Μία σπουδαία πρωτοβουλία δύο καθηγητριών – αποφοίτων: της Αγγελικής Κανελλακοπούλου,Υπεύθυνης των Αποφοίτων της Σχολής, και της Ιωάννας Πλιάτσικα, Διευθύντριας της Δεύτερης Βαθμίδας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Σχολής, έφερε στην Aula εκπροσώπους των κομμάτων, στo πλαίσιo του προγράμματος “Η γνώμη μου γίνεται ψήφος/ Meine Stimme zählt”, οι οποίοι απάντησαν σε ερωτήματα μαθητών και μαθητριών της 11ης και 12ης τάξης, που πρόκειται να ψηφίσουν στις επικείμενες εκλογές.. Ανάμεσά τους και δύο επίσης απόφοιτοι: ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, που εκπροσώπησε τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Σωτήρης Μητραλέξης, που εκπροσώπησε τον ΜεΡΑ25.

Σε ότι αφορά τα άλλα κόμματα, την Νέα Δημοκρατία εκπροσώπησε ο Εκπρόσωπος Τύπου, Τάσος Γαϊτάνης, το ΠΑΣΟΚ το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, Παναγιώτης Βλάχος, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας η Αφροδίτη Μπόμποληκαιτην Ελληνική Λύση η Τίνα Στεργιώτη.

Την συζήτηση προλόγισαν η κ. Annedore Dierker, Διευθύντρια της Σχολής και ο αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Γερμανικής Σχολής Αθηνών κ. Konstantin Zois, ενώ τρεις μαθήτριες της 11ης τάξης συντόνισαν το πάνελ.

Περισσότερα…

Ο Κώστας Λούκος γεννήθηκε στην Κύπρο στις 27/5/1951 από πατέρα αρχιτέκτονα, αλλά με φωνή τενόρου, και μητέρα φιλόλογο και ποιήτρια, η δε αδερφή του πατέρα του ήταν η ηθοποιός Έλλη Λαμπέτη. Αποφοίτησε από τη Σχολή το 1969 και από το 1970 έως το 1975 σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ με τιμητικές υποτροφίες σε κάθε χρόνο σπουδών του.

Τη περίοδο 1975-76 έκανε μεταπτυχιακά στην Νοσοκομειακή Αρχιτεκτονική στο North London Polytechnic, ενώ το 1977 ξεκίνησε το διαδακτορικό του στο ΕΜΠ με θέμα τις Νοσηλευτικές Μονάδες σε ένα Γενικό Νοσοκομείο, το οποίο παρουσιάστηκε το 1987.

Από το 1976 ασκεί το επάγγελμα του αρχιτέκτονα ενώ μεταξύ 1977 και 1984 διετέλεσε επικεφαλής του Αρχιτεκτονικού Τμήματος του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και το αμέσως επόμενο διάστημα Τεχνικός Σύμβουλος του ΚΑΤ. Την δε διετία 1993-94 ήταν Αντιπρόεδρος του Γενικού Νοσοσκομείου «Γεννηματάς».

Παράλληλα, από μικρός παρακολουθούσε μαθήματα πιάνου με την Φόνη Φλουδοπούλου και συνέχισε στο Ωδείο Αθηνών με την Ζωή Αγελάστου. Έπειτα από μία διακοπή λόγω των σπουδών του στο ΕΜΠ συνέχισε με την διεθνώς αναγνωρισμένη πιανίστα Λίτσια Καλαφάτη, η οποία επηρέασε αποφασιστικά την μετέπειτα καλλιτεχνική του καριέρα.

Από το 1989 άρχισε να διδάσκει πιάνο και παράλληλα να δίνει με μεγάλη επιτυχία κονσέρτα, ρεσιτάλ και να μετέχει σε μουσικά δρώμενα και φστιβάλ. Έχει κάνει ηχογραφήσεις για την ΕΡΑ 1, ενώ το 1999 ολοκλήρωσε την ηχογράφηση των «Παραλλαγών Goldberg» του J.S.Bach με ενθουσιώδεις κριτικές εντός και εκτός συνόρων.

