1942

axelos(*) αν δεν είχε φύγει από το σχολείο θα αποφοιτούσε το 1942

Ο Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουνίου 1924 και ήταν γιός εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του, από το Ρέθυμνο, ήταν παθολόγος, διευθυντής στον Ευαγγελισμό και η μητέρα του καταγόταν από παλιά αθηναϊκή οικογένεια. Τις πρώτες και τις γυμνασιακές του σπουδές τις έκανε στη Σχολή Μακρή και στο Βαρβάκειο Λύκειο παρακολουθώντας παράλληλα το Γαλλικό Ινστιτούτο και τη Γερμανική Σχολή. Στη συνέχεια εγγράφεται στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και κάνει εκτός από νομικές και οικονομικές σπουδές.

Ο πόλεμος τον προσανατολίζει προς την πολιτική και κατά τη διάρκεια της Κατοχής παίρνει εναργά μέρος στην Αντίσταση, και αμέσως μετά κατά τον Εμφύλιο οργανώνεται στο ΚΚΕ από το οποίο θα διαγραφεί το 1945. Μετά την διαγραφή του και την συνακόλουθη καταδίκη του σε θάνατο από στρατοδικείο, θα διαφύγει στο Παρίσι (όπου και θα ζήσει μέχρι τον θάνατό του) με το θρυλικό πλοίο «Ματαρόα» και με την αμέριστη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ, έχοντας μαζί του μια ανεπανάληπτη συντροφιά: τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον Κώστα Παπαϊωάννου, τη Μιμίκα Κρανάκη, τον Νίκο Σβορώνο, τον Κώστα Κουλεντιανό, κ.ά.

Στη Γαλλία εργάστηκε από το 1950 ώς το 1957 στο Εθνικό Κέντρο Ερευνας, ετοιμάζοντας και τις διατριβές του, τις οποίες υποστήριξε το 1959 και είχαν θέμα: «Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία» και «Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής». Δίδαξε για πολλά χρόνια στη Σορβόννη (1962-1973) αλλά ποτέ δεν έγινε καθηγητής, γιατί πίστευε ότι «το πανεπιστήμιο δεν είναι ο χώρος της ριζικής σκέψης».

Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε πολύ νωρίς, το 1952, με τίτλο «Οι φιλοσοφικές δοκιμές». Από τότε έχει δώσει πολλά βιβλία τα οποία κυκλοφόρησαν και στα ελληνικά, αφού παρά την επιλογή του να ζήσει μόνιμα στο Παρίσι δεν ξέχασε ποτέ τη χώρα του.

Το 1992 το Πάντειο Πανεπιστήμιο τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα, ενώ μόλις τον Απρίλιο του 2009 με τον ίδιο τρόπο τον τίμησε και η Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 2010.

Στο αρχείο της ΕΡΤ υπάρχoυν δύο εξαιρετικές συνεντεύξεις του, όπου στην πρώτη ο ίδιος αφηγείται τη ζωή του από τα παιδικά του χρόνια, τα χρόνια των σπουδών στο Παρίσι, το έργο του εν γένει κάνοντας και μία αναφορά στη Γερμανική Σχολή της οδού Αραχώβης (00:14:07), αλλά και στη δεύτερη (00:10:09), όπου γίνεται αναφορά στη Σχολή και το Γαλλικό Ινστιτούτο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

rouptsos antonios 2rouptsos antonios 1 Ο Αντώνιος Ρούπτσος του Ηλία και της Στυλιανής γεννήθηκε στις 20/3/1028 και μεγάλωσε στην Αθήνα στο Λυκαβηττό. Στα Μαθητολόγια της Αραχώβης πρωτοεμφανίζεται το έτος 1938-39 στην Α’ Γυμνασίου και παραμένει μέχρι την αποφοίτησή του στην ΣΤ’ Γυμνασίου το 1944.

Κατατάχθηκε στη Σχολή Δοκίμων. Αποφοίτησε από τη Σχολή Δοκίμων και στην συνέχεια αποχώρησε ως Ανθυποπλοίαρχος από το σώμα Υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού το 1952 για να σπουδάσει στο Αννόβερο Μηχανολόγος Ναυπηγός.

Μετά την αποφοίτηση του από το Πολυτεχνείο εργάστηκε για δύο έτη στο Λονδίνο στα γραφεία του Σταύρου Νιάρχου και εν συνεχεία εργάστηκε για αρκετά χρόνια στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Απεβίωσε το 1992 σε ηλικία 64 ετών.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Dimitriadou VetatrikiΗ Βεατρίκη Δημητριάδου γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1923 και πήγε στη Γερμανική Σχολή το 1936 από όπου αποφοίτησε το 1942. Συμμαθητές και συμμαθήτριές της ήταν η Έβη Στασινοπούλου (Τουλούπα), ο Αργύρης Φορτούνας, η Ροδούλα Κούμαρη (Σταθάκη), ο Αντώνης Κιτσίκης, η Λένα Γκλαβάνη, η Μόνικα Πέιν, η Νίκη Κεφαλά (Γουλανδρή), η Δήμητρα Καρβελά κ.α.

