Μαγευτήκαμε πριν λίγο στην Παχειά Ράχη και τον Ελαιώνα και αποφασίστηκε επανάληψη εκδρομής στην Αίγινα. Πήγαμε αλλού βέβαια.

Ξύπνημα στις 5 για να είμαστε στον Ηλεκτρικό νωρίς, να φτάσουμε στον Πειραιά νωρίς, να μπούμε στο καράβι των 7:30 νωρίς …

Μαζευτήκαμε εφτά, για Σάββατο πολύ καλά.

Μέχρι να πούμε μια κουβέντα, φτάνουμε. Ταξιά για τα εκκλησάκια της Παληαχώρας σε ύψωμα στο κέντρο του νησιού.

Η πρώτη λιακάδα εδώ και βδομάδα τουλάχιστον. Φυσάει βοριάς, ανεκτά.Πέρνουμε το μονοπάτι που περιτριγυρίζει το ύψωμα. Πρώτο πρώτο εκκληάκι ο Αγ. Στέφανος. Φυσικά σταματάμε λόγω …Στέφανου.

Ωραίες θέες ένα γύρω, μαργαρίτες, παπαρούνες, γαιδουράγκαθα, χορτάρι πολύ.

Φτάνουμε στην κορυφή με τον δίδυμο Αη Γιώργη – Αη Δημήτρη. Ο Σαρωνικός στο βάθος ένα γύρω.

Βρίσκουμε αχνό μονοπάτι που πηγαίνει στην ράχη, ανατολικά προς ερείπια ανεμόμυλων.

Φτάνουμε στον πρώτο με Ελληνική σημαία. Φωτογραφίες.

Μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Δεν υπάρχει μονοπάτι πλέον, πάμε ελεύθερα. Ο Άρης μπροστά.

Δύσκολα φτάνουμε σε χαμηλό διάσελο. Ο Άρης άφαντος. Τον παίρνουμε τηλέφωνο.

– Είμαι εδώ λίγο παραπάνω, άλλους μύλους δεν βλέπω.

-Καλά Άρη, έλα πίσω θα κατεβούμε στον χωματόδρομο πιό κάτω.

Είναι λίγο απότομα, υπάρχουν παλιές πεζούλες. Με προσπάθεια, κάποτε με τον κ.λο κατεβαίνουμε.

Πέφτουμε στον κάμπο του Μεσαγρού. Χώμα, μετά άσφαλτος, με τον χάρτη στις διασταυρώσεις.

Περνάμε φούρνο.

-Να κάνουμε μια στάση, λέει ο Στέφανος.

Μπαίνουμε μέσα. Μια όρεξη υπάρχει, έχει πάει μεσημέρι, και το περπάτημα…

Σπανακόπιτες, ελιόψωμο, κουλουράκια.

Μετά πιάνουμε το διαμορφωμένο μονοπάτι ανάβασης στην Αφαία.

Έχουν πέσει αρκετά δέντρα, το πέρασμα δύσκολο. Η ρεματιά όμορφη και σκιερή.

-Τα δέντρα τα έριξε επίτηδες ο δήμος Αίγινας

-Γιατί;

-Για να δείξουν ότι η πεζοπορία δεν είναι εύκολη..

Τέλος φτάνουμε στην ανηφόρα προς τον αρχαίο ναό. Σκιερό πευκοδάσος.

Στάση. Κάθισμα. Ξάπλωμα. Κουβέντα.

Δεν είναι δύσκολο. Σύντομα φτάνουμε στην Αφαία.

Ένα μικρό χειρόγραφο χαρτάκι στην είσοδο πληροφορεί πως σήμερα η είσοδος ελεύθερη !

-Το ήξερες Τάσο ;

-Ναι το γνωρίζω πέντε μήνες τώρα. Κανόνισα την εκδρομή ακριβώς την ημέρα αυτή. Επί τούτου. Όχι παίζουμε.

Έχει κόσμο, έχει ήλιο, έχει πράσινους λόφους και θάλασσα στο βάθος, έχει κολώνες.

Η Αφαία ήταν νύμφη, εξώγαμο του Δία, φυσικά.

Με χαρακτηριστικά σαν της Αρτέμιδος.

Ευχαριστημένοι παίρνουμε την κατηφόρα, ευθεία προς Αγιά Μαρίνα.

Ο δρόμος άνετα, καταλήγει ακριβώς σε μεγάλη ταβέρνα με τον όρμο της Αγιαμαρίνας πιάτο μπροστά μας.

Είναι η ώρα τρεις, η ώρα του ωραίου μεσημεριανού φαγητού. Με πολλά χόρτα.

Περάσαμε ωραία, εύκολα βρήκαμε ταξί για επιστροφή στο λιμάνι, πίσω στον Πειραιά με το σούρουπο.