Το διάστημα 2006-2007 παρουσίαζε καθημερινά την ραδιοφωνική εκπομπή “Όλα τα Πρωινά του Τρίτου” γιά το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ και την απογευματινή “Ένα πιάνο για όλες τις Εποχές”. Το 2008 και το 2010 προσκλήθηκε στο Ραμπάτ του Μαρόκο από την Πριγκήπισσα Lalla Meryem ως μέλος της κριτικής επιτροπής του 8ου και 9ου Διεθνούς Διαγωνισμού Πιάνου.

Στο πλαίσιο της διεθνούς ημέρας για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη μας προσκαλεί σε μια παράσταση – αφήγηση για μικρούς και μεγάλους: “Ο δέντρος: Παραμύθια λαϊκά με φωνή και βιολοντσέλο”. Μια παράσταση για την αξία των παραμυθιών και των λαϊκών μας αφηγήσεων.

Δανειστική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη, Κουντουριώτου 173, 185 35, Πειραιάς

Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2024, ώρα έναρξης 19:00, Είσοδος Ελεύθερη, Απαραίτητη η αίτηση συμμετοχής!

https://www.laskaridisfoundation.org/event/o-dentros-paramythia-laika-me-foni-kai-violontselo/

Ο Μπρούνο Χότσε γεννήθηκε στο Hausmening στις 25 Οκτωβρίου 1920. Γονείς του ήταν ο Ludwig Hotze και η Louise Hotze.

Εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης από την χρονιά 1930-31 στην Δ’ Δημοτικού έως την χρονιά 1935-35 στην Α’ Γυμνασίου, όπου τον αναφέρει και ο Γένιο Σαντορίνης ως νέο συμμαθητή στο τμήμα του.

Μεταφέρθηκε στα χρόνια του Πολέμου από την Ελλάδα στην Πολωνία, σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στο Litzmannstadt, πιθανώς ως Εβραίος.

Από το 1944 εργάστηκε στη Βιέννη στην εταιρεία “Schrack Ericsson” και από το 1947 έως το 1948 στην εταιρεία “Ferdinand Zsureck”.

Στις 19 Ιουνίου 1951 καταχωρήθηκε ως αλλοδαπός με «αδιευκρίνιστη» υπηκοότητα στην Αστυνομική Διεύθυνση Βιέννης. Η αυστριακή του υπηκοότητα είχε αμφισβητηθεί από τις αρχές και τα έγγραφα δεν επιβεβαίωναν την υπηκοότητά του. Η οικογένειά του είχε δηλωθεί ότι είχε φύγει από την Ελλάδα λόγω των πολεμικών συνθηκών και είχε εξομοιωθεί, βάσει γερμανικής νομοθεσίας, με τους πληγέντες από αεροπορικές επιδρομές.

“Ich will aus Wien weg und moechte gerne wieder zurueck nach Griechenland” αναφέρει στο αίτημα του το 1951 προκειμένου να πάρει άδεια εισόδου στην Ελλάδα με την βοήθεια της IRO (International Refugee Organization) και εκφράζει την ανησυχία του επειδή ως γερμανόφωνος ενδέχεται να υποστεί αντίποινα από του παρτιζάνους, αίτημα το οποίο δεν έγινε δεκτό. (περισσότερα…)

Η Μαρία Ζενέτου-Κομνηνού γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 18 Οκτωβρίου 1925. Πατέρας της ήταν ο Χαρίλαος Ζενέτος, γνωστός κοσμηματοπώλης των Αθηνών και αδελφός της ο γνωστός πολεοδόμος – αρχιτέκτων Τάκης Ζενέτος, μαθητής και αυτός της Σχολής.

Στα μαθητολόγια εμφανίζεται δύο φορές. Την χρονιά 1929-30 ατην Α’  Δημοτικού και την χρονιά 1935-36 στην Α’  Γυμνασίου και εικάζουμε ότι λόγω απώλειας των μαθητολογίων παρουσιάζεται το κενό αυτό.

