Σε σκηνοθεσία της Νάνας Παπαδάκη, τo καλύτερο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς μετά το «Λεωφορείο ο Πόθος», όπως ο ίδιος χαρακτήρισε το «Έργο δύο προσώπων», παρουσιάζεται στην Ελλάδα, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στο θέατρο Ροές, με προγραμματισμένη πρεμιέρα την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026. Ο Βαγγέλης Παπαδάκης και η Νάνα Παπαδάκη πρωταγωνιστούν στο πιο ασυνήθιστο και αποκαλυπτικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς γραμμένο για δύο πρόσωπα που ενώνονται σε ένα μοναδικό θεατρικό παλίμψηστο. (περισσότερα…)
Τρεις λυρικές βραδιές με αποσπάσματα από το ρεπερτόριο Ελλήνων και ευρωπαϊκών συνθετών όπερας . Νέοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες ερμηνεύουν άριες και ντουέτα από όπερες αναδεικνύοντας επιρροές διαφοροποιήσεις και συσχετισμούς μεταξύ Ελλήνων συνθετών και αντίστοιχων του ευρωπαϊκού φάσματος .
Η Επτανησιακή Σχολή συνομιλεί με τους Ιταλούς σύγχρονους της δημιουργούς, η Ελληνική Εθνική Σχολή με τις αντίστοιχους ευρωπαίους συνθέτες και τέλος σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες με τα ανάλογα ευρωπαϊκά συνθετικά ρεύματα στο χώρο της όπερας.
Συντελεστές
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ειρήνη Καράγιαννη
Μουσική προετοιμασία και συνοδεία: Δημήτρης Γιάκας
Συμμετέχουν λυρικοί τραγουδιστές
Το έργο του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ (Roland Schimmelpfennig), “Push Up”, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά, στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου, έρχεται ως ένας καυστικός, σύγχρονος καθρέφτης του εργασιακού κόσμου. Με χιούμορ, ένταση και συνεχείς ανατροπές, η παράσταση βυθίζεται στα άδυτα μιας πολυεθνικής, όπου η προσωπική και επαγγελματική ανέλιξη μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης — και όλοι κάνουν push-up.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Κώστας Ανταλόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Φανή Παναγιωτίδου, Νίκος Στεργιώτης και Βιβή Φωτοπούλου, ενώ ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού.
Μέσα από το ετήσιο πάρτι μιας πολυεθνικής Εταιρίας, γνωρίζουμε τους μοναχικούς, φιλόδοξους εργαζόμενούς της. Η γυναίκα του ιδιοκτήτη της Εταιρίας ασκεί όλη την εξουσία της σε μια πολύ νεότερη αδίστακτη υπάλληλο, που όχι μόνο τη ζηλεύει αλλά και τη φοβάται. Δύο ανερχόμενα στελέχη, ένας άνδρας και μια γυναίκα που πρόκειται να συνεργαστούν για τη νέα καμπάνια της Εταιρίας, συνευρίσκονται για ένα περιστασιακό σεξ μέσα στο γραφείο του ιδιοκτήτη. Τέλος, ο μεγαλύτερος σε ηλικία εργαζόμενος της Εταιρίας, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή του, ονειρεύεται τη νέα θέση στο Ντουμπάι, αλλά έχει να ανταγωνιστεί τον νεαρό, εθισμένο στο διαδίκτυο, αλλά τάχιστα ανερχόμενο προστατευόμενό του. Κι ένας επιστάτης που ξέρει όλα τα μυστικά. Ποιος θα καταρρεύσει πρώτος; Ποιος θα ανέλθει; Ποιος θα πατήσει «επί πτωμάτων»; Ποιος θα πάρει τη θέση στο Ντουμπάι; Ποιος δε θα αφήσει την Εταιρία να καταβροχθίσει το σώμα και το μυαλό του;
Πολλοί παλαιοί αναφέρονται στον πρώτο χρόνο τους στην σχολή μιλώντας για την Quarta. Αναζητήσαμε όλες τις ονομασίες των τάξεων και η Marita Schwarz μας έδωσε τον πλήρη κατάλογο επισημαίνοντας, όπως θα δείτε, ότι η αρίθμηση γίνεται αντίστροφα, δηλαδή η Prima (η πρώτη τάξη) είναι η δική μας τελευταία. Βεβαίως η τελευταία τάξη του Γερμανικού Τμήματος ήταν η 13η, κάτι που πλέον έχει καταργηθεί, οπότε οι του Ελληνικού Τμήματος αποφοιτούσαν στην 12η (Unterprima):
Nach 1945 wurde das Gymnasium zum „altsprachlichen Gymnasium“, das Realgymnasium zum „neusprachlichen Gymnasium“, schließlich die Oberrealschule zum „mathematisch-naturwissenschaftlichen Gymnasium“. 1974 wurden alle Gymnasien enttypisiert.
