργο Γεωργουλόπουλο (1962), Γιώργο Νικολαϊδη (1963), Παναγιώτη Πολυμενόπουλο (1962), Ιριδα Κάππου (1962), Ειρήνη Κηλαϊδίτη (1963) και αναπληρωματικό μέλος την Μαριάννα Καναβαριώτου (1963). Η επιτροπή αυτή αποτέλεσε και το πρώτο ΔΣ του συλλόγου (Σύνδεσμο τον αποκαλούσαμε τότε) μετά την επίσημη αναγνώριση του.
Την αίτηση ίδρυσης του συλλόγου υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1967 είκοσι επτά ιδρυτικά μέλη. Ανάμεσα τους οι απόφοιτοι 1962 και 1963 Τάσος Γιαννίτσης, Παναγιώτης (Τάκης) Πικραμμένος, Κοσμάς Ψυχοπαίδης, Πέτρος Αδάμης, Αγλαϊα Παπουτσάνη, Ιρις Κάππου, Μάρκος Μποναζούντας, Σταύρος Σαββίδης, Σπύρος Ραυτόπουλος, Μαριάννα Καναβαριώτου, Παντελής Παντελούρης, Ειρήνη Κειλαϊδίτη κ.α.
Ομως ήδη από το 1964 είχαμε ξεκινήσει άτυπα μια σειρά από δραστηριότητες. Οργανώσαμε π.χ. σειρά συναντήσεων με ομάδες μαθητών από γερμανικά σχολεία που επισκέπτονταν την Ελλάδα, κάναμε συνεστιάσεις με πρώην Γερμανούς και Ελληνες καθηγητές μας, βραδιές αποφοίτων, εκδρομές κ.α. Με τη στήριξη του πρώην Λυκειάρχη μας Γιώργου Δημητράκου οργανώσαμε τρείς αποστολές αποφοίτων και τελειόφοιτων στο διηρημένο τότε Βερολίνο και στο κέντρο πολιτικής επιμόρφωσης Internationaler Arbeitskreis Sonnenberg, στο Bad Hersfeld, όπου συμμετείχαμε (μεσούσης της δικτατορίας !) σε σεμινάρια για θέματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η συμμετοχή μας σε αυτά δεν πέρασε απαρατήρητη από την χούντα και το σπουδαστικό της ασφάλειας. (Μόνο η παρέμβαση του στρατηγού Βέρρου, πατέρα του φίλου απόφοιτου Κωστή Βέρρου, ο οποίος είχε ο ίδιος συμμετάσχει στο σεμινάριο του 1969 στο Sonnenberg με έσωσε από περαιτέρω συνέπειες).
Το 1966 εκδώσαμε με τη βοήθεια του DAAD έναν «Οδηγό Σπουδών» με πληροφορίες για τις σπουδές σε όλα τα γερμανικά Πανεπιστήμια. Oρίσαμε παράλληλα εκπροσώπους του συλλόγου στα γερμανικά ΑΕΙ όπου σπούδαζαν απόφοιτοι, οι οποίοι πρόσφεραν σοβαρή στήριξη στους νεότερους αποφοίτους, τόσο στο θέμα των σπουδών όσο και στην εξεύρεση στέγης. Ο Οδηγός μας έγινε τότε ανάρπαστος από μαθητές και γονείς (δεν υπήρχε τότε Internet προς άντληση αντίστοιχων πληροφοριών, ούτε άλλος τρόπος ενημέρωσης των τελειοφοίτων για τις δυνατότητες σπουδών σε γερμανικά ΑΕΙ).
Ξεκινήσαμε το 1965 με το πρώτο «πάρτυ αποφοίτων» στον «Ερωτόκριτο» στην Πλάκα, εκδήλωση που συνεχίστηκε αργότερα με τη μορφή χοροεσπερίδων σε γνωστά ξενοδοχεία και τις οποίες καθιερώσαμε ως „Ball der Dörpfeldianer“. Κύριος στόχος των εκδηλώσεων αυτών ήταν η σύσταση Ταμείου Υποτροφιών για αποφοίτους και τελειοφοίτους.
Μετά την επίσημη αναγνώριση του συλλόγου και τα πρώτα έσοδα από τις λαχειοφόρους των πρώτων χορών νοικιάσαμε γραφεία στο κέντρο, στην οδό Σόλωνος 139 (η πλειοψηφία των αποφοίτων έμενε τότε στην Αθήνα) και διατηρούσαμε παράλληλα και γραμματεία στο κτίριο της Γερμανικής στο Μαρούσι, όταν λειτούργησε το νέο κτίριο. Υπεύθυνη ήταν εκεί η απόφοιτος Μαρίνα Τσάκωνα, η οποία εργαζόταν τότε στη Γραμματεία της Σχολής. Στο θέμα της Γραμματείας πολύτιμη υπήρξε από την αρχή η βοήθεια και της φίλης συμμαθήτριας Μαριάνας Καναβαριώτου, μέχρι την ένταξη της στο ΥΠΕΞ και την αναχώρηση της για το εξωτερικό.