Παρακολουθώντας τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και την Αγγλική Σχολή Χιλλ, ολοκληρώνει τη βασική της εκπαίδευση στο Αρσάκειο Αθηνών. Με τη λήξη του πολέμου, μπαίνει στο Πανεπιστήμιο Σορβόννης στη Γαλλία και σπουδάζει Ψυχολογία του Παιδιού, κατά την προσχολική ηλικία, καθώς και Καλές τέχνες στην Ecole des Beaux Arts. Διακρίνεται από τη μεγάλη αγάπη της για τα παιδιά.

Από το γάμο της με τον Γιάννη Κομνηνό αποκτά 3 παιδιά, την Ιωάννα, την Χάρις και τον Διομήδη. Ο τελευταίος, σε ηλικία 17 ετών, δολοφονείται εν ψυχρώ, κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου, στις 16 Νοεμβρίου 1973. Αστυφύλακας της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, τον πυροβόλησε με ευθεία βολή στην καρδιά, ενώ βοηθούσε τραυματισμένους πολίτες και την ανακοίνωση του θανάτου του γιού της έκανε ο Τάκης Ζενέτος. Η Χάρις μάλιστα απέκτησε μία κόρη, την Φλώρα, και έναν γιό, στον οποίο έδωσε το όνομα του Διομήδη.

Καθώς τα χρόνια περνούν και τα δικά της παιδιά ενηλικιώνονται, η Μαρία, ελεύθερη πιά από τις μητρικές φροντίδες, ετοιμάζει και παρουσιάζει, για πρώτη φορά, τη δουλειά της, στο ευρύ κοινό, λαμβάνοντας μέρος στην έκθεση του Ζαππείου. Ακολουθεί μια αλυσίδα από ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στο Ζάππειο, στο Θόλο, στην Αρχιτεκτονική, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και στη δική της γκαλερί «Διομήδης».

Η συνεχής ενασχόλησή της με τα καλλιτεχνικά την βοήθησε να απαλύνει τον πόνο της από τον τραγικό θάνατο του γιού της.

Πέθανε το 1995. Τα έργα της μένουν στα χέρια των θυγατέρων της.

πηγή: Ιωάννα και Χάρις Κομνηνού (περισσότερα…)

Την Κυριακή 18 Αυγούστου 2024 “έφυγε” ο Χάρης Αργυρόπουλος, απόφοιτος του 1974 μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο.

Ο Χάρης είχε σπουδάσει στην Γερμανία και είχε ασχοληθεί επιχειρηματικά με τον τουρισμό και την εστίαση ενώ ήταν και ερασιτέχνης ηθοποιός.

Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 21 Αυγούστου στις 11 π.μ. στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Η οικογένειά του θα επιθυμούσε αντί στεφάνου να γίνουν δωρεές στη μνήμη του, στην ΓΑΛΙΛΑΙΑ Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας (galilee.gr).

(περισσότερα…)

Ο Ναπολέων Αντωνάδος γεννήθηκε την 1.1. 1925 στην Βέροια. Ο πατέρας του, Ιωάννης, γεννημένος στην Θήβα, ήταν μόνιμος αξιωματικός (Αντισυνταγματάρχης Επιμελητείας) και η μητέρα του Αικατερίνη, το γένος Αντωνίου.

Φοίτησε στο “Πρότυπον Δημοτικόν Σχολείον Θεσσαλονίκης” και στην εκεί Γερμανική Σχολή. Το 1936 μετεφέρθη ο πατέρας του στην Αθήνα και φοίτησε αμέσως στην Γερμανική Σχολή Αθηνών το έτος 1936-37 όταν και εμφανίζεται στα Μαθητολόγια στην Α’ Γυμνασίου.