Κατά τα σχολικά της χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και την ορειβασία.

Μετά τη Σχολή σπούδασε Ψυχολογία στη Γενεύη και ακολούθως παντρεύτηκε τον Ελβετό παιδαγωγό τον F.J.Begert. Από το 1954 έως το 1988 εργάστηκε ως ψυχολόγος στο Διεθνές Παιδικό Χωριό Pestalozzi στο Trogen της Ελβετίας, που φιλοξενούσε αρχικά ορφανά παιδιά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: παιδιά από την Πολωνία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αγγλία, την Αυστρία, την Γερμανία και την Ελλάδα. Από το 1960 φιλοξένησε παιδιά από το Θιβέτ, την Κορέα, το Βιετνάμ, την Παλαιστίνη κ.α. Κάθε εθνικότητα είχε δικό της ξεχωριστό σπίτι όπου μεγάλωναν 16 έως 18 παιδιά μαζί με τους δασκάλους τους σε μία οικογενειακή ατμόσφαιρα και ανάμεσά τους ο Αργύρης Σφουντούρης, από το Δίστομο και ο Χρίστος, ο αδελφός του Γιώργου Νταλάρα. Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος, φιλοξενήθηκε εκεί στην “Κυψέλη“, το ένα από τα δύο ελληνικά σπίτια για δύο χρόνια κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Το 1992 επέστρεψε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε, σε δεύτερο γάμο, τον Ανδρέα Γανιάρη, γνωστό στο ελληνικό κοινό από τις καλλιτεχνικές του βιβλιοδεσίες.

Μαζί με τη συμμαθήτριά της Ροδούλα Κούμαρη (Σταθάκη) ίδρυσαν, αρχικά στην Ελβετία και μετά στο Γαλαξείδι, το σωματείο “Δελφίνια” για παιδιά με νοητική υστέρηση.

Στις 25 Δεκεμβρίου 2014, ανήμερα τα Χριστούγεννα, έφυγε ήσυχα στο σπίτι της σε ηλικία 91 ετών…

Ροδούλα και Βεατρίκη στην ΕΡΤ3

Ο Αργύρης Σφουντούρης στη Σχολή…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

tsipouris giannisΟ Γιάννης Τσιπούρης γεννήθηκε το 1924 και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή μια χρονιά μόνο στο γυμνάσιο. Στα Μαθητολόγια της Αραχώβης εμφανίζεται το έτος 1937-38 στην Β’ Γυμνασίου και, αν συνέχιζε την φοίτησή του στην Σχολή, θα αποφοιτούσε το 1942.

Ήταν “ατακτούλης” γι’ αυτό αποφάσισε η οικογένειά του να τον κλείσει εσωτερικό στην Κοργιαλένειο στις Σπέτσες και έτσι έφυγε απ’ την Γερμανική. Ήταν, όμως, καλός μαθητής είχε και οικογενειακή παράδοση και έτσι μπήκε στο Πολυτεχνείο όπου τελείωσε χημικός μηχανικός, ενώ συγχρόνως έκανε το στρατιωτικό του.

Στο Πολυτεχνείο συνάντησε την μετέπειτα γυναίκα του Μέλα Αργυροπούλου, με την οποία, αφού αποφοίτησαν, πήγαν στο Μόναχο, όπου πήραν διδακτορικό στην φυσικοχημεία.

Έκαναν τρεις κόρες, που πήγαν και οι τρεις στη Γερμανική Σχολή, όπως και δύο από τα πέντε εγγόνια του.

Έκαναν μαζί και μία επιχείρηση επεξεργασίας καολίνη. Το όνειρο του ήταν να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της Ελλάδας.

Πέθανε το 1999 και με το δικό του τρόπο συνεισέφερε έστω εν μέρει στην υλοποίηση του ονείρου του.

(πηγή: Λένα Τσιπούρη, απόφοιτος ’71, κόρη του Γιάννη Τσιπούρη και της Μέλας Αργυροπούλου)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

kitsikis antonis 1Ο Αντώνης Κιτσίκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 και γιός του αρχιτέκτονα Κώστα Κιτσίκη. Ήταν συμμαθητής στην Αραχώβης με την Ροδούλα Κούμαρη, την Βεατρίκη Δημητριάδου, την Νίκη Γουλανδρή, την Έβη Τουλούπα κ.α. και αποφοίτησε το 1942. Έλαβε μέρος στις αντάρτικες επιχειρήσεις του Ναπ. Ζέρβα και διακρίθηκε παίρνοντας παράσημο ανδρείας. Σπούδασε στο ΕΜΠ (1943-1947) και στην συνέχεια στο Columbia στη Νέα Υόρκη (1947-1949). Υπηρέτησε πολυετή στρατιωτική θητεία (1949-1953) και αμέσως μετά εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του πατέρα του.

