Η Μαντώ Γιαννίκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών (DSA), της Δραματικής Σχολής «Μοντέρνοι Καιροί» και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 2009 δραστηριοποιείται ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη και έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τον Νίκο Μπουσδούκο, τον Μάξιμο Μουμούρη, τον Δημήτρη Ξανθόπουλο, τη Λένα Φιλίπποβα, τον Άρη Ρέτσο, τον Άρη Μπινιάρη και τη MotusTerrae – Κέντρο για τις Τέχνες στο Δημόσιο Χώρο. Επίσης, από το 2012 συνεργάζεται ως χορεύτρια με τη Λίλα Ζαφειροπούλου.

Το 2015 ξεκίνησε τη συνεργασία της με την ομάδα GrasshopperYouth. Έκτοτε εργάζεται ως συντονίστρια και εμψυχώτρια θεατρικών εργαστηρίων για εφήβους και ως βοηθός σκηνοθέτη σε σχολεία, με παραστάσεις που παρουσιάζονται στο Φεστιβάλ Εφηβικού θεάτρου που διοργάνωσε η ghy στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Έχει μεταφράσει το φιλοσοφικό δοκίμιο του Μιχαήλ Λίφσιτς «Η Φιλοσοφία της Τέχνης του Καρλ Μαρξ», το οποίο είναι υπό έκδοση από τις εκδόσεις Τόπος.

.

Wunder

Jahresausstellung des Fachbereichs Kunst mit Arbeiten der Schülerinnen und Schüler der Deutschen Schule Athen. Ab 29. März im Foyer der DSA

Mal ehrlich und mit Vernunft besehen: Wunder gibt es doch gar nicht, oder glauben Sie noch daran, es könnten Wunder geschehen? Das ist was für Kinder, für Träumer, für religiöse Fanatiker. In unserer Welt, in der wir alles rational begründen und beweisen können, haben Wunder nichts zu suchen.

Und doch, oh Wunder, nehmen sie immer wieder großen Raum ein, in unserem Denken. In Krisenzeiten ganz besonders, da erobert sich der Gedanke, hier könnte nur noch ein Wunder helfen, eine sehr hartnäckige Beständigkeit. Wundertätige Ikonen kommen zu großen Ehren, Heilige werden angerufen, Votivtäfelchen und Kerzen gespendet. Auch hilft es, sich in Wunderwelten zu flüchten, wie Alice im Land der Kartenspielköniginnen und der verrückten Hutmacher, oder in Gedanken schier Unerfüllbares wahr werden zu lassen zum Beispiel durch Aladdins Wunderlampe. Zaubern wie Harry Potter müsste man können und die blauen Wunder, die wir in letzter Zeit dauernd erleben müssen, in angenehme, wunderbare Erscheinungen umwandeln können. Hätten wir doch ab und zu das eine oder andere Wundermittel zur Hand…

So oder ähnlich träumen wir uns dieses Schuljahr durch den Kunstunterricht. Es ist schon viel Spannendes entstanden, das ab 29. März im Foyer der DSA zu sehen sein wird. Sie sind alle herzlich eingeladen und Sie werden sehen, es geschehen noch Zeiten und Wunder!

Für die Fachschaft Kunst, Charlotte Enzmann

Η Μαρία Ξενάκη γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από την Σχολή το 2005. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ τα έτη 2005-2011 και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο πρόγραμμα Energieeffizientes und Nachhaltiges Bauen του Πολυτεχνείου Μονάχου (TUM) από το 2012 μέχρι το 2014.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι κόρη της απόφοιτου Κορίννας Παχνά Ξενάκη (απόφοιτος 1973) και αδερφή του απόφοιτου Μάρκου Ξενάκη (απόφοιτος 2004).

Ο Γιώργος Ευγενίδης γεννήθηκε το 1995, αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 2013 και ξεκίνησε τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες στο Freie Universität του Βερολίνου ενώ έκανε ταυτόχρονα μεταπτυχιακό στην Επικοινωνία στις Βρυξέλλες. Παράλληλα με τις σπουδές του, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στον απαιτητικό στίβο της δημοσιογραφίας και συνεργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης με sites και εφημερίδες.