Ασχέτως του ότι δεν αναγράφεται στα Μαθητολόγια, συνέχισε έως το 1938 ως εσωτερικός μαθητής και ακολούθως ως εξωτερικός και κατόπιν πήγε στην Λεόντειο Σχολή, την Ιόνιο Σχολή από όπου αποφοίτησε, και ξεκίνησε σπουδές στην ιατρική.

Ήδη όμως από τα 16 του χρόνια, το 1941, από τον πρώτο χρόνο της Γερμανικής Κατοχής, δραστηριοποιήθηκε ως διερμηνέας, μεταφραστής και πληροφοριοσυλλέκτης, κυρίως λόγω των εξαιρετικών προσόντων του, ενώ δρούσε με το ψευδώνυμο Βίλυ Σέφερ.

Το όνομά του έγινε γνωστό από την κατάθεσή του την 1η Μαΐου 1945, όπου αναφέρονται όλα τα παραπάνω στοιχεία, όπως επίσης και το γεγονός ότι την 7ην Νοεμβρίου 1941 συνελήφθη από τους Γερμανούς και ενεκελείσθη εις φυλακάς Αβέρωφ και απελύθη περί τα τέλη Μαΐου 1942 και τον Ιούνιο 1943 ανέλαβε στο στρατόπεδο του Τατοΐου για λογαριασμό του υπολοχαγού Ζιμς την θέση του διερμηνέως με αντικείμενο και τις μεταφράσεις εγγράφων των κρατουμένων. Δεδομένου ότι ήταν ακόμη μαθητής του επετράπη να συνεχίσει την Ε’ τάξη εις την Λεόντειον Σχολή και στην συνέχεια εφοίτησε στην Ιόνιον Σχολή, από όπου πήρε απολυτήριο Γυμνασίου το 1944 (ένα χρόνο, δηλαδή, αργότερα βάσει της ηλικίας του, δικαιολογείται όμως από το γεγονός ότι ήταν στις φυλακές για 6 μήνες).

Στην ίδια κατάθεση αναφέρονται ονόματα πρακτόρων και γίνονται αναφορές στον Υποστράτηγο Σιμάνα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Υποστράτηγο Στρόοπ, στην υπηρεσία των Ες Ες γκεστάπο, που στεγαζόταν μεταξύ των οδών Κανάρη, Σέκερη, Μέρλιν και Βασ. Σοφίας.

Μετά τον Πόλεμο ο Ναπολέων Αντωνάδος ασχολήθηκε με Τουριστικές Επιχειρήσεις και ειδικά με διαχείριση στόλου τουριστικών λεωφορείων.

(πηγή: “Κατασκοπεία στην κατεχόμενη Ελλάδα”, Δημοσθένης Κούκουνας, όπου ο συγγραφέας είχε πολλές συναντήσεις με τον Ναπολέοντα Αντωνάδο στην δεκαετία του ’70)

Η Άννα Συριοπούλου αποφοίτησε από την Σχολή το 1974. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθως πήρε δίπλωμα από το ΕΚΕΜΕΛ (Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης Λογοτεχνίας και Επιστημών του Ανθρώπου), όπου εκπόνησε και την διπλωματική της  εργασία.

Είναι Επιστημονική Συνεργάτιδα στον Τομέα Ιστορίας και Θεωρίας του Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει μεταφράσει από τα γερμανικά το δοκίμιο «Η ιδέα του Καντ περί της αιώνιας ειρήνης- Από την ιστορική απόσταση 200 ετών» του Γερμανού φιλοσόφου Jürgen Habermas (εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο «Πόλις»).

Επίσης μετέφρασε από τα γερμανικά το δοκίμιο «Για μια θεωρία της Διαδικασίας του καθηγητή της Φιλοσοφίας Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών Παύλου Σούρλα (εκδόθηκε στο περιοδικό Ισοπολιτεία), και μετέφρασε το «A Dangerous Mind- Η επίδραση του Carl Schmitt στην Ευρώπη» του Jan Werner Mueller, το οποίο είναι υπό έκδοσιν.

biblionet…

Πόσοι θυμούνται αυτόν τον Έλληνα που έδωσε τα φώτα του στις πλέον έγκυρες, διεθνώς, μουσικές εγκυκλοπαίδειες και λεξικά όπως το Grove και το New Grove Dictionary of Music; Πόσοι μνημονεύουν τις μελέτες και τα άρθρα του για τον (καταστροφικό) Εθνικό Μουσικό Διχασμό, ή τη δουλειά μυρμηγκιού που έκανε για την περίφημη Εθνική Μουσική Σχολή και τον Μανώλη Καλομοίρη.