Το 1957 αρχίζει να εκδίδει το περιοδικό “Αρχιτεκτονική” διατηρώντας παράλληλα και το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Το 1960 ιδρύει το “Δομικό Κέντρο Υλικών”, μόνιμη έκθεση δειγμάτων οικοδομικών υλικών, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση. Το 1964 αναλαμβάνει την κατασκευή του Ελληνικού Περιπτέρου στην Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης, ενώ σε όλη αυτήν την περίοδο κατασκευάζει πολυκατοικίες, ξενοδοχεία (“Ομόνοια”, “Ακάδημος” κ.α.), θέατρα – κινηματογράφους (“Διονύσια” κ.α.), βίλες, μουσεία (Ζάκυνθος), δημαρχεία (Ρέθυμνο) και τουριστικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα και σε ολόκληρη την χώρα.

Το 1973 κλείνει το “Δομικό Κέντρο Υλικών” και αναστέλλει την έκδοση της Αρχιτεκτονικής.

Ο Αντώνης έκανε τρείς γάμους και δύο παιδιά. Ο πρώτος με την Αλίκη Ανδρέου, παρουσιάστρια του BBC και αδελφή του σκηνοθέτη Ερρίκου Ανδρέου, όπου έκανε έναν γιό τον Κώστα το 1954, ο δεύτερος γάμος με την Μαρλέν Καρρέρ, όπου απέκτησε τον Διονύση το 1960 και τρίτο γάμο με την Νερίνα Λυμπεροπούλου, ζωγράφο και σκιτσογράφο, αδελφή της ηθοποιού Μάγιας Λυμπεροπούλου.

Τα τελευταία χρόνια έζησε με την τρίτη σύζυγό του στην Κέρκυρα, αρχικά στην Μεσογγή και αργότερα στον Ύψο, αλλά επέστρεψε το 2002 στην Αθήνα όπου και πέθανε το 2004.

Εκτός της αρχιτεκτονικής του δραστηριότητας είχε σχεδιάσει και μερικά από τα διάσημα club στην Αθήνα, όπως την “Αρχιτεκτονική”, τις “9 Μούσες” κ.α.

kitsikis architektoniki

Ελληνική αρχιτεκτονική τέλος καλοκαιριού…

kistikis karrer kitsikis antonis 2
Αντώνης Κιτσίκης – Μαρλένα Καρρέρ  το 1947

Ο αθόρυβος θάνατος μιάς θυελλώδους κυρίας…

‘Εφυγε στα 61 η Νερίνα Λυμπεροπούλου…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Ευάγγελος Κοφινιώτης γεννήθηκε το 1922 κα πρωτοεμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης στην Β’ Δημοτικού το έτος  1929-30 και παραμένει έως το έτος 1937-38 στην Δ’ Γυμνασίου. Πιθανόν να συνέχισε και να αποφοίτησε από την Γερμανική και να έχουν χαθεί τα αντίστοιχα φύλλα των μαθητολογίων, διότι τον αναφέρει ο συμμαθητής του Γένιο Σαντορίνης: “το 1948, μόλις διπλωματούχος μηχανικός, απέθανε ο Ευάγγελος Κοφινιώτης”.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

theotoki elisavet loulouH Λουλού Θεοτόκη γεννήθηκε το 1924 στη Zυρίχη της Eλβετίας, κόρη του Iωάννη Tζων Θεοτόκη, εγγονή του Γεωργίου Θεοτόκη και πρώτη εξαδέλφη του Γεωργίου Pάλλη, που και οι τρεις υπήρξαν πρωθυπουργοί της Eλλάδος.

Στα μαθητολόγια της Σχολής εμφανίζεται τις χρονιές 1936-37 (Α’ Γυμνασίου), 1937-38 (Β’ Γυμνασίου) και 1938-39 (Γ’ Γυμνασίου) και αν συνέχιζε θα αποφοιτούσε το 1942.

Aπό πολύ νέα, ο χορός ήταν αυτό στο οποίο θέλησε να αφιερώσει το δυναμικό της ταλέντο. Aρχισε χορό και χορογραφία στην Aθήνα στη Σχολή Kούλας Πράτσικα και μετά πήγε στη Nέα Yόρκη όπου και πήρε δίπλωμα χορογραφίας και χοροδιδασκαλίας. Tο 1965 ίδρυσε στην Kέρκυρα την πρώτη σχολή χορού, κλασικό, σύγχρονο και παραδοσιακό, και το 1969 δημιούργησε το «Kερκυραϊκό χορόδραμα» με παραστάσεις Kερκυραϊκών και Eπτανησιακών Xορών, περιοδείες, το κερκυραϊκό ανάλογο της Δόρας Στράτου. Δίκαια για το έργο της την χαρακτήρισαν «Πρέσβειρα των Eθνικών Xορών», κάτι που ταίριαζε με τον ζήλο και την επιμονή της στο να κάνει τους χορούς αυτούς γνωστούς, να τους προβάλει και να τους επιβάλει ως εθνική τέχνη, όπως και είναι. Συγκέντρωσε μεγάλη συλλογή αυθεντικών ενδυμασιών και όταν αποφάσισε να αφήσει την πολύτιμη αυτή συλλογή στην Kέρκυρα, συνάντησε υπεκφυγές και, τελικά, αδιαφορία.