Die Klassen zählte man im Gymnasium rückwärts:
Sexta (VI) = Klasse 5
Quinta (V) = Klasse 6
Quarta (IV) = Klasse 7
Untertertia (UIII) = Klasse 8
Obertertia (OIII) = Klasse 9
Untersekunda (UII) = Klasse 10
Obersekunda (OII) = Klasse 11
Unterprima (UI) = Klasse 12
Oberprima (OI) = Klasse 13
Die Zählung hat sich in Resten bis heute erhalten („Sextanereinschulung“).
Μία ομάδα της τάξης του 1973 γιόρτασε τα Χριστούγεννα. Και του χρόνου.
Ο Βασίλης Κουκαλάνι συμμετέχει στο καστ της γερμανικής τηλεοπτικής σειράς “Die Heiland – Wir sind Anwalt”. Εμφανίζεται στο επεισόδιο με τίτλο «Kalter Krieg» και υποδύεται τον Ρομπέρτο/Νίκο, που επιστρέφει στο Βερολίνο για να βρει την οικογένεια του μετά από μακρά παραμονή σε αμερικανική φυλακή.
Ημερομηνία προβολής: Το επεισόδιο «Kalter Krieg» προγραμματίζεται να προβληθεί στις 6 Ιανουαρίου 2026 στο γερμανικό κανάλι ARD.
Περισσότερες πληροφορίες για τη σειρά και το καστ της στην επίσημη ιστοσελίδα του ARD ή στο IMDb.
https://www.ardmediathek.de/tv-programm/6926d629880a12d3cbad9671
Ο Κωνσταντίνος Μαρούδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1918 και αποφοίτησε από το Γερμανικό Τμήμα της Σχολής το 1937. Αποφοίτησε από τη τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1942 με βαθμό «Άριστα». Εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών, στην αρχή μαζί με τον πατέρα του, επίσης επιφανή δικηγόρο, Ιωάννη Μαρούδη του Δημοσθένους, και ακολούθως σε δικό του δικηγορικό γραφείο. Καθιερώθηκε στην πράξη ως ένας από τους πλέον έγκριτους ποινικολόγους της Αθήνας, αναλαμβάνοντας ποινικές υποθέσεις και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Η Γερμανική παιδεία του αλλά και η γνώση της Αγγλικής και Γαλλικής γλώσσας, τις οποίες διδάχθηκε στη Σχολή, τον βοήθησαν στη καθιέρωσή του, αφού η Γερμανική νομική επιστήμη κατέχει πάντοτε την πρώτη θέση στην Ευρώπη. Μαζί με άλλους επιφανείς δικηγόρους ποινικολόγους της εποχής, το έτος 1962, ήταν εκ των ιδρυτικών μελών της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων (Ε.Ε.Π.). Όταν κηρύχθηκε η δικτατορία το 1967, ήταν Γενικός Γραμματέας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του αντιδημοκρατικού καθεστώτος. Όταν του προτάθηκε να τοποθετηθεί διορισμένο μέλος στο νέο Δ.Σ. του Δ.Σ.Α., αυτός αρνήθηκε.
Νυμφεύθηκε την Χρυσούλα Αβραάμ, κόρη του τέως Υπουργού Ναυτιλίας και Δικαιοσύνης Νικολάου Αβραάμ, και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ιωάννη, απόφοιτο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, Εφέτη, και την Ασπασία, φιλόλογο.
