Στο ΒΗΜΑ της 29ης Μαρτίου 2020 δημοσιεύτηκε ένα άρθρο τουΒαγγέλη Χατζηβασιλείου με τίτλο“Επτά σκύλοι εξομολογούνται –Επτά ιστορίες που παραλληλίζουν ωραία τη σκυλίσια συμπεριφορά με την ανθρώπινη ψυχολογία”για το βιβλίοτης Λύντιας Βελισσαρίου – Τρίχα “Το σκυλάκι σας θέλει ψυχίατρο –Επτά σκύλοι αυτοβιογραφούμενοι”
Έχοντας επεξεργαστεί το αρχείο του Χαριλάου Τρικούπη, και με δύο εκτενείς μελέτες για τον ίδιοκαι τον πατέρα του Σπυρίδωνα (τον ιστορικό της ελληνικής Επανάστασης) στο πρόσφατοενεργητικό της, η Λύντια Τρίχα μάς δίνει, σαν να δοκιμάζει ένα είδος επιστημονικής αγρανάπαυσης,επτά ιστορίες για σκύλους, που δεν είναι άλλοι από τους σκύλους οι οποίοι έπαιξαν επίπολλά χρόνια σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητά της. Υπό αυτή την έννοια, εκείνοιπου αυτοβιογραφούνται (ή βιογραφούνται) στο βιβλίο δεν είναι οι σκύλοι, όπως το θέλειο υπότιτλός του, αλλά η ίδια και ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκε τη χαρά τηςκοινής ζωής μαζί τους.
Oσοι ξέρουν από σκύλους, ξέρουν πως ο καθένας διαθέτει διαφορετικό χαρακτήρα καιξεχωριστή προσωπικότητα. Αυτούς τους διαφορετικούς χαρακτήρες και τις ξέχωρεςπροσωπικότητες εικονογραφεί στις σελίδες της η Τρίχα, είτε μιλάει για καθαρόαιμα είτεγια ημίαιμα και κόπρους. Και συγκεντρώνουν αυτοί οι χαρακτήρες τα πιο αντιφατικάγνωρίσματα: είναι εγωπαθείς και αφόρητα διεκδικητικοί, πέφτουν όχι μόνο πάνω στοδικό τους φαγητό, αλλά και πάνω σε ό,τι θα καταφέρουν να σαρώσουν από το φαγητότων άλλων, πάσχουν από κλεπτομανία και από κρυψίνοια, γίνονται άκρως επιθετικοί μετους φυσικούς εχθρούς τους, τις γάτες, ενώ δεν αποκλείεται και το αντίθετο (ναπανικοβάλλονται απλώς και μόνο με την πιθανότητα της παρουσίας τους), αναπτύσσουνστρατηγικές εξαπάτησης και αποδεικνύονται άσσοι στην εφαρμογή τεχνικών μετάθεσηςευθυνών, παίζουν στα δάχτυλα του ενός χεριού το παιχνίδι της άγνοιας των πάντων,αγαπούν τα βιβλία, και ιδίως τα βιβλία ή τα δημόσια πρόσωπα τα οποία έχουν συνδεθείάρρηκτα με την περίπτωσή τους (ευκαιρία για τη συγγραφέα να καταρτίσειμακροσκελείς πλην κάθε άλλο παρά άχαρους λογοτεχνικούς και πολιτικούς καταλόγους),και μοιάζουν ικανοί για τα μεγαλύτερα τολμήματα – μέχρι και απονενοημένα διαβήματα.