Mε τη βοήθεια του Γεωργίου Pάλλη η συλλογή της δωρήθηκε στο Eθνικό Iστορικό Mουσείο που στεγάζεται στην Παλαιά Bουλή. Oμως, η συλλογή της φυλάσσεται σε αποθήκες και δεν εκτίθεται στο κοινό, όπως θα ήθελε η Λουλού που έβλεπε μακριά και γνώριζε την πολιτιστική σημασία και την τουριστική αξία των αυθεντικών εθνικών ενδυμασιών. Πολλά και γενναιόδωρα όσα πρόσφερε εκείνη στην Kέρκυρα, με πρώτη την αγάπη της για το ιστορικό νησί, για τον χορό και την τεράστια εθελοντική της προσφορά στον Eλληνικό Eρυθρό Σταυρό. Στο περιφερειακό τμήμα του EEΣ Kερκύρας διετέλεσε πρόεδρος επί πολλά χρόνια και τιμήθηκε με μετάλλιο ευποιίας από τον Bασιλέα Παύλο και με τον ασημένιο σταυρό από τον EEΣ.

Απεβίωσε στα 89 της χρόνια στις 5 Δεκεμβρίου 2013 στο Nότιγχαμ.

Στοιχεία έχουν χρησιμοποιηθεί από το άρθρο της Ελένης Μπίστικα (16.01.2014 – Καθημερινή)…

5/12/2013: «Φεύγει» η Ελισάβετ (Λουλού) Θεοτόκη…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

fotounas an island at warΗ Ήρα Καλιαμπέτσου εντόπισε μιά παλαιά έκδοση ενός βιβλίου του Αργύρη Φορτούνα.

Να θυμίσουμε ότι ο Αργύρης Φορτούνας ήταν απόφοιτος της εποχής της Αραχώβης, συμμαθητής της Βεατρίκης Δημητριάδου και της Ροδούλας Κούμαρη-Σταθάκη και ήταν προσκεκλημένος μας στην εκδήλωση του 2013: “Οι Απόφοιτοι του Πολέμου”, όπου δεν μπόρεσε μεν να παρευρεθεί, αλλά εμφανίστηκε στην Aula μέσω skype.

Το βιβλίο αναφέρεται στις αναμνήσεις του Αργύρη στην Αίγινα, στα χρόνια μεταξύ 1941-1944 και είχε πρωτοκυκλοφορήσει στα ελληνικά με τίτλο: “Οι αναμνήσεις μου, Αίγινα 1941-1944” από τις εκδόσεις ΚΗΠΟΣ της Αίγινας.

Ας αναφέρουμε και τα άλλα βιβλία του Αργύρη:

– Οι ΑΝΑΜΗΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ Μέρος Β!, τα χρόνια της νιότης, Εκδόσεις ΚΗΠΟΣ

– ΑΙΓΙΝΑ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, Εκδόσεις οσελότος

– Κάποτε στην Αίγινα, Εκδόσεις οσελότος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η Θεώνη Ζερβού έκανε ένα αφιέρωμα στην Athens Voice για την Έβη Τουλούπα:

Στις τόσες απώλειες αυτού του σημαδιακού έτους, στεκόμαστε με σεβασμό στον θάνατο της Έβης Τουλούπα, της «Μεγάλης Κυρίας της αρχαιολογίας», όπως δικαίως χαρακτηρίζεται.

Η Έβη Τουλούπα πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 2021. Δεν λέμε «πλήρης ημερών», γιατί οι άνθρωποι του είδους της δεν γερνάνε ποτέ και όσο ζουν προσφέρουν. H παρουσία τους μόνο αρκεί να κινητοποιήσει πράγματα.

Μέχρι το διδακτικό έτος 2017-2018, η Έβη Τουλούπα παρακολουθούσε ανελλιπώς, κάθε Τετάρτη, τα μαθήματα Ιστορίας Τέχνης στη Σχολή Διδασκαλίας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, μαζί με φοιτητές και άλλους ενδιαφερόμενους, τιμώντας τους συναδέλφους της και ενισχύοντας τον θεσμό. Αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν απομακρύνθηκε από το αντικείμενό της και έδινε σημασία στη φυσική παρουσία.

Δείτε όλο το άρθρο:..