Π.Μ.ΠΑΝΤΕΛΟΥΡΗΣ
Την Παρασκευή 13.2.2026 η DSA διοργανώνει Αποκριάτικο Πάρτι 
Η μνήμη του Ολοκαυτώματος και της απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης και εξόντωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου στις 27 Ιανουαρίου 1945, πριν από 81 χρόνια, αποτελεί και κατά το τρέχον σχολικό έτος αφορμή για τη Γερμανική Σχολή Αθηνών να τιμήσει τα έξι εκατομμύρια θύματα αλλά και τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος από τους Ναζί. Στο πλαίσιο, λοιπόν, του συνθήματος «Ζωντανή Μνήμη», θα φιλοξενήσουμε φέτος δύο περιοδεύουσες εκθέσεις: την έκθεση «Η απέλαση των Εβραίων από τα Ιωάννινα» του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου και την έκθεση «Βιογραφίες μεταξύ Κατοχής και Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα» του Πανεπιστημίου Πατρών.
Καρακούλη: «Θολά τα όρια στις σχέσεις εξουσίας – εξάρτησης»
Grab a Greek Coffee: “From Green Ambition to Gas Expansion: Greece’s Pivot in the Energy Transition”, FES Athens Online Event
Οι Εκδόσεις Κέρκυρα παρουσιάζουν τον συλλογικό τόμο:
Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη παρουσιάζει το δεύτερο επεισόδιο της σειράς podcasts «Χειρόγραφα ταξίδια», με τίτλο «Χίος: Το νησί της μαστίχας και της μνήμης».
Mια μεγάλης κλίμακας πολυμεσική εγκατάσταση εξαπλώνεται στον χώρο, παράλληλα με την παρουσίαση του Telling the Bees (The Game), ενός βιντεοπαιχνιδιού, που αναπτύχθηκε ως μέρος του ίδιου εξελισσόμενου καλλιτεχνικού σύμπαντος. Η καλλιτέχνης περιεργάζεται την έννοια της υποθετικής μυθοπλασίας (speculative fabulation) της Donna Haraway βασισμένη σε επιτόπια έρευνα, λαϊκές παραδόσεις και φεμινιστική κριτική θεωρία. Η έκθεση ξεδιπλώνεται ως οικοσύστημα που ακροβατεί ανάμεσα σε μια μορφή νατουραλιστικής ακρίβειας που δεν επιδιώκει την πιστή αναπαράσταση, αλλά την ενσώματη κατανόηση και την ποιητική κοσμοπλασία, φέρνοντας στην επιφάνεια ζητήματα οικολογικής καταστροφής, συλλογικής φροντίδας και επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπινων και μη όντων. 
Προφανώς δεν πρόκειται για συνάντηση στο Βερολίνο ή στο Μόναχο, αλλά στο Κουκάκι, όπου συνηθίζουν να τα λένε κάθε τόσο μία παρέα Γερμανών και κάποιων Ελλήνων.
Με την σημερινήν ημέραν (1.2.2026) άρχεται το Τριώδιον. Είναι ένα υμνολογικόν βιβλίον, το οποίον απαρτίζεται από τρία μέρη, το οποίο χρησιμοποιείται από σήμερα μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Καλείται Τριώδιον ένεκα του γεγονότος ότι πολλοί κανόνες που περιλαμβάνονται στον Όρθρο έχουν μόνον τρείς ωδές, σε αντίθεση με άλλα υμνολογικά βιβλία , όπως την Παρακλητική και τα Μηναία, που έχουν συνήθως εννέα ωδές!
Η Όπερα ABAO Bilbao ανοίγει τη νέα χρονιά με την γαλλική ρομαντική όπερα Werther του Jules Massenet. Βασισμένο στο κλασικό μυθιστόρημα του Goethe «Τα βάσανα του νεαρού Werther», ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, εξερευνά τη βαθιά εμπειρία του ανεκπλήρωτου έρωτα και την τραγική αίσθηση της ζωής. Θεωρείται το αριστούργημα του Massenet και το απόλυτο παράδειγμα ρομαντικού πνεύματος.
Ο Δημήτρης Τσάκαλος τερμάτισε δεύτερος στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Ανωμάλου Δρόμου Αθήνας 2026 που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Χωριό.
In an age of political and technological disruption, moving forward means stepping into the unknown. Old maps will not serve us in uncharted territory.
Ο Γιάννης Βαληνάκης δημοσίευσε στις 4.1.2026 στην εφημερίδα “Η Καθημερινή” ένα άρθρο του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις:
Oταν η Αμερική παύει να είναι βεβαιότητα: Η Ευρώπη σε αμηχανία, η Ελλάδα σε στρατηγική αναπροσαρμογή (από την εφημερίδα “Η Καθημερινή” της 28.1.2026)
ΙΜΙΑ:Αποκαλυπτικός φάκελος 30 χρόνια μετά