Εργάζστηκε στην ενημερωτική ιστοσελίδα “KoolNews.gr” και στην εβδομαδιαία οικονομική εφημερίδα “Η Αξία”, καλύπτοντας το ρεπορτάζ της Κεντροδεξιάς.

Το 2019 μπήκε στη ζωή του η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, παρουσιάζοντας ενημερωτικές εκπομπές, όπου παρά το νεαρό της ηλικίας του, κέρδισε τις εντυπώσεις και καταξιώθηκε. Ξεχώρισε για το καλά πληροφορημένο, έγκυρο και αποκλειστικό του ρεπορτάζ αλλά και το δυναμικό, καυστικό, και πάντα αντικειμενικό του, σχόλιο.

Γιώργος Ευγενίδης: Το βιογραφικό, η ηλικία και η δημοσιογραφία…

Ο Γιώργος Φλώρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973 και αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1991. Σπούδασε στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Saarland στη Γερμανία, από όπου έλαβε Διδακτορικό στη Θεωρία της Μετάφρασης το 2001. Υπήρξε υπότροφος της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD) από το 1999 έως το 2001. Από το 2003 εργάζεται στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου στη Λευκωσία, όπου κατέχει θέση Αναπληρωτή Καθηγητή στις Μεταφραστικές Σπουδές. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται μεταξύ άλλων στη θεωρία και τη διδακτική της μετάφρασης και της διερμηνείας, στη χρήση της μετάφρασης σε άλλα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα, στη δευτερογενή δημιουργία και τις διαλεκτικές διαφοροποιήσεις όρων, στην ιστορία της μετάφρασης στον ελληνόφωνο χώρο και στη μεταφραστική ηθική. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή ερευνητικά προγράμματα για τη χρήση νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση διερμηνέων και σε τοπικά χρηματοδοτούμενα ερευνητικά προγράμματα του Πανεπιστημίου Κύπρου. Στις διεθνείς δημοσιεύσεις του περιλαμβάνονται μια μονογραφία για τα πολιτισμικά στοιχεία στη μετάφραση (Narr 2002), η προσαρμογή ενός λεξικού μεταφραστικών όρων στα Ελληνικά (Ελληνικά Γράμματα 2008), η συνεπιμέλεια ενός τόμου για τη μετάφραση στη γλωσσική διδασκαλία και αξιολόγηση (Cambridge Scholars Publishing 2013), καθώς και πάνω από 30 άρθρα και κεφάλαια σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους, ενώ έχει κάνει πάνω από 55 ομιλίες και ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια και πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Διατέλεσε ακαδημαϊκός συντονιστής του Μάστερ στη Διερμηνεία Συνεδρίων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου (2004-2008), Πρόεδρος του Τμήματος Αγγλικών Σπουδών (2013-2018) και εκλεγμένο μέλος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου (2014-2018).

Το πιο χαρακτηριστικό ίσως στοιχείο του “Ball der Dörpfeldianer” είναι η εκάστοτε αφίσα του.

Ποιός δεν έχει προσέξει τη χορευτική φιγούρα στις διάφορες παραλλαγές της, με φόντο ή χωρίς, γραμμική ή πλακάτη, μονόχρωμη ή πολύχρωμη, μονή ή πολλαπλή, πάντα όμως η ίδια, αποτελώντας τον συνδετικό κρίκο του ενός χορού με τον άλλο. Τι πιο δυνατό σημειολογικό στοιχείο για ένα θεσμό από την επανάληψη ενός βασικού μοτίβου σε παραλλαγή. Σκεφθείτε τα brand names μεγάλων εταιρειών που παραλάσσονται κι εκμοντερνίζονται, αλλά τα βασικά τους χαρακτηριστικά μένουν πάντα ίδια!