Έλαβε μέρος σε πολλές σημαντικές ποινικές δίκες. Ασυμβίβαστος με την ηττοπάθεια, απόλυτα συνεπής στα λόγια και στα έργα του, αγαπητός σε όλους, ασχολούμενος στον ελεύθερο χρόνο του με την φιλοσοφία του δικαίου και με την φιλοσοφία, γενικότερα, πίστευε σε μία κοινωνία πραγματικής ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης, στην οποία αφιέρωσε την ζωή του.
Απεβίωσε στις 14-11-1992, σε ηλικία 74 ετών.
Μία εβδομάδα μετά την επίσημη παρουσίαση του νέου του τεύχους, το περιοδικό gr design συνεχίζει το αφιέρωμά του στο Ρεμπέτικο με την έκθεση αφίσας «Το Ρεμπέτικο σε 70×100», η οποία εγκαινιάστηκε την Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025, στις 8 μ.μ., στον πολιτιστικό χώρο PLEX (Κεραμεικού 28).
Η έκθεση παρουσιάζει 100 αφίσες στο κλασικό μέγεθος 70×100 εκ.. Πρόκειται για έργα που δημιουργήθηκαν ειδικά για το περιοδικό από 100 διαφορετικούς δημιουργούς: εικαστικούς, γραφίστες, ζωγράφους, φωτογράφους, χαράκτες, αγιογράφους, σκιτσογράφους, σχεδιαστές κοσμημάτων, δημιουργικά γραφεία, αλλά και καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία, όπως ένας ζαχαροπλάστης και μία υφάντρα.
Η Αγγέλα Βορεάδου εκθέτει έργα της στην Γκαλερί “Τεχνοχώρος”:
Technohoros art gallery, Λεμπέση 12, Ακρόπολη, 11742,
τηλ 211-1823818, info@technohoros.org
Εγκαίνια στις 9 Ιανουαρίου 2026
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 30 Ιανουαρίου 2026
Τρεις μικροί ασθενείς στο παιδιατρικό τμήμα ενός νοσοκομείου βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους τις μέρες των Χριστουγέννων. Η μοναξιά και η ανησυχία τους γίνεται αφορμή για περιπέτειες που δεν είχαν προηγουμένως φανταστεί, ενώ το γέλιο και το παιχνίδι ανατρέπουν κάθε εμπόδιο.
Τα “Επείγοντα Χριστούγεννα” σε σκηνοθεσία Βασίλη Κουκαλάνι ξεκίνησαν την Κυριακή 21-12_2025 στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος , στον χώρο του Φάρου από την ” Συντεχνία του γέλιου”. Η παράσταση είναι βασισμένη το έργο ” Heile, heile Segen” των Volker Ludwig και Christian Veit, σε διασκευή Βασίλη Κουκαλάνι – Ιωάννας Λιούτσια
“Προσπαθήσαμε να βρούμε ένα τρόπο, οι αξίες των Χριστουγέννων να παρασταθούν από σκηνής χωρίς διδακτισμούς και ηθική κατήχηση. Πού βρίσκονται τα Χριστούγεννα και τα παραδεδεγμένα ιδεώδη τους, στην καθημερινότητα; Στη νιότη ίσως; Μήπως στην διαλεκτική και πρωτογενή κυριολεξία των παιδιών στην οποία ενυπάρχουν – αυθόρμητα και πιο ουσιαστικά από τα λόγια και τις ρεκλάμες- η καλοσύνη, η ευγνωμοσύνη, η ελπίδα και η χαρά, οι έννοιες της κοινότητας και της αγάπης; Και δεν είναι ακριβώς αυτό που φωτίζουν τις εμπειρίες της ρουτίνας και τους μικρούς θριάμβους της καθημερινής ζωής;”
Η παράσταση δείχνει τον κόσμο μέσα από το βλέμμα των παιδιών: χωρίς προκαταλήψεις, γεμάτο δυνατότητες, με χιούμορ, τρυφερότητα κι ελπίδα. Επι σκηνής ( με αλφαβητική σειρά) οι : Μικές Γλύκας, Βασίλης Κουκαλάνι, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Σίλια Μπισιώτη, Αναστασία Νάστια Ντεντιάεβα, Τάνια Παλαιολόγου, Δανάη Τσιοπλή με αστείρευτη ενέργεια, κέφι , χιούμορ και ευαισθησία μας θυμίζουν πως τα Χριστούγεννα είναι μια αφορμή να ανοίγουμε την καρδιά και το μυαλό μας στους άλλους. (περισσότερα…)
