Η Χαρίλεια (Χάρις) Ραγκούση καταγόταν από μια αριστοκρατική ελληνική οικογένεια με μεγάλη επιρροή (Γ. Σαϊτάς στον Δεληβορριά – Χατζηβασιλείου 2017, 53). Ο πατέρας της, Αντώνιος Ραγκούσης, από την Πάρο, είχε υπηρετήσει από το 1940 ως σύμβουλος στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ως δήμαρχος Αθηναίων το 1950/1951 (Χαλαζωνίτης κ.ά. 2005, 227) έχοντας κάνει μεταπτυχιακες σπουδές στο Μόναχο. Η μητέρα της, Ιόλη Βοναπαρτοπούλου, καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Η αδελφή της, Μαρία Ραγκούση, απόφοιτος της Γερμανικής του 1943, παντρεύτηκε τον Τζαννή Τζαννετάκη, μετέπειτα πρωθυπουργό.

Γεννήθηκε το 1929 και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1939-40 στην 1η τάξη του 8-ταξίου, δηλαδή στην Ε’ Δημοτικού (πιθανόν όμως να φοίτησε σε όλο το Δημοτικό) και παραμένει έως το έτος 1943-44 στην 5η 8-ταξίου (Γ’ Γυμνασίου), όταν έκλεισε η Γερμανική με την λήξη του Πολέμου.

Σπούδασε στην Σχολή Μεταφραστών στο Μόναχο και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε ως ξεναγός, συνεργαζόμενη με μεγάλα τουριστικά πρακτορεία. Παντρεύτηκε τον Λουκά Ανδρεόπουλο και απέκτησε ένα γιό και μία κόρη, ενώ διατήρησε την επαφή της

Απεβίωσε την 1.4.1997

(πηγή: Ιόλη Ανδρεοπούλου)

Ο Εμμανουήλ Ιακ. Διαμαντόπουλος γεννήθηε στις 1.1.1947 και αποφοίτησε από την Σχολή το 1964. Πήρε το Προδίπλωμα Ιατρικής Πανεπιστημίου Βιέννης (1967), το Πτυχίο Ιατρικής Πανεπιστημίου Χαϊδελβέργης (1971, άριστα), το Διδακτορικό Δίπλωμα Πανεπιστημίου Χαϊδελβέργης (1971, «τα πλείστα μετ’ επαίνου») και απέκτησε την Άδεια ασκήσεως ιατρικού επαγγέλματος (Γερμανία και Ελλάδα, 1972). Έκανε Μεταδιδακτορικές σπουδές και έρευνα στην Παθολογική Κλινική, Αγγειολογικό Τμήμα, Πανεπιστημίου Χαϊδελβέργης (1971-73). Τίτλος Ειδικότητας Παθολογίας (1976).

Είναι διευθυντής Δ΄ Παθολογικής και Αγγειοπαθολογικής Μονάδας Γ.Ν.Α. “Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ”. (περισσότερα…)