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Νίκος Βατόπουλος αναφερόμενος στην απώλεια της Έβης Τουλούπα, έγραψε ένα άρθρο στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:

Μορφή της Αρχαιολογίας, παιδαγωγός και προσωπικότητα μεγάλης εμβέλειας και καλλιέργειας, η Εβη Τουλούπα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών. Συνδέθηκε με την Εφορεία Ακροπόλεως (ήταν έφορος την περίοδο 1982-1990) και εργάστηκε μεθοδικά για την ανάγκη νέου μουσείου Ακροπόλεως, για τη συντήρηση της επιφάνειας των μνημείων Ακροπόλεως καθώς και για τη μετατροπή του κτιρίου Βάιλερ σε Κέντρο Μελετών Ακροπόλεως. Το έργο της ήταν πολύπλευρο.

https://www.kathimerini.gr/culture/561534913/evi-toyloypa-i-megali-kyria-tis-archaiologias/

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Έφυγε την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021 η Έβη Τουλούπα, απόφοιτος του 1942, συμμαθήτρια της Ροδούλας Σταθάκη και της Βεατρίκης Δημητριάδου από τα χρόνια της Αραχώβης. Η κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου στο Α’ Νεκροταφείο στις 14:00. Η Έβη (“Παρασκευή”, το οποίο η μητέρα της ως δημοτικίστρια έγραφε με “β”) Στασινοπούλου γεννήθηκεστις 8.7.1924 στην Αθήνα και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή από το 1936 έως το 1942.

Την είδηση μας την μετέφερε η Μαργκώ Χατζηνικολή, ανηψιά της Έβης, η οποία στάθηκε δίπλα της όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια

Συμμαθήτριές της ήταν η Βεατρίκη Δημητριάδου, η Δήμητρα Καρβελά, η Νίκη Γουλανδρή, που παρακολουθούσε το γερμανικό τμήμα, αλλά και η Ροδούλα Σταθάκη-Κούμαρη με την οποία διατηρούσε στενή φιλική σχέση. Η ειρωνεία ήταν ότι η Έβη εδώ και δύο χρόνια ήταν σε ένα κέντρο αποκατάστασης στο Χαλάνδρι αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας και δίχως να το γνωρίζει η Ροδούλα βρέθηκε στο ίδιο κέντρο έπειτα από κάταγμα στο ισχύο, όπου όμως τελικά οι δύο φίλες δεν συναντήθηκαν λόγω των αυστηρών περιορισμών που επέβαλλε ο κορονοϊός.

touloupa evi 1

Αμέσως μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στο νηπιαγωγείο της σχολής και παράλληλα οργάνωνε και πρόσφερε συσίτιο, αφού παρότι είχε γραφτεί στο Πανεπιστήμιο οι Ανώτατες Σχολές ήταν κλειστές. Σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και το 1950, με το τέλος των σπουδών της εργάσθηκε ως καθηγήτρια στην ιδιωτική σχολή “Αθήναιον”, αφού ο αρχαιολογικός κλάδος ήταν τότε κλειστός για τις γυναίκες. Από το 1953 έως το 1954 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Ρώμη και το 1955 ξεκίνησε να εργάζεται ως επιστημονική βοηθός στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στον αποκιβωτισμό (επανέκθεση των αρχαιοτήτων) και ως επιμελήτρια της Συλλογής Χαλκών (1965-1973) έχοντας στο μεταξύ προσληφθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Υπηρέτησε ως επιμελήτρια αρχαιοτήτων Ιονίων Νήσων στην Κέρκυρα και στη Βοιωτία, όπου ανέσκαψε το ανάκτορο του Κάδμου και οργάνωσε το Μουσείο στη Θήβα. Στην Εύβοια ανέσκαψε το Ηρώο στο Λευκαντί και αναδιοργάνωσε το Μουσείο της Σκύρου.

Touloupa Ebi Xenagisi

Στην φωτογραφία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, την Μελίνα Μερκούρη και τον Κωνσταντίνο Αλαβάνο.

Η Έβη μας τιμούσε με την παρουσία της σε κάθε εκδήλωση που την καλούσαμε, ξεκινώντας από εκείνη του 2013, όπου ήταν αφιερωμένη στους Απόφοιτους του Πολέμου. Στην φωτογραφία με τον Μανώλη Γλέζο μετά την εκδήλωση της 2.4.2014, οπου ο Μανώλης είχε μιλήσει στην Aula.

glezos DSA7

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δημοσιεύουμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή της σπουδαίας αρχαιολόγου Έβης Στασινοπούλου-Τουλούπα (’42) για τη ζωή της και την προσφορά της στην επιστήμη: Περισσότερα...

και ένα video, στο οποίο περιγράφει στιγμές από την ανάσυρση (“αποκιβωτισμό “) των κρυμμένων κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Περισσότερα…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Χάσαμε και την Ροδούλα, φίλη του συλλόγου μας και δραστήρια μέχρι την τελευταία στιγμή. Διαβάστε το συλλυπητήριο μήνυμα του Δήμου Δελφών:https://exeisminima.gr/blog/syllypitiria-dimou-delfon-gia-tin-fygi-tis-rodoulas-stathaki-koumari/Η Ροδούλα Κούμαρη γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 10 Φεβρουαρίου του 1925 και φοίτησε στη Σχολή πριν από τον Πόλεμο. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία και από το 1946 προσέφερε τις υπηρεσίες της ως Εθελόντρια Αδελφή Νοσοκόμος του Ε.Ε.Σ. Το 1952 αποφοίτησε από τη Σχολή Γραμματέων στη Βέρνη στην Ελβετία και το 1953 εγγράφηκε στο Τμήμα Μελισσοκομίας στη Γεωργική Σχολή στο Μαρούσι.Μεταξύ 1955 και 1957 εργάστηκε στο Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως και από το 1957 έως το 1959 στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, ενώ μεταξύ 1960-1962 ήταν ιδιαιτέρα γραμματεύς της Λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη.Το 1962 φοίτησε στη Σχολή Ξεναγών στην Αθήνα και έως το 1988 έκανε ξεναγήσεις εντός και εκτός Ελλάδος. Περισσότερα…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΟΚωστής Παπαϊωάννου, απόφοιτος του 1979 (*) μας έστειλε την θλιβερή είδηση:

Στις 13 Αυγούστου 2020 έφυγε από τη ζωή στα 95 του χρόνια ο αγαπημένος μου θείος, Αλέξανδρος Μακρής, απόφοιτος του 1942. Ευρυμαθής, δίκαιος, πολυπράγμων, δε σταμάτησε μέχρι την τελευταία στιγμή να ενδιαφέρεται, να προβληματίζεται και να γράφει για μεγάλη ποικιλία θεμάτων. Θα έπρεπε να είχε άλλες δυο τρεις ζωές για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τα σχέδια που συνεχώς έκανε. Γυμναζόταν συστηματικά και πάντοτε φαινόταν νεότερος από την ηλικία του. Κρατάω όμορφα στη μνήμη μου τα χρόνια που έζησα κοντά του στο πατρικό του σπίτι, μέχρι εκείνος να αποχωρήσει, αλλά και τις πολύωρες και εποικοδομητικές συζητήσεις μας όταν μεγάλωσα.

Είχε χάσει τον πατέρα του νωρίς, όταν ήταν μόλις 22 ετών, κάτι που τον ανάγκασε να αναλάβει σε νεαρή ηλικία πολλές ευθύνες. Εργάστηκε 42 χρόνια στην “Ελαΐδα” και για πολλά χρόνια, μέχρι τη συνταξιοδότησή του, ήταν τεχνικός διευθυντής του εργοστασίου της στο Νέο Φάληρο. Για την ιστορία ο πατέρας του Αριστοτέλης Μακρής ήταν ένας εκ των ιδρυτών της εταιρείας και γενικός της διευθυντής από την αρχή, το 1920, έως το θάνατό του το 1947 η δε πλήρης αρχική επωνυμία της έφερε το όνομά του: “Αριστοτέλης Κ. Μακρής & Σια, Ελληνική Βιομηχανική Εταιρεία Ελαιουργικών Επιχειρήσεων” με τον διακριτικό τίτλο “Ελαΐς”.

Ο Αλέξανδρος ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός της μητέρας μου, Ελένης Μακρή, γεννημένης το 1928, που και κείνη είχε περάσει για ένα ή δύο χρόνια από τα θρανία της Γερμανικής στην κατοχή, αλλά είχε αποχωρήσει διαφωνώντας με το ακραίο φρόνημα μερικών καθηγητών. Τέλος, για να κλείσω τη σχέση της οικογένειάς μας με το σχολείο, συμπληρώνω ότι υπάρχει και τέταρτη απόφοιτος, η αδελφή μου Ιουλία Παπαϊωάννου (80).

Δείτε το βιογραφικό του Αλέξανδρου Μακρή…

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι Πρόεδρος της Greenpeace. Δείτε το βιογραφικό του…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Bernau MagdaΣτις 6 Ιουνίου, λίγες μέρες μετά την λήξη του lock down από τον κορωνοϊό, έφυγε η Magda Bernau σε ηλικία 94 ετών ήσυχα στο σπίτι της. Η κηδεία της έγινε στο Α΄Νεκροταφείο και ετάφη στον οικογενειακό τάφο. Η Magda είχε πριν λίγα χρόνια χάσει την κόρη της.

Την Magda την γνωρίσαμε στην εκδήλωση των Αποφοίτων του Πολέμου. Ήταν Γερμανίδα, ορθόδοξη, από πατέρα Γερμανό τον Hermann Bernau και μητέρα Ελληνίδα την Μαρία Λαγουδάκη.Ζούσε στην Αλεξάνδρεια, όπου υπήρχε μεγάλη γερμανική κοινότητα, αλλά το 1939 με το ξέσπασμα του Πολέμου αναγκάστηκε να φύγει όπως όλα τα μέλη της κοινότητας. Όλοι οι Γερμανοί πήγαν στην Γερμανία και μόνον η Magda, επειδή είχε συγγενείς της μητέρας της στην Ελλάδα ήρθε στην Αθήνα και πήγε στην Σχολή από το 1939 έως το 1942, όταν αποφοίτησε.

Η Magda εργάστηκε στην Γερμανική Πρεσβεία και αργότερα στην Αρχαιολογική Εταιρεία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

1942 marsan polyvios rodoula koumari“Η Αθήνα εκείνα τα χρόνια, τι νομίζεις, μία κουμπότρυπα ήτανε” συνηθίζει να λέει η Ροδούλα Κούμαρη – Σταθάκη. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, και για του λόγου το αληθές μας έστειλε μία φωτογραφία της με τον Πολύβιο Μαρσάν. Θα θυμίσουμε ότι ο Πολύβιος Μαρσάν δεν ήταν απόφοιτος. Ήταν αδελφός της αποφοίτου Έμης(Αιμιλίας) Μαρσάν, αποφοίτου του ’44, η οποία ήταν δύο χρόνια μικρότερη από την Ροδούλα.