Ξέρω, ξέρω… Τι κάθομαι τώρα και θυμάμαι σε μια Ελλάδα που δονείται σε ρυθμούς τραπ, σκυλάδικου, άντε και «έντεχνου». Τι κάθομαι και αναλογίζομαι έναν αφανή, πλην σημαίνοντα «ανασκαφέα» μιας άλλης μουσικής Ελλάδας: το Γιώργο Λεωτσάκο, έγκριτο διεθνώς ερευνητή, μουσικολόγο και μουσικοκριτικό, που αναχώρησε σήμερα (Τετάρτη, 14 Αυγούστου) για «τόπο χλοερό». Εκεί που η Μουσική είναι Μία. Και Σημαντική.  

Δείτε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…

Το «EQ» είναι η διεθνής συντομογραφία της συναισθηματικής νοημοσύνης. Με αυτό τον τίτλο, «EQ», η Έλενα Παπαβασιλείου δημιούργησε μια νέα δημοσιογραφική εκπομπή, στην οποία ένας νέος καλεσμένος από όλο το φάσμα της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής, θα υποβάλλεται σε μια διαφορετική συνέντευξη. Καθημερινά στις 6 το απόγευμα στο ACTION 24.

Τελειώνοντας τη Γερμανική Σχολή, σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα από όπου αποφοίτησε με άριστα. Ξεκίνησε την καριέρα της στη δημοσιογραφία δουλεύοντας σε περιοδικά μόδας. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην πρωινή εκπομπή του Mega «Όμορφος Κόσμος», όπου συμπαρουσίαζε με τον Νότη Χριστοδούλου τη στήλη της διακόσμησης. Αμέσως μετά,συμμετείχε στο τάλεντ σόου του Alpha «TV Stars Παρουσιάστε». Έπειτα, βρέθηκε για ένα χρόνο ανάμεσα στους παρουσιαστές της εκπομπής «Μες την καλή χαρά», με κεντρική παρουσιάστρια τη Ναταλία Γερμανού. Στη συνέχεια, συμπαρουσίασε με τον Σπύρο Λάμπρου το πρωινό μαγκαζίνο του Alpha «Πάνω στην Ώρα» και τη σεζόν 2011-2012 επέστρεψε στην ανανεωμένη ομάδα του «Μες την καλή χαρά». (από το yupiii.gr)

https://www.protothema.gr/life-style/article/1448401/elena-papavasileiou-epestrepse-stin-tileorasi-meta-apo-8-hronia-deite-video/

https://www.protothema.gr/life-style/article/1259000/i-elena-papavasileiou-pire-to-master-tis-stin-psuhologia/

Ο Κώστας Μεσκούρης είναι απόφοιτος του 1964 και ζει στην Γερμανία στο Alsdorf κοντά στο Aachen. Το βιογραφικό του είναι στην ενότητα “Απόφοιτοι / Θετικές Επιστήμες” και οφείλουμε να πούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που μας θυμάται και στέλνει φωτογραφίες.