Πώς όμως φθάσαμε στο μοτίβο αυτό; Ποιά ήταν η γενεσιουργός αιτία του;

Ήταν αρχές του 1993! Η αναγέννηση του “Ball der Dörpfeldianer” ήταν πρωταρχικός στόχος του Δ.Σ. που από το 1990 είχε αναλάβει τον Σ.Α.Γ.Σ.Α. υποσχόμενο την αναμόρφωση και ενδυνάμωσή του (και τόκανε!).

Ο τότε Πρόεδρος Γ.Ιωαννίδης φροντίζοντας για όλα, σκέφτηκε, ότι καλό θα ήταν να υπάρχει και μία αφίσα που θα τοποθετούνταν σε διάφορα μέρη, όπως καταστήματα, βιβλιοπωλεία κλπ. διαφημίζοντας τον …υπό εκκόλαψη θεσμό. Τελευταία στγμή όμως ποιός θα την σχεδίαζε; Μήπως θάπρεπε να ήταν απλά γραφική; Μοιράζοντας τις σκέψεις του με το υπόλοιπο Δ.Σ., ο Αντιπρόεδρος θυμήθηκε την εντύπωση που του είχε κάνει για την κίνησή του ένας πίνακας του Derain με τίτλο «Βακχικός Χορός» στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Έψαξαν λοιπόν μαζί στο σχετικό λεύκωμα του Μουσείου, μήπως και ήταν στα παρουσιαζόμενα έργα και, ώ του θαύματος, εκεί στη σελίδα 271 νάσου η κόκκινη φιγούρα στο μπλέ περίγυρο.

Αυτό ήταν! Ο πίνακας φωτογραφήθηκε, αποκόπηκε το μεσαίο τμήμα του με τη φιγούρα, αφήνοντας απ’έξω τα υπόλοιπα χρώματα και η πρώτη αφίσα ήταν έτοιμη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αφού προβλεπόταν κι η έκδοση ενός προγράμματος του χορού, η αφίσα έγινε κι εξώφυλλο.

Όταν μετά από δύο χρόνια, το 1995, ήρθε η ώρα για τον επόμενο χορό, επικράτησε προβληματισμός για την αφίσα. Θάπρεπε άραγε να είναι κάτι άλλο ή το ίδιο; Η μία μερίδα υποστήριζε τον νεωτερισμό η δεύτερη τη δύναμη του «οικείου», που χαρακτηρίζει τους θεσμούς. Η λύση δόθηκε συμβιβαστικά: το ίδιο μοτίβο σε νέα σύνθεση. Η απόφοιτος Χ.Κάμαρη-Παπαμητροπούλου (72) ανέλαβε τη σύνθεση. Απομόνωσε τη φιγούρα, την έβαψε κίτρινη κροκί και της έβαλε πράσινη σκιά, τυπώνοντας το σύνολο όχι στο κέντρο, αλλά μονόπαντο αριστερά, σε μπλέ φόντο. Η δεύτερη αφίσα και το πρώτο βήμα της θεσμοθέτησης έγραψαν ιστορία.

Ο προβληματισμός ξανάρθε το 1997, αφού ο χορός θα ήταν ο Χορός του Ιωβη¬λαίου της ΓΣΑ. Χορηγός της έκδοσης της αφίσας και των εντύπων ήταν ενός άλλου αποφοίτου, του Ι. Παπαγιαννακόπουλου (75). Το δημιουργικό τμήμα της εταιρείας του σκέφτηκε για τον εορτασμό του γεγονότος τον …χαρτοπόλεμο. Μία σύνθεση από μικρά πολύχρωμα κομφετί, στους τόνους του πράσινου για τη φιγούρα, τού κόκκινου που βαθμιαία περνά στο κίτρινο για τον περίγυρο και του εκρού για το φόντο κι η εορταστική αφίσα ήταν εκεί.