Οι σκύλοι της Τρίχα είναι και πλήθος άλλα πράγματα: κάνουν σκανταλιές καιπροκαλούν σκάνδαλα, περιφέρουν την εξυπνάδα τους και περηφανεύονται για τηνομορφιά τους, βιάζονται να δαγκώσουν ενώ επιζητούν με τον πιο επιτακτικό τρόπο μιατρυφερή αγκαλιά, επιδεικνύουν τον σνομπισμό τους και λένε ψέματα για τη ράτσα ή γιατην ταξική τους καταγωγή, εποφθαλμιούν θέσεις εξουσίας οι οποίες δεν τους ανήκουν(κι όμως τις κατακτούν), πιστεύουν ακράδαντα στη σωματική τους δύναμη και ρώμη(ακόμα κι αν πρόκειται να ατυχήσουν σεξουαλικά), δεν τα καταφέρνουν σπουδαία με τομυαλό τους (κόντρα σε ό,τι φρονούν οι ίδιοι για τις διανοητικές τους ικανότητες), τιμούντον απέριττο λόγο και δείχνουν απέραντο σεβασμό για τη σιωπή, σχολιάζουν διακριτικάτον θάνατο των γηραιότερων και ανακαλύπτουν κρυμμένα χειρόγραφα, αποφασίζονταςνα τα δώσουν στη δημοσιότητα. Πάνω από όλα, οι επτά σκύλοι του βιβλίου είναιζωντανές και ακατάβλητες υπάρξεις, που υπερασπίζονται μέχρι κεραίας τις επιλογές τους(τις αρέσκειες και τις απαρέσκειές τους) και δεν χάνουν ποτέ το θάρρος και το κουράγιοτους.
Μείον το εύρημα των χαμένων χειρογράφων και την ενότητα για το πώς νιώθουν με τουςσκύλους οι κύριοί τους, καθώς και κάποια μάλλον αφελή στιγμιότυπα από τηνκαθημερινή συμβίωση σκύλων και ανθρώπων, που στερούν από την αφήγηση τον ρυθμόκαι το νεύρο της, οι ιστορίες της Τρίχα διαθέτουν χιούμορ, χωρίς να φοβούνται τηναναγκαία ελαφρότητα ή να ξεπέφτουν στη σοβαροφάνεια, και παραλληλίζουν ωραία τησκυλίσια συμπεριφορά με την ανθρώπινη ψυχολογία, δίχως όλα αυτά να βιάζονταινα προικίσουν ή να αμαυρώσουν τη μία ή την άλλη πλευρά με τα προσόντα και με ταελαττώματα της άλλης.
Ο Δημήτρης Δαμκαλίδης γεννήθηκε το 1951 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1969. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Το 1974 ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα ιδρύοντας μαζί με τον αδελφό του μία εταιρεία με αντικείμενο την εισαγωγή και εμπορία διαφόρων φωτογραφικών προιόντων επεκτείνοντας μία δραστηριότητα που είχε ξεκινήσει από τον πατέρα τους Θωμά το 1945.
Η Άννα Τσαντίλη γεννήθηκε στις 4.2.1948 στην Αθήνα και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1965. Το 1970 πήρε το πτυχίο της και το 1976 απέκτησε Διδακτορικό της Δίπλωμα στη Φαρμακευτική Χημεία από την Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το διάστημα 1982-83 έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στο πεδίο των Quantitative Structure-Activity Relationships (QSAR) στο Department of Pharmacochemistry του Free University του Άμστερνταμ.
Η Katharina Brandt, ερευνήτρια του DAI, σχολίασε ότι πρόκειται μάλλον για παραλλαγή της αυτοκρατορικής πολεμικής σημαίας (Reichskriegsflagge), η οποία υπήρχε από το 1903 περίπου. Έδειχνε τον πρωσικό αετό με στέμμα και στο στήθος τα αρχικά του Fridericus Rex, του Πρώσου βασιλιά Φρειδερίκου. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο – στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης – η σημαία χρησιμοποιήθηκε μόνο από τους πιστούς στη Γερμανική Αυτοκρατορία (δεξιούς) και κυρίως από τους εκπατρισμένους Γερμανούς! Από το 1921 έπεσε σε αχρηστία. 
Γεννήθηκε στην Κηφισιά Αττικής το 1924. Φοίτησε στη Γερμανική Σχολή Αθηνων (γερμανικό τμήμα), στο συγκρότημα κτιρίων της οδού Αραχώβης και Ασκληπιού, από το 1937 μέχρι το 1943, οπότε και απεφοίτησε, παίρνοντας και το Abitur.
Η Βίκυ (Βασιλική) Μαντά – Παπαδάτου αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1973 και απέκτησε στη συνέχεια το Μεγάλο Γλωσσικό Δίπλωμα της Γερμανικής Γλώσσας από το Goethe Institut.