Αντιγράφουμε από το βιογραφικό του:

Το 1989 έγινε Αναπληρωτής Καθηγητής (Professorenvertreter C3) Αριθμητικών Εφαρμογών των Κατασκευών (Anwendung Numerischer Methoden im Bauwesen) στο Πανεπιστήμο του Ντόρτμουντ (Univ. Dortmund) και το 1990 Διευθυντής Έρευνας (Forschungsgruppenleiter) του Ινστιτούτου Στατικής και Δυναμικής (Institut für Statik und Dynamik) του Πανεπιστημίου του Μπόχουμ, ενώ το 1994 εξελέγη Καθηγητής της Έδρας Στατικής και Δυναμικής των Κατασκευών του Πανεπιστημίου του Ροστόκ. Το 1996 έγινε Καθηγητής της Έδρας Στατικής και Δυναμικής των Κατασκευών του Πανεπιστημίου του Πολυτεχνείου του Αάχεν (TH Aachen). Το 2012 συνταξιοδοτήθηκε.

Και οι τρεις φωτογραφίες που μας έστειλε είναι από την τάξη του 1964 από την οποία έχουμε ελάχιστο υλικό και αναζητούμε και άλλο.

από την εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη 

από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1964 στο Σύνταγμα

Και να θυμηθούμε μια παλαιότερη αναφορά μας στον Νίκο Θέμελη όπου ο Κώστας Μεσκούρης είχε πάλι στείλει φωτογραφίες, αλλά και το reunion των 50 χρόνων της τάξης στο Χαλάνδρι:

Συγκίνησε ο Νίκος Θέμελης…

Η τάξη του ’64 μετά από 50 χρόνια…

«Μοναδική», «ιδιαίτερη», «η χειρότερη στην ιστορία του θεσμού», «αηδιαστική», ήταν μερικά από τα επίθετα που επιστρατεύτηκαν για να περιγράψουν την αμφιλεγόμενη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Ειδικά η αναπαράσταση ενός παγανιστικού γλεντιού των θεών του Ολύμπου, παρερμηνεύτηκε ως διακωμώδηση του «Μυστικού Δείπνου» του Λεονάρντο ντα Βίντσι με επικεφαλής μία ντραγκ κουίν και θεωρήθηκε βλάσφημη όχι μόνο από συντηρητικούς εκκλησιαστικούς κύκλους, αλλά και τον ηγέτη της γαλλικής Αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ζήτησε συγγνώμη και η ανιψιά της Μαρίν Λεπέν, η ευρωβουλευτής Μαριόν Μαρεσάλ, απέδωσε το σκάνδαλο σε μια αριστερή μειοψηφία που είναι έτοιμη για κάθε πρόκληση.

Δείτε το άρθρο της Ξένια Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”:

https://www.kathimerini.gr/world/563149957/olympiakoi-agones-2024-apodokimasies-orgi-kai-mia-syggnomi/

Εύχομαι εκ μέσης καρδίας υγείαν, δύναμι, υπομονή και επιμονή και προ πάντων η Παναγία να μας έχη υπό την σκέπη Της.

Μην ξεχνούμε

α) Την βύθισιν του ευδόμου ΕΛΛΗ ανήμερα της Παναγίας στην Τήνο υπό “αγνώστου υποβρυχίου”, όπως εγράφη τότε

β) Την 14ην Αυγούστου 1944, πρό 80 ετών ακριβώς, έλαβε χώρα το μπλόκο της Κοκκινιάς, στην πλατεία της Οσίας Ξένης, με το δεδομένο, ότι ο Γερμανός κατακτητής ευρήκε τους Έλληνες συνεργάτες για να ολοκληρώση ένα ακόμα αποτρόπαιο έγκλημα. Η ελληνική ταινία “Το μπλόκο” (1965) με σκηνοθεσία του Αδώνιδος Κύρου (+1985), εκ των μεγαλυτέρων εκπροσώπων του σουρεαλισμού, περιγράφει ανάγλυφα τα γεγονότα. Ο Κύρου υπήρξε εκ των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Κίτσου Μαλτέζου (+1 Φεβρουαρίου 1944) και διέφυγε στο Παρίσι. Εζησε έκτοτε εκεί και ήλθε οίκαδε για να γυρίση την ταινία, η οποία και λογοκρίθηκε στην εποχήν της.

