Δείτε το άρθρο της Ντόρας Μπακογιάννη στην εφημερίδα “Καθημερινή” της Κυριακής 28.6.2020
Οι τελευταίες αποκαλύψεις για την ύπαρξη παρακράτους, οι παρακολουθήσεις υπουργών και η δημοσιοποίηση των συνομιλιών Παππά – Μιωνή, δημιουργούν μια βαριά ατμόσφαιρα στα πολιτικά πράγματα της χώρας και μας φέρνουν αντιμέτωπους με μία μεγάλη θεσμική πρόκληση.
Εκτός όμως από τις διάφορες προφανείς πολιτικές και κομματικές συνέπειες και προεκτάσεις που έχει η υπόθεση αυτή, η καταδίκη της οποίας είναι αυτονόητη, το θέμα αυτό έχει και μία ακόμα διάσταση πολύ ουσιαστική. Και αυτή είναι η θεσμική του. Εάν χειριστούμε τα συγκεκριμένα γεγονότα με λογική ποδοσφαιροποίησης, μετρώντας δηλαδή τα γκολ που βάλαμε στον ΣΥΡΙΖΑ, θα έχουμε κατά τη γνώμη μου υποπέσει σε μικροκομματική παγίδα. Το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό. Η δημοκρατία μας είναι νέα, μόλις 46 ετών, και έχει περάσει πολλές δυσκολίες, Ειδικά Δικαστήρια, ιστορίες υποκλοπών, λαϊκισμούς. Είναι όμως η καλύτερη δημοκρατία την οποία έζησε ο τόπος αυτός και οφείλουμε να την προστατεύσουμε. Η προστασία αυτή δεν μπορεί να γίνει μόνο με λόγια με τα οποία όλοι συμφωνούμε, χρειαζόμαστε να κάνουμε και συγκεκριμένες επιλογές προς την κατεύθυνση αυτή.
Σήμερα, βιώνουμε μια βαθιά κρίση η οποία αφορά έναν βασικό θεσμικό πυλώνα, τη Δικαιοσύνη. Πρόσφατα ζήσαμε μια περίοδο που αντιλήψεις παντελώς ξεπερασμένες επικράτησαν στην άσκηση των κυβερνητικών καθηκόντων. Απόψεις του τύπου «πήραμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία» ή «αν δεν μπουν κάποιοι φυλακή θα χάσουμε τις εκλογές» και λογικές του τύπου «πρέπει να διορίσουμε 4.000 δικαστές» εξελήφθησαν τότε από κάποιους, απλώς, ως γραφικές. Στον βωμό αυτών των απόψεων σπιλώθηκαν πολιτικοί αντίπαλοι, οργανώθηκαν διώξεις και έγινε προσπάθεια ελέγχου των ΜΜΕ.
Απεδείχθη ότι όχι μόνο δεν ήταν γραφικές, αλλά εξέφραζαν μια βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη, η οποία ωστόσο ιδεολογικοποιούνταν προκειμένου να εξαγνίζεται. Μια αντίληψη η οποία είχε εκλείψει μετά την τραυματική εμπειρία της δικτατορίας.
Σήμερα είμαστε μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση: να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους κομματικούς μας εαυτούς και να σταθούμε στο ύψος της πολιτικής μας ευθύνης.
Σκοπός μας δεν πρέπει να είναι να συνεχίσουμε στη λογική Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ 1-0. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα κόμματά μας. Το θέμα σήμερα για όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας οφείλει να είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς και στη Δικαιοσύνη. Να προχωρήσει με διαφάνεια και ανεξαρτησία η έρευνα εις βάθος και να κλείσει οριστικά αυτό το κεφάλαιο. Εχουμε χρέος όλοι από κοινού να στηρίξουμε τη Δικαιοσύνη, ως βασικό πυλώνα της λειτουργίας της δημοκρατίας αλλά και της ανάπτυξης του τόπου.
Μια ουσιαστικά ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δεν αφορά μόνο το κύρος του ίδιου του θεσμού, αλλά κυρίως την ορθή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Δεν μπορούμε να μιλάμε για μια σύγχρονη δημοκρατία αν έχουμε μια Δικαιοσύνη η οποία νοσεί.