Ο Γιάννης Μυτιληναίος (απόφοιτος 1980), που ζει και εργάζεται στην Γερμανία εντόπισε ένα βιβλίο του αρχιτέκτονα Tician Papachristou, αναφέροντας:
Mε αφορμή τη σειρά άρθρων σας στο εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο ex-dsathen σχετικά με αποφοίτους της ΓΣΑ κατά την περίοδο του πολέμου, θα ήθελα να σας επισημάνω ένα βιβλίο που θεωρώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ενδεχομένως σχετικό με το θέμα. Πρόκειται για το βιβλίο του Tician Papachristou, Other Times, Other Places: Growing Up in Peace and War. Ο συγγραφέας φοίτησε στη ΓΣΑ κατά την περίοδο πριν και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αργότερα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και εξελίχθηκε σε έναν ιδιαίτερα επιτυχημένο αρχιτέκτονα. Στο βιβλίο αφηγείται την ιστορία της οικογένειάς του, καθώς και το πώς η Γερμανίδα μητέρα του, Lotte, γνώρισε τον Έλληνα πατέρα του στη Γερμανία πριν εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Αναφέρεται επίσης, αν και μάλλον περιφερειακά, η αδελφή της Lotte, Margarete Krause. Την αναφέρω επειδή έτυχε να είναι δική μου καθηγήτρια Γερμανικών πριν ξεκινήσω στη ΓΣΑ – κάτι που αποδείχθηκε καθοριστικό για τη μετέπειτα πορεία μου, έστω κι αν τότε δεν μπορούσε κανείς να το προβλέψει. Ίσως κάποιοι από τους παλαιότερους αποφοίτους να τη θυμούνται επίσης. Έπεσα εντελώς τυχαία πάνω στο βιβλίο και το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Θεώρησα χρήσιμο να το μοιραστώ μαζί σας, σε περίπτωση που δεν ήταν ήδη γνωστό στο αρχείο και στον κύκλο του Συλλόγου. (περισσότερα…)
Από το αρχείο του Ιωάννη Κακαβά, μαθητή των χρόνων του Πολέμου έχουμε την φωτογραφία του κουλουρά με τον δίσκο του στην αυλή της Αραχώβης από το 1930, μπροστά από την είσοδο του κτιρίου του Dörpfeld, όπου δίπλα είναι ανοικτή η πίσω πόρτα του κτιρίου του Eglau με το γνωστό Treppenhaus.
(πηγή: Αλέξανδρος Κακαβάς, υιός του Ιωάννη Κακαβά)
Στο άρθρο του Ευγένιου Σαντορίνη: “Αναμνήσεις από την προπολεμική Γ.Σ.Α.” έχουμε αναφορά στον κουλουρά
Δεν πρέπει να ξεχασθεί εδώ και ο καμμιά φορά αξύριστος κυρ Τάσος που εμάζευε γύρω του στα διαλείμματα πολλά παιδιά που είχαν μεν χορτάσει πνευματικά, αλλά είχαν άδειο το στομάχι. Στο φορητό του τραπεζάκι πουλούσε κουλούρια, τυρί κασέρι και απλά γλυκά του φούρνου με σταφίδες. Στους απένταρους έδινε και «με πίστωση» μέχρι την επόμενη!
Είμαστε δυό ώρες δρόμο από τον πλησιέστερο αυτοκινητόδρομο, σε κάποια κοιλάδα, δεν χρειάζομαι κήρυγμα να ξέρω ότι είμαστε δεμένοι, βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Ότι και να γίνει. ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ.
Καθισμένοι σε βραχάκια που προβάλλουν πάνω από ρεματιά, βλέπουμε το πευκοδάσος κάτω μας, ατενίζουμε την πρώτη κορυφή απέναντι. Και οι αγωνιστές του Κολοκοτρώνη, πριν διακόσια χρόνια, τα ίδια έβλεπαν. Αναγνωρίζω τους διάφορους θάμνους, τα κοινά λουλούδια. ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΑ.