Ο Πολύβιος Μαρσάν ήταν βιογράφος της Ελένης Παπαδάκη, της ηθοποιού που δολοφονήθηκε στα Δεκεμβριανά, αλλά έγραψε και άλλη μία βιογραφία, αυτήν της Μαρίας Κάλλας.

Στο σχολείο η Ροδούλα και η Έμη δεν κάνανε παρέα, λόγω της διαφοράς ηλικίας. Μετά όμως συνεταιριστήκανε και φτιάξανε μελίσσια. Η Έμη Μαρσάν ήταν παθιασμένη κηπουρός και ελαιοπαραγωγός και αποφάσισε με την Ροδούλα να παρακολουθήσουν μαθήματα στην Γεωργική Σχολή στο Ζηρίνειο καινα ξεκινήσουν μία επιχείρηση με δικά τους μελίσσιαστο Μάτι μαζί και με την Ελένη Καμπά της οικογενείας των οινοπαραγωγών. Τα μελίσσια ήταναρχικά δύο, που στην συνέχεια έγιναν δώδεκα, αλλά όταν η Έμη παντρέυτηκε τον Κωνσταντίνο Γούστη, ο οποίοςήταν οικονομικός σύμβουλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας που τον συνόδευσε στις ΗΠΑ το 1961, έχασε το ενδιαφέρον της για την μελισσουργία και το εγχείρημα έμεινε στη μέση.

Να αναφέρουμε εδώ ότι ο πατέρας του Πολύβιου και της Έμης Μαρσάν ήταν βιομήχανος και συνέταιρος του Βορρέ έχοντας από κοινού την εταιρεία ΜΑΡΒΟ, ενώ ο Ίων Βορρές, ιδρυτής του Μουσείου, που απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 2015 ήταν συνομήλικος με τα δύο κορίτσια και συγγενής του συνέταιρου της οικογένειας Μαρσάν.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το επετειακό τεύχος των 5 χρόνων κυκλοφορίας του montags της 13.7.2020 έχει σαν κύριο θέμα τους Εκπροσώπους Έτους και είναι αφιερωμένο στην χρονιά του 1942 ως φόρο τιμής στην Βεατρίκη Δημητριάδου, που με την πρωτοβουλία της εβδομήντα χρόνια μετά, το 2012, να επικοινωνήσει με τον Σύλλογό μας, άνοιξε τις πύλες της Αραχώβης και μας σύστησε όλα τα παιδιά εκείνων των χρόνων, και τους μεγαλύτερους και τους νεότερους. Ήταν δύσκολα χρόνια, καταμεσής της Κατοχής, αλλά ανέδειξαν, κάτι που έμεινε και στους μεταπολεμικούς αποφοίτους: την αγάπη για το σχολείο και την ευγνωμοσύνη τους σε αυτό που περιγράφε ως “θεμέλιο ζωής” η Νίκη Γουλανδρή.

Πολλοί νεότεροι της Βεατρίκης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σχολείο, είτε γιατί αυτό έκλεισε και για να τελειώσουν το γυμνάσιο οδηγήθηκαν σε άλλα ιδιωτικά ή δημόσια, είτε γιατί οι γονείς φοβούμενοι τα αντίποινα ή διαφωνώντας με το γερμανικό περιβάλλον πήραν τα παιδιά τους από την Αραχώβης.

1942 epta nanoi low

Απόδειξη αυτού του δεσίματος είναι η φωτογραφία των Επτά Νάνων, που συνέχισαν να συναντώνται και να αναζητούν τα ίχνη των συμμαθητών και συμμαθητριών μέχρι και σήμερα. Όπως θα δείτε και στο άρθρο του σημερινού montags η φωτογραφία αυτή του 1989, ξεκινά από αριστερά με την Βεατρίκη Δημητριάδου, που μας άφησε στα τέλη του 2014, και την Ροδούλα Κούμαρη-Σταθάκη και είναι ένα reunion  Και οι δύο ως σύγχρονοι εκπρόσωποι έτους εντόπισαν τα ίχνη πολλών. Πρόσφατα δημοσιεύσαμε το βιογραφικό και την φωτογραφία του συμμαθητή τους Αντώνη Κιτσίκη, που έφυγε το 2004 και η Ροδούλα έλεγε πόση χαρά θα έκαναν όλοι και όλες που εντοπίσαμε τα ίχνη του.