Από τότε η φιγούρα του Derain θεωρείται must και η ύπαρξή της δεν αμφισβητείται. Το 1999 εμφανίζεται σε μορφή τριών φιγούρων σε περίγραμμα, διαφορετικού χρώματος η καθεμία, δίχως περίγυρο πια, σε μονόχρωμο μεταλλικό φόντο, το 2001 ως περίγραμμα υδατογραφίας σε φόντο τεσσάρων τετραγώνων διαφορετικού χρώματος, ενώ το 2003 που αναλαμβάνει πια το δημιουργικό τμήμα του χορηγου POSTSCRIPTUM, η λευκή φιγουρα με μαύρο διακοπτομένο περίγραμμα «μπαίνει» σε κίτρινο «κάδρο» κι αυτό με μαύρο περίγραμμα, ακροπατώντας και στο κόκκινο φόντο της όλης σύνθεσης, και το 2005 αποκτά ασημένιο διακοπτόμενο περίγραμμα, δίχως εσωτερική χρωματική πλήρωση, και ξεπηδά μέσα από έναν κύκλο 4 παλ χρωμάτων, κρατώντας δύο μπαλόνια, όλα σε πορτοκαλλί φόντο.

Η αφίσα του εορτασμού του Ιωβηλαίου των 50 ετών από την ίδρυση του Συλλόγου θέλησε να «υποψιάσει» το κοινό για τη σημασία της ημέρας. Μωβ σκούρα φιγούρα σε τυρκουάζ περίγυρο και μωβ ανοικτό φόντο με μια τούρτα με κεράκια για τα 50 χρόνια του Σ.Α.Γ.Σ.Α.

Και φθάνουμε στη φετινή αφίσα, όπου η φιγούρα αποκτά «παιχνιδιάρικη» διάθεση σε τόνους του μπλέ και αντίστοιχο πιο ανοικτό φόντο.

O Gerd Hermjacob γεννήθηκε στις 15.9.1931. Δίδαξε Βιολογία με επιπλέον μαθήματα τα Αγγλικά και Γυμναστική στην Σχολή από 1965 έως το 1973, όμως αγάπησε την Ελλάδα και την επισκεπτόταν τακτικότατα.

Απεβίωσε στις 10.1.2026 στο Gütersloh, όπου κατοικούσε μετά την συνταξιοδότησή του.

Gerd Hermjacob: “Erinnerungen an Orchideenjahre in Griechenland”

Οι καθηγητές της Μετσόβου δια χειρός Gerd Hermjacob από το 1967

Ο Horst Breckwoldt γεννήθηκε το 1928 στο Bielefeld. Το 1946 πήρε το Abitur και σπούδασε Λατινικά, Αγγλική Λογοτεχνία και Φιλοσοφία στο Marburg, στο Αμβούργο και στο Cambridge με υποτροφία. Αμέσως μετά εργάστηκε ως καθηγητής και σύμβουλος στο Δημοτικό Γυμνάσιο του Bielefeld.

Την περίοδο 1962-1969 ήρθε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών και την αμέσως επόμενη διετία επέστρεψε στη Γερμανία ως αναπληρωτής διευθυντής στο Γυμνάσιο του Röttgen στη Βόννη. Την τετραετία 1969-1973 ήταν διευθυντής του Γερμανικού Τμήματος του Lycee International Paris στη Γαλλία και αμέσως μετά έως το 1980 διευθυντής της Γερμανικής Σχολής της Washington.

Από το 1980 έως το 1985 ήταν στην Αθήνα σαν εκπρόσωπος του Ιδρύματος Konrad Adenauer για την Ελλάδα και την Κύπρο και από το 1980 έγινε συντονιστής και διευθυντής τουρισμού μιάς αμερικάνικης τουριστικής εταιρείας των ΗΠΑ στο New Jersey, ενώ μετά από την θητεία του αυτή επέστρεψε στη Βόννη.

Ο Walter Heller γεννήθηκε το 1932 στο Rhön του Hessen και πήγε σχολείο στο humanistisches Gymnasium στη Fulda. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία, Ιστορία, Φιλοσοφία και Πολιτικές Επιστήμες στο Würzburg και στο Marburg.