Προσέχω τον πεζοπορικό χάρτη, <<διαβάζουμε>> το χώμα να κρατηθούμε στο μονοπάτι, με ήλιο σκεφτομαι σε ποιά κατεύθυνση πορεύομαι τώρα, συσχετίζω την θέση μου με γνωστούς δρόμους, κορυφές. Συμβουλεύομαι το ρολόι να εκτιμήσω πόση απόσταση διέτρεξα. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ Προπονούμαι απλά καθημερινά. Χωρίς χρήση του ασανσέρ, περπατώντας περισσότερο. Κατά την πεζοπορία κάνουμε οικονομία δυνάμεων. ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ.
Απολαμβάνουμε την ομορφιά του πραγματικού κόσμου, με λιακάδα, συννεφιά, χιόνι και τον …καθαρό αέρα.
Εάν πάτε στο σούπερ μάρκετ, μπορείτε να έρθετε σε απλή πεζοπορία.
Είναι εθιστικό! Μετά την εκδρομή της Κυριακής, πολλοί λένε -<<Γέμισα εικόνες για όλη την εβδομάδα που έρχεται!>>
Σύντομα θα θέλετε να ξαναπερπατήσετε !
Είναι θέμα πείρας και αυτοπεπίθησης, παρά ότι άλλο.
Μόνο ο έρωτας είναι πιό δυνατή εμπειρία…
Ο Αντώνιος Καλλιγερόπουλος του Δημητρίου και της Σμαράγδας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Φ εβρουαρίου 1915.
Φοίτησε στην Γερμανική Σχολή και εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1926-27 στην Α’ Τάξη του Ελληνικού Σχολείου και παραμένει έως την χρονιά 1930-31 στην Γ’ Γυμνασίου, ενώ συνέχιζε θα αποφοιτούσε το 1934.
Στην συνέχεια σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και πήρε την ειδικότητα της Ωτορινολαρυγγολογίας.
Παντρεύτηκε την Ζαφειρία Λέκκα και απέκτησαν δύο γιούς, τον Δημήτρη και τον Γεράσιμο.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2001.
(πηγή: Τάνια Βασιλειάδου, σύζυγος του Δημήτρη Καλλιγερόπουλου, αποφοίτου του 1962)
Παρατηρώντας τα μπλόκα, τις διενέξεις μέχρι και ανατροπές αυτοκινήτων και λοιπών ανατριχιαστικών στοιχείων ανά την ελληνική επικράτεια, θυμήθηκα την ρήση του ελληνολάτρη, ελλοπρεπέστατου και ελληνόφωνου ρήτορα και φιλοσόφου Κικέρωνος (106-43 δολοφονηθείς και καρατομηθείς).
Τι είχε διακηρύξει ο σοφός αυτός λόγιος; “Legum Omnes Servi Sumus” (όλοι είμεθα δούλοι των νόμων).
Ο Κικέρων δεν πρωτοτυπεί. Ο “πατήρ της ιστορίας”, κατά τον Κικέρωνα, Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσεύς, μας περιγράφει στο Η΄βιβλίον των Ιστοριών τον περιλάλητο διάλογο Δημαράτου και Ξέρξου: “Ελεύθεροι γαρ εόντες ου πάντα ελεύθεροι εισι. έπεστι γαρ σφι δεσπότης νόμος, τον υποδειμαίνουσι πολλώ έτι ή οι σοι σε” (Και με το να είναι ελεύθεροι, δεν σημαίνει ότι είναι και σε όλα γενικώς. Έχουν και αυτοί έναν κύριο, έναν αφέντη, τον νόμο, που τον φοβούνται πολύ περισσότερο απ΄ό,τι φοβούνται οι δικοί σου εσένα).
Ο Σπαρτιάτης βασιλέας καυχάται στον Πέρση άνακτα, για τον σεβασμό και την υπακοή στον νόμο που τηρούσαν ευλαβικά οι πολίτες. (περισσότερα…)
Η Πρεσβεία της Γερμανίας έστειλε τις ευχές της με την κάρτα που ζωγράφισε ο 10χρονος Αντώνης Πεχλιβάνης που κέρδισε το 3ο βραβείο του διαγωνισμού ζωγραφικής της Πρεσβείας: “Χριστουγεννιάτικα Χρώματα”.
Οι εξελίξεις στη διεθνή πολιτική κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο κύριος – αν όχι ο αποκλειστικός – παράγοντας αυτής της επιτάχυνσης είναι ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος, με ολοένα και πιο απρόβλεπτες κινήσεις, προχωρά διαρκώς σε νέες, θεαματικές πρωτοβουλίες.