Οι 7 Νάνοι και η Χιονάτη είναι λοιπόν από αριστερά προς τα δεξιά:

Βεατρίκη Δημητριάδου-Begert (Χαζούλης)

Ροδούλα Κούμαρη-Σταθάκη (Υπναράς)

Μόνικα Πέην (Χαρούμενος)

Λένα Γκλαβάνη-Miller (Σοφός)

Ειρήνη Αννίνου-Καρυοφίλλη (Ντροπαλός) (καθιστή στο πάτωμα)

Αμαλία Καραλή-Λικατσά (Χιονάτη) (με το μαύρο πουκάμισο κοιτά προς τα επάνω)

Ανζλέτ Κατσαούνη-Κοντομίχαλου (Γκρινιάρης) (σκύβει κάτω από το φωτιστικό)

Αγγέλα Βαϊανού-Κυριαζή (Συναχωμένος) τελευταία στα δεξιά

1942 epta nanoi

Από την παρέα αυτή σήμερα η Ροδούλα (δεύτερη από αριστερά) ζει στην Κηφισιά, η Λένα Γκλαβάνη (τέταρτη) ζει στην Νέα Υόρκη και η Ανζλέτ Κατσαούνη κινείται μεταξύ Κίνας και Αμερικής. Στην Νέα Υόρκη ζει και η άλλη συμμαθήτρια εκτός της ομάδας των Επτά Νάνων, η Ρούλα (Αργυρώ) Συράκη, ενώ στην Αθήνα ζει η Έβη Τουλούπα, που μας έχει τιμήσει σε όλες τις εκδηλώσεις που την καλέσαμε.

Έτσι, στο πλαίσιο της προσπάθειας που κάνουμε για την προσέλκυση Εκπροσώπων Έτους, θα θέλαμε έστω και εκ των υστέρων να “χρίσουμε” κάποιους παλαιούς από εκείνα τα χρόνια, που κατέβαλλαν μεγάλη προσπάθεια να μας φέρουν σε επαφή με συμμαθήτριες και συμμαθητές εκείνης της εποχής. Και όχι μόνον. Μας εξιστόρησαν γεγονότα από τις τάξεις, απο τις οικογένειές τους, από την μετέπειτα ζωή τους και μας χάρησαν φωτογραφικό υλικό, τόσο σπάνιο από εκείνα τα χρόνια. Να ξεκαθαρίσουμε ότι ορισμένοι από αυτούς βοήθησαν μέσω των παιδιών τους που κράτησαν στα συρτάρια τις φωτογραφίες και στην μνήμη τις ιστορίες.

Έτσι θα θέλαμε να πούμε ότι για τα χρόνια της Αραχώβης οι Εκπρόσωποι Έτους είναι:

1936 – Απόστολος Πίτσος

1937 – Σοφία Καζάζη

1938 – Βύρων Θεοδωρόπουλος

1939 – Κωνσταντίνος Παπαναστασίου

1940 – Μαριέττα Ράδοβιτς-Ισιδωρίδου

1941 – Νάτα Μελά, Αλέκος Κυριακός

1942 – Βεατρίκη Δημητριάδου, Ροδούλα Κούμαρη-Σταθάκη, Δήμητρα Καρβελά

1943 – Δήμητρα Μάτου

1944 –

1945 –

1946 – Βασίλης Μαυρίδης

1947 – Φωκίων Φωτιάδης-Νεγρεπόντης

(οι χρονιές 1945, 1946 και 1947 δεν είχαν απόφοιτους διότι η Σχολή είχε κλείσει, όμως αναφέρονται, δίοτι αν τα παιδιά είχαν συνεχίσει ομαλά θα είχαν αποφοιτήσει τότε)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

dimitriadou beat fakelosΤον Οκτώβριο του 2012 έρχεται στο γραφείο του Συλλόγου μας μία επιστολή της Βεατρίκης Δημητριάδου με ημερομηνία 29.10.2012, όπου μας εξηγούσε ότι αυτή και πολλοί συμμαθητές και συμμαθήτριές της από τα χρόνια του Πολέμου θέλουν να έχουν μία επαφή με τον Σύλλογό μας. Ήταν αυτή που μας έφερε σιγά-σιγά σε επαφή με όλους μέχρι που κατορθώσαμε να να οργανώσουμε το καλοκαίρι του 2103 την εκδήλωση προς τιμήν των “Αποφοίτων του Πολέμου”. Από τις πιό όμορφες κοπέλες του σχολείου, τότε στην οδό Αραχώβης, έφυγε μετά τον Πόλεμο στην Ελβετία όπου στο χωρίο Pestalozzi εργέστηκε ως ψυχολόγος μεγαλώνοντας ορφανά του Πολέμου από την Ελλάδα. Ανάμεσα στα παιδιά αυτά και ο Αργύρης Σφουντούρης, που έχασε τους δικούς του στο Δίστομο και είχε την Μπεατρίς σαν μητέρα, αλλά και ο Χρήστος, ο αδελφός του Γιώργου Νταλάρα, που και αυτός την είχε σαν μητέρα.

Ήδη από το γραμματόσημο καταλάβαμε ότι κάτι παράξενο θα συνέβαινε.Δείτε την επιστολή…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κάντε Εγγραφή στο εβδομαδιαίο Newsletter

* indicates required
Συμπληρώστε το e-mail σας