Το 1958 είχε την πρώτη του επαφή με την Ελλάδα όταν ήρθε για δύο μήνες στην Γερμανική Σχολή Αθηνών. Μεταξύ 1960 και 1963 ήταν υπεύθυνος της ανέγερσης του κρατικού οικοτροφείου στο Rotenburg (στον ποταμό Fulda) και από το 1963 έως το 1970 δίδαξε στη Γερμανική Σχολή στην Αθήνα. Το 1970 επέστρεψε στη Γερμανία και έως το 1994 δίδαξε στο Freiherr-vom-Stein-Gymnasium στη Fulda.

Δημοσίευσε δύο τόμους με ποιήματα, ένα βιβλίο για το χιούμορ της περιοχής του «Rhöner Humor», το αυτοβιογραφικό διήγημα «Findlinge», ένα ταξειδιωτικό ημερολόγιο από την πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα το 1958 «Griechischer Herbst» και το μυθιστόρημα «Kaspar Maul». Το 2003 βραβεύθηκε με το Kulturpreis της πόλης της Fulda.

Σχετικές ειδήσεις…

Helmut Beckmann ist in der Stadt Hagen, Nordhein/Westfalen geboren. Sein Vater, Diplomingenieur, Dozent an der Universität Mannheim ist während des ersten Weltkrieges, 1918 in Frankreich gefallen, sodass der Junge bei den Eltern seiner Mutter aufwuchs. Ab dem Alter der 13 Jahre hat er sich als Posaunist einen Namen gemacht. Die große Liebe für die klassische Musik vererbte ihm seine Mutter –bewährte Pianistin im deutschen Raum-, die 1956 verstarb. Er besuchte das humanistische Gymnasium in Hagen und hat Philosophie, Archäologie, Klassische Sprachen und Deutsche Philologie in Breslau (aktuell Wroslaw, Polen) und Köln studiert.

Er war 1940-43 als Blutsträger unter anderem auch in Griechenland (in Kreta und Athen), wo er Vorträge hielt und Fremdenführungen in archäologischen Städten zur Weiterbildung der deutschen Soldaten veranstaltete. 1945 wurde er –ohne politische Vergangenheit- von der amerikanischen Kriegsgefangenschaft befreit. Er hatte die Erteilung des Offizierranges durch die Nazistreitkräfte- trotz seines Bildungsniveaus- abgelehnt.

1946-57 als Studienrat am Dörpfeld-Gymnasium Wuppertal. 1957-67 am Dörpfled-Gymnasium, Deutsche Schule Athen, bis 1961 als Studienrat für Lateinisch, Griechisch u. Deutsch. 1961-1967 als Direktor (Amtsbezeichnung: Oberstudiendirektor, OStD) tätig.

Nach langjährigen, persönlichen Bemühungen legte er den Grundstein (66) der DSA in Maroussi bei Athen.

1968-79, Schulleiter des humanistischen Gymnasiums Konrad Duden in Wesel (NRW), bis zu seiner Pensionierung.

Er ist der lateinischen und altgriechischen Sprache mächtig.

Er hat sich u.a. mit der Neugriechischen Literatur beschäftigt und deren Geschichte ins Deutsche übersetzt, außerdem schreibt er seit 2004 Poesie und Prosa für den Frieling-Verlag, Berlin, Steglitz.

Er ist mit seiner ehemaligen griechischen Schülerin, Dolly Kongou-Beckmann, (Jahrgang 1966), einer promovierten Juristin, verheiratet. Sie leben seit 13 Jahren in München, in Lugano/Tessin, Schweiz und in Vouliagmeni/Attika.

Ο Günter Dietz γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1930 στην Καρλσρούη και πήγε στο (altsprachlichen) Bismark Gymnasium. Σπούδασε Κλασσική και Γερμανική Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Freiburg (Breisgau) από το 1949 έως το 1954, ενώ η διδακτορική του διατριβή υπό τον Karl Büchner είχε σαν αντικείμενο τα γράμματα του ιστορικού Σαλούστιου προς τον Ιούλιο Καίσαρα.