Η επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας και η βίαιη σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο προσφέρουν μια πρόγευση όσων ενδέχεται να αντιμετωπίσει η διεθνής κοινότητα κατά τη διάρκεια του έτους που μόλις ξεκίνησε.
Ο κόσμος παρακολούθησε μόλις τώρα τι είναι σε θέση να πράξουν ο Τραμπ και ο πανίσχυρος στρατιωτικός του μηχανισμός. Την ίδια στιγμή, οι επιτελείς στην Ουάσιγκτον – με μια διαφάνεια που προκαλεί δέος – στρέφουν ήδη το βλέμμα τους προς τους επόμενους στόχους. Η Κολομβία, και ιδίως η Κούβα, θεωρούνται ευρέως ως οι επόμενοι πιθανοί προορισμοί των παρεμβατικών φιλοδοξιών της Ουάσιγκτον· φιλοδοξιών που πλέον δεν φαίνονται καθόλου θεωρητικές. (περισσότερα…)
Ο Μιλτιάδης Καρύδης γεννήθηκε στις 9.5.1923 στο Γκντασκ της Πολωνίας. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Δρέσδη και στη συνέχεια (όταν άρχισαν να συσσωρεύονται απειλητικά τα προμηνύματα του Πολέμου) ήρθε το 1938 οικογενειακώς στην Αθήνα όπου τελείωσε τη Γερμανική Σχολή στην Αραχώβης. Νυμφεύθηκε την Sonja Dengel, συμμαθήτριά του στην Αραχώβης.
Με προτροπή του Μανώλη Καλομοίρη (που τον πήρε υπότροφο στο Εθνικό Ωδείο) σπούδασε πιάνο με την Ήβη Πανά. Παράλληλα έκανε ιδιαίτερα μαθήματα θεωρητικών με τον Θ. Βαβαγιάννη.
Το 1942 άφησε την Αθήνα για να συνεχίσει ανώτερες σπουδές στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης κι αυτό γινόταν ώς τον Οκτώβριο του 1944, οπότε αρνήθηκε (μαζί με άλλους Έλληνες φοιτητές) να υπογράψει δήλωση υποστήριξης της «Νέας Τάξης» (που θα επικρατούσε στην Ευρώπη μετά την υποτιθέμενη χιτλερική νίκη), με αποτέλεσμα να αποβληθούν όλοι και να απειληθεί η φυσική τους υπόσταση. Το τέλος του Πολέμου βρήκε τον Έλληνα αρχιμουσικό να φοιτά και πάλι στην Ακαδημία της Βιέννης, από την οποία πήρε δίπλωμα το 1947 έχοντας μαθητεύσει κοντά στους περίφημους Γιόζεφ Μαρξ και Χανς Σβαρόφσκυ (αργότερα, πήρε μαθήματα και από τους Χέρμαν Σέρχεν και Χ. φον Κάραγιαν).