Μία διαφορά θεολογικού διαμετρήματος. Όπως γνωρίζετε την Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζουν την αυτήν ημέραν και οι ΡΚαθολικοί. Με είχε ερωτήσει πρό ετών ο Προιστάμενος στην υπηρεσία, ποία η διαφορά ανάμεσα στους ΡΚαθολικούς και τους Ορθοδόξους κατά τον εορτασμό της Κοιμήσεως ? Η απάντησις είναι :

Σύμφωνα με τους Ορθοδόξους, η Παναγία πρώτα εκοιμήθη και εν συνεχεία ανελήφθη εις τους ουρανούς, ενώ κατά την ΡΚαθολικήν διδασκαλίαν, πρώτα ανελήφθη και έπειτα εκοιμήθη. Εάν επισκεφθήτε τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη , στην Πανεπιστημίου, εντός του ιερού θα ιδήτε την διαφοράν.

Μετά θερμών προσρήσεων και ευχών, αγάπης εν Χριστώ και ασπασμών

έρρωσθε και χαίρεσθε εν παντί και πανοικεί!

Ο Δημήτρης Μαστροκάλος γεννήθηκε στις 05.09.1963 στην Αθήνα και αποφοίτησε από την Σχολή το 1981.

Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστρικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1981-1987). Μετά από τις υποχρεώσεις στις ένοπλες δυνάμεις και στην ύπαιθρο, ακολούθησε η ειδικότητα στην ορθοπαιδική (1991-1995).

Περάτωση διατριβής το 1996. Από το 1998 έως το 1999, κλινικός και επιστημονικός υπότροφος στην χειρουργική γόνατος και άκρου ποδός, στην αρθροσκοπική χειρουργική γόνατος και αθλητικών κακώσεων στην ATOS CLINIC, στην Χαϊδελβέργη Γερμανίας. Από 2000 έως 2004 εργάστηκε ως επιμελητής στην παραπάνω κλινική στο ίδιο τμήμα (Διευθυντές Καθ. H. Paessler και H. Thermann).

Από το 2004 έως σήμερα, Επίκουρος Καθηγητής Ορθοπαιδικής στην 1η Ορθοπαιδική Κλινική του Παν/μίου Αθηνών, Γεν Παν/κό Νοσ. ΑΤΤΙΚΟ.

Δημοσίευσε περισσότερες από 40 εργασίες, ήταν ομιλητής σε περισσοτερες από 200 ελληνικές και διεθνείς διαλέξεις και παρουσιάσεις και είναι μέλος σε 5 επιστημονικές εταιρείες (ESSKA, ISAKOS, ACL Study Group κ.τ.λ.). Μιλάει άριστα γερμανικά και αγλικά.

Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης δημιουργεί μια πινακοθήκη πορτρέτων «των αγωνιστών του ’21», αποδίδοντας τις μορφές των αγωνιστών χωρίς εξιδανικεύσεις και φιλαρέσκειες. Οι ήρωες μέσα από έντονα φωτεινά χρώματα και μέσα από το μαυρόασπρο της ξυλογραφίας εγγράφονται στη συλλογική μνήμη ως φορείς του διαχρονικού μηνύματος για ελευθερία, αποδεικνύοντας ότι ο απόηχος του αγώνα παραμένει πάντα ισχυρός και πηγή έμπνευσης για τους σύγχρονους καλλιτέχνες.

Το βλέμμα «των αγωνιστών του ΄21» προσκαλεί τον θεατή να αποκαλύψει όλες εκείνες τις δυνάμεις που έκρυβαν μέσα τους οι ήρωες, τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, και συγχρόνως επιχειρείται ένας διάλογος με τα έργα της ηρωικής απεικόνισης της Ελληνικής Επανάστασης, που παρουσιάζονται στο παράρτημα, δίνοντας αισθητή μορφή στον ιστορικό χαρακτήρα της πόλης του Ναυπλίου.