Και η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κρίνεται κατά πως μας βολεύουν οι αποφάσεις της. Αυτό άλλωστε μας διαφοροποιεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για εμάς η Δικαιοσύνη δεν είναι εργαλείο. Αλλά αυτό πρέπει και να το διασφαλίσουμε στη συνείδηση των πολιτών. Διαφορετικά η χώρα δεν θα καταφέρει να γυρίσει σελίδα. Ούτε θεσμικά, ούτε πολιτικά, ούτε οικονομικά. Η πρόκληση για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι μεγάλη. Τώρα πρέπει να δούμε το δάσος και όχι το δένδρο.
* Η κ. Ντόρα Μπακογιάννη είναι βουλευτής της Ν.Δ. στον νομό Χανίων.
Η Αγγελική Παπανδρέου γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1977. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στα 10 πρώτα μεταγυμνασικά της χρόνια εργάσθηκε στην γερμανική πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία ΗΟECHST και στην εταιρεία καλλυντικών μαλλιών WELLA. Αμέσως μετά υπηρέτησε άλλα 10 χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση (Αρσάκεια Τοσίτσεια Σχολεία της Εκάλης και Γερμανικό Φροντιστήριο Deutsches Kurshaus στο Μαρούσι) και από το 2008 έως και σήμερα απασχολείται στην δημόσια εκπαίδευση σαν μόνιμη καθηγήτρια γερμανικής γλώσσας στην περιοχή της Αιγιαλείας.
Ο Πάνος Παντελούκας είναι δικηγόρος, απόφοιτος του 1995 και εκδίδει το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο με τίτλο “Έγκλημα στο Πότζο” από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Ο Γιώργος Παπαδάκης, απόφοιτος του ’47 έζησε όλα τα δύσκολα χρόνια του Πολέμου στην Αραχώβης. Ο Πόλεμος του ’40 τον βρίσκει 10χρονο στην 2η τάξη στην Θεσσαλονίκη και δεδομένου ότι ο πατέρας του, που ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, διατάχθηκε μαζί με όλους τους αξιωματικούς, να οργανώσουν την άμυνα κάτω από τον Όλυμπο, η οικογένειά του μετακομίζει στην Αθήνα και ο 10χρονος Γιώργος εγγράφεται στην Γερμανική Σχολή της οδού Αραχώβης αμέσως μόλις ξαναξεκινούν τα μαθήματα, τον Απρίλιο του 1941, όταν δηλαδή οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1962, ως εκ τούτου ανήκε στην πρώτη «αμιγώς» μεταπολεμική γενιά των αποφοίτων. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης.
Η Ηρώ-Βασιλική Κωδούνη γεννήθηκε το 1927. Εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1940-41 στην Γ’ Γυμνασίου και παραμένει έως το 1942-43 στην Ε’ Γυμνασίου. Ο πατέρας της ήταν ο καθηγητής Αντώνης Κωδούνης, αιματολόγος παθολόγος, πολύ διάσημος στην εποχή του, και ο πρώτος έλληνας γιατρός, που του απονεμήθηκε στη Γαλλία ο Σταύρος της Λεγεώνας της Τιμής. Η σύζυγος του Αντώνη, Άλκηστη Κωδούνη, ήταν μια πολύ έντονη προσωπικότητα και μία απο τις τρεις ιδρύτριες της ΕΛΕΠΑΠ.
Αποφοίτησε από τη Γ.Σ.Α. το 1967. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και πήρε το πτυχίο της το 1972. Εργάστηκε για μια τριετία στην Siemens Hellas και ακολούθως στην Εθνική Τράπεζα (Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών και Υποδιεύθυνση Μεταφραστικού), από την οποία συνταξιοδοτήθηκε το 2005. Βοήθησε στη δημιουργία της νέας ιστοσελίδας του Συλλόγου δικτυώνοντας παλαιότερους και νεώτερους και εισφέροντας με φωτογραφικό υλικό και στοιχεία από τις παλαιότερες δεκαετίες, που της έχουν δώσει απόφοιτοι ή έχει από τον πατέρα της 