Από το 1958 έως το 1964 δίδαξε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών και κατά το διάστημα εκείνο γνώρισε τον Οδυσσέα Ελύτη και μετέφρασε στα γερμανικά το έργο του «Αξιον Εστί» (1969 και σε δύο γλώσσες το 2001).

Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία διετέλεσε για 21 χρόνια διευθυντής του Heidelberger Kursfürst-Friedrich-Gymnasium.

Ποιητικά του έργα τα «Rot und Schwarz in die Nacht» (1958), «Scholien. Gedichte» (1968) κ.α. ενώ δημοσίευσε δοκίμια πάνω στο έργο του Όμηρου («Menschenwürde bei Homer», 2000).

Πέραν του «Αξιον Εστί» μετέφρασε στα γερμανικά πολλά έργα του Ελύτη, του Γιώργου Σεφέρη, του Γιάννη Ρίτσου («Μαρτυρίες», 2009 με την Andrea Schellinger), κ.α.

Τον Δεκέμβριο του 2005 βραβεύθηκε με το 4^ο Γερμανο-Ελληνικό Βραβείο Μετάφρασης από κοινού από το «Ινστιτούτο Γκαίτε» και το «Εθνικό Κέντρο Βιβλίου» σε συνεργασία με το «Literaturhaus München» για το μεταφραστικό του αλλά και το ποιητικό του έργο.

Ο Günter Dietz μας “άφησε” το 2017 και η Andrea Schellinger μας έστειλε ένα βιογραφικό του:

Günter Dietz (1930-2017)

Am 13. Mai 2017 ist Günter Dietz, von 1958-1964 Lehrer an der DSA, in seinem Heidelberger Haus nach einem erfüllten Leben friedlich verstorben, bis zuletzt umsorgt von seiner Frau Hildegard. Zwei Jahre nach der Wiedereröffnung der Schule 1956 hatte der damalige Leiter Helmut Flume den frischpromovierten Altphilologen nach Athen geholt.

Die Erfahrung im „Südland” hat Günter Dietz und sein anschließendes Leben und Werk nachhaltig geprägt. Er hinterlässt Kollegen, die ihm – zuletzt von 1972-1993 Direktor des humanistischen Kurfürst-Friedrich-Gymnasiums Heidelberg – hohe Wertschätzung entgegenbrachten, genau wie zahlreiche Schüler in Athen, Karlsruhe und Heidelberg, die noch lange nach dem Abitur vielfältig mit ihm in Verbindung standen. Darüber hinaus hat er ein facettenreiches Œu¬v¬re geschaffen, nicht nur als Altphilologe (z.B. „Menschenwürde bei Homer”, 2001; „Grenzsituationen und neues Ethos”, 2005) oder Lyriker (zuletzt: „Wundpsalmen. Ausgewählte Gedichte”, 2004), sondern auch als Übersetzer moderner griechischer Lyrik und Prosa; für ihn war Griechisch die „Grundsprache Europas”. Schon während seiner Athener Zeit befasste er sich mit der Übertragung von Odysseas Elytis´ Epos „Gepriesen Sei – To Axion Esti”, die er damals mit dem Autor persönlich durchsprach und bald darauf publizierte, lange vor der Verleihung des Literaturnobelpreises an den Dichter. Seine Übertragung der „Zeugenaussagen” von Jannis Ritsos konnte er noch 2009 persönlich im Clubhaus von „Philadelphia” vorstellen. Für sein übersetzerisches Gesamtwerk erhielt er 2005 den Deutsch-Griechischen Übersetzerpreis.

Günter Dietz wird uns als inspirierender Lehrer (daskalos) und als Persönlichkeit des deutsch-griechischen Kulturaustauschs immer in Erinnerung bleiben.

A.Schellinger