Διάρκεια: 22/7/2024 – 28/2/2025

(περισσότερα…)

Αριστούχος, υπότροφος, δίγλωσση καθηγήτρια Γερμανικής Φιλολογίας Παν/μίου Αθηνών, με μεταπτυχιακό στη Γερμανική Γλωσσολογία, απόφοιτος Γερμανικής Σχολής Αθηνών (Deutsche Schule Athen), κάτοχος Abitur και Großes Deutsches Sprachdiplom Ινστιτούτου Goethe Αθηνών, με δεύτερη μητρική γλώσσα τα Γερμανικά και διδακτική πείρα ετών, παραδίδει μαθήματα Γερμανικών όλων των επιπέδων. Το μάθημα προσαρμόζεται στις ανάγκες του μαθητή, με συνεχή παρακολούθηση της πορείας και της επίδοσής του, με σκοπό την αποφυγή κενών, την εμπέδωση της ύλης και την επίτευξη του εκάστοτε στόχου. Εκμάθηση σωστής προφοράς, υψηλά ποσοστά επιτυχίας, προετοιμασία για Διπλώματα Ινστιτούτου Goethe και ÖSD, ειδικά για τα επίπεδα C1 και C2, εξειδικευμένη βοήθεια σε μαθητές της Γερμανικής Σχολής Αθηνών για το Abitur, το μάθημα των Γερμανικών και τα θεωρητικά μαθήματα,  εκμάθηση της γλώσσας σε παιδιά και νήπια με παιγνιώδη τρόπο.   Τηλ. 210 6819071 /  698 0943569

Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης (’63) συμμετέχει με ένα έργο του στην νέα, επίκαιρη έκθεση με τον τίτλο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία ανιχνεύει τη σχέση της τέχνης με την πολιτική ιστορία στη Νότια Ευρώπη. Η Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου διοργανώνει την έκθεση  και θα την φιλοξενήσει από τις 11 Ιουλίου 2024 μέχρι και τις 2 Φεβρουαρίου 2025. Αποτελεί ένα συνολικό εγχείρημα στο οποίο συμμετέχουν πάνω από 55 καλλιτέχνες και ομάδες καλλιτεχνών. Περιλαμβάνει 140 εικαστικά έργα, από την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, αλλά και αφίσες, βιντεοπροβολές, performances. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα, καθώς και ένα συνέδριο με θέμα τη δημοκρατία και τις εικαστικές τέχνες. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη, διεθνή έκθεση που πραγματεύεται τη σχέση της τέχνης με την δημοκρατία κατά την διάρκεια μιας από τις πιο καθοριστικές περιόδους για την ιστορία της Νότιας Ευρώπης, καθώς τρεις χώρες, η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία μετέβησαν από ένα απολυταρχικό καθεστώς στο δημοκρατικό πολίτευμα. (περισσότερα…)

Ο Eugen Nitsche, πατέρας του Georg Anton Nitsche, προσκαλείται με την σύζυγό του στην Τελετή Αποφοίτησης στην Αίθουσα της Σχολής.

Αν οι σκέψεις, οι αντιδράσεις και τα λόγια λένε κάτι για έναν άνθρωπο, πόσω μάλλον για έναν καλλιτέχνη, σκεφθείτε πόσα λένε τα περιστατικά, οι ατάκες και οι (απαγορευμένοι) στίχοι για την Αρλέτα. Διότι για την Αργυρώ – Νικολέτα Τσάμπρα ή απλά Αρλέτα μιλάμε εδώ. Επτά χρόνια μετά το φευγιό της – ήταν 8 Αυγούστου του ’17.

Πάμε πίσω, στον Ιανουάριο του 1980. Στη Θεσσαλονίκη και στη θρυλική μπουάτ «Λιόγερμα» του Ματθαίου Αγγελίδη, στην οδό Λώρη Μαργαρίτη. Εκείνη, με την κιθάρα της βουτάει, λυτρωτικά, στις καλές στιγμές του Νέου Κύματος, που είχε και η ίδια ζωγραφίσει με τις ερμηνείες της (αν και δεν το πολυπίστευε αυτό το «Νέο Κύμα»). 

Διαβάστε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…