Η επίσημη σταδιοδρομία του ξεκίνησε ήδη από το 1946, όταν εκτελούσε χρέη πιανίστα-εκπαιδευτή στο Θέατρο «in der Josephstadt», όπου με μύριες όσες αντιξοότητες κατάφερε να «ανεβάσει» μεταξύ άλλων, τον «Τσάρεβιτς» του Λέχαρ, το «Σπίτι των 3 κοριτσιών» των Σούμπερτ-Μπερτέ και την «Τραβιάτα». Στη συνέχεια διετέλεσε μόνιμος μαέστρος στις Όπερες του Μπρέγκεντς (1947-48), του Γκρατς (1948-1959), της Κολωνίας (1959-1962), της Βιέννης (Κρατική Όπερα και Volksoper), ενώ από το 1960, ήταν καλλιτεχνικός δ/ντής της Philarmoniα Hungarica (σύμφωνα με απαίτηση των μουσικών της). Παράλληλα, το 1957-59 ήταν διευθυντής της ΣΟ του Ραδιοσταθμού της Βιέννης και από το 1962 ήταν αρχιμουσικός της Κρατικής Όπερας της Βιέννης και τακτικός μαέστρος της ΣΟ του Ραδιοσταθμού της Κοπεγχάγης, έχοντας ήδη διευθύνει ως προσκεκλημένος μαέστρος στο Μόναχο (Κρατική Όπερα), στη Φλωρεντία (Τeatro Comunale), στο Mπουένος Άυρες (Teatro Colon), κ.ο.κ. Έμεινε καλλιτεχνικός δ/ντής και αρχιμουσικός της Philharmonia Hungarica ώς το 1967. Ακολούθησαν οι γενικές διευθύνσεις: της Φιλαρμονικής Εταιρείας του Όσλο (1969-75), της Συμφωνικής Ορχήστρας του Duisburg (1975-81), της Ορχήστρας Tonkuenstler της Βιέννης (1979-85), ενώ στο διάστημα 1962-1966 ήταν μόνιμος αρχιμουσικός στη ΣΟ της Δανικής Ραδιοφωνίας (Κοπεγχάγη). Διηύθυνε πάνω από 120 διαφορετικές ΣΟ και περίπου 100 χορωδίες (σε Ευρώπη, Αμερική και Άπω Ανατολή), παρουσιάζοντας πάνω από 100 Α’ εκτελέσεις (!) έργων σύγχρονων συνθετών. Το 1962 τιμήθηκε με τον γερμανικό τίτλο του Generalmusikdirektor, το 1971, με τον αυστριακό τίτλο του Professor και το 1991 (πράγματι, μόλις το 1991!) βραβεύτηκε και από την Ακαδημία Αθηνών. Επίσης, στην Επέτειο των 100 χρόνων από την γέννησή του Bartok, τιμήθηκε με το μετάλλιο “Bela Bartok”, για την προσφορά του στη διάδοση του έργου του μεγάλου Ούγγρου συνθέτη, ενώ λίγο πριν από τον θάνατό του παρασημοφορήθηκε και από την αυστριακή Κυβέρνηση για τη μεγάλη του μουσική προσφορά. Το 1995 ανέλαβε τη γενική διεύθυνση των μουσικών Συνόλων της ΕΡΤ και του έλαχε ως ύστατος κλήρος να κονταροχτυπηθεί ανάδελφος με τις κάθε λογής αντιξοότητες της ελλ. μουσικής πραγματικότητας. Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 1998 από εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια δοκιμών με την ορχήστρα της ΕΡΤ.
Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη παρουσιάζει το πρώτο επεισόδιο της σειράς podcasts «Χειρόγραφα ταξίδια», με τίτλο «Σύρος: Η άνοδος μιας νέας πόλης», διαθέσιμο αποκλειστικά σε όσους έκαναν προεγγραφή.
Η ιστορικός Ιόλη Βιγγοπούλου μάς ξεναγεί στη Σύρο μέσα από τις αφηγήσεις Ευρωπαίων περιηγητών από τον 16ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα.
Ευχές για καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και ταξίδια!
Η Μαριέττα Ράδοβιτς γεννήθηκε το 1922 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1940. Αρχικά γράφτηκε στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά τον Πόλεμο μετέβη στο Πανεπιστήμιο της Iowa, όπου σπούδασε Βιολογία, Ζωολογία και Φυσική. Από το ίδιο Πανεπιστήμιο πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα το 1953. Το 1961 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέπτυξε σημαντική ερευνητική δραστηριότητα στο εργαστήριο Βιολογίας, που ήταν στα υπόγεια της Νομικής Σχολής στην οδό Σίνα. Μετά από δικές τις προσπάθειες ήρθε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και συγκεκριμένα στο εργαστήριο Βιολογίας, το πρώτο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Παρέμεινε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο ίδιο εργαστήριο για περίπου δεκατρία χρόνια και εν συνεχεία μεταπήδησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με διάφορες ιδιότητες και τίτλους. Συγκεκριμένα, το 1966 οργάνωσε το εργαστήριο ιστοχημείας στο κέντρο νευρολογικών ερευνών του Αιγινήτειου Νοσοκομείου και έκανε παραδόσεις μεταπτυχιακού επιπέδου στο μάθημα της νευρολογίας. Τον Απρίλιο του 1976 ίδρυσε στην Πάτρα μαζί με άλλα 22 μέλη την Ελληνική Εταιρεία Βιολογικών Επιστημών (ΕΕΒΕ). (περισσότερα…)