Ο Ρένος – Παναγιώτης Ρώτας γεννήθηκε στις 28.3.1922 στη Γερμανία, όπου ζούσαν οι γονείς του και ήταν το πρώτο από τα τρία παιδιά του ποιητή και λογοτέχνη Βασίλη Ρώτα. Πήγε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών και αποφοίτησε το 1940. Στα 17 του χρόνια αντιμετώπισε το δίλημμα των σπουδών. Οι θείες του, αδελφές του πατέρα του, από τότε που ήταν μωρό έλεγαν: “ο Ρένος μας θα γίνει γιατρός σαν τον παππού του”. Ο Ρένος έλεγε πάντα: «ο πατέρας μου μ’ έστειλε να συζητήσω το πρόβλημα με τον φίλο του, διακεκριμένο γιατρό της εποχής, Νικόλαο Σμπαρούνη. Ο Σμπαρούνης μου ‘πε: “κοίτα να δεις, όλες οι επιστήμες είναι ένα σύνολο ειδικών γνώσεων. Η ιατρική έχει και αυτή τις πολύ σημαντικές γνώσεις της, ωστόσο προϋποθέτει και κάτι άλλο: την ανθρωπιά του γιατρού, που πάνω απ’ όλα ενδιαφέρεται για την ατομική ιδιαιτερότητα, για το γεγονός ότι κανένα ανθρώπινο άτομο επί της γης δεν είναι ακριβές αντίγραφο ενός άλλου. Η ανίχνευση αυτής της ιδιαιτερότητας είναι καθοριστική για αποτελεσματική θεραπεία της ατομικής αρρώστιας και ο γιατρός δεν έχει το δικαίωμα να κουραστεί και να παρατήσει τα πράγματα στη μέση”. Έφυγα χοροπηδώντας από το διαμέρισμα του εκλεκτού φίλου του πατέρα μου και ακολούθησα το δρόμο του γιατρού. Δούλεψα κοντά 70 χρόνια ως γενικός γιατρός και παθολόγος. Θεωρούσα δουλειά μου όχι να κρίνω τους α-σθενείς μου, αλλά, όπου μπορώ, να τους βοηθήσω και με τη δική μου δύναμη, να δυναμώσουν».

Ο πατέρας του, εκτός από ποιητής και λογοτέχνης ήταν ενός από τους πνευματικούς στυλοβάτες της Εθνικής Αντίστασης, έτσι ο Ρένος από πολύ νέος ενστερνίστηκε τις αριστερές ιδέες. Σύντομα εντάχθηκε στο ΕΑΜ Νέων και τέλος στην ΕΠΟΝ. Το σπίτι της οικογένειας, στην οδό Αστυδάμαντος 15 στο Παγκράτι, είχε γίνει κέντρο διακίνησης των αντιστασιακών διανοουμένων. Τον Απρίλιο του 1944 βγήκε στο βουνό και μαζί του βγήκαν και τα δυο παιδιά του, ο Ρένος και ο Νικηφόρος, γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο να μείνουν στην Αθήνα. Για ένα διάστημα έμεινε στη Βίνιανη της Ευρυτανίας, ως βοηθός του Πέτρου Κόκκαλη, (γραμματέα) υπουργού της Λαϊκής Παιδείας. Πήρε μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις της οργάνωσης στο λίγο διάστημα που μεσολάβησε από την απελευθέρωση ώς τις αρχές Δεκεμβρίου, καθώς και στη Μάχη της Αθήνας που επακολούθησε και κράτησε ώς το τέλος του 1944. Ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Δήμου τον έχει αξιολογήσει στους τέσσερις σημαντικότερους ανθρώπους που συνάντησε στη ζωή του. Τον χαρακτηρίζει γιατρό ψυχών και σωμάτων, σοφό παλαιάς κοπής, εσωστρεφή, στοχαστικό και ολιγαρκή. Στο ερημητήριο του, στην Παλαιά Κόρινθο, πορευόταν χρόνια χωρίς ηλεκτρικό και σύγχρονες ανέσεις – γεωργός και συλλέκτης των Ομηρικών χρόνων. Πέθανε στο τέλος Ιουνίου του 2012.

Hauskolloquium: Alkestis Papadimitriou (Nafplio) «Τίρυνθά τε τειχιόεσσαν» […]

27. November 2024 um18:00 Uhr. ART DER VERANSTALTUNG: Hybrid

Μία Μυκηναϊκή Ακρόπολη στον 21ο αιώνα

https://www.dainst.org/veranstaltungen/noslug/191

Winckelmann-Feier. Jahresbericht 2024 der Leitenden Direktorin und Festvortrag: Christian Kunze (Regensburg)

13. Dezember 2024 um18:52 Uhr. ART DER VERANSTALTUNG: Hybrid

Jahresbericht 2024 der Leitenden Direktorin

Festvortrag: Christian Kunze (Regensburg). Forschungen an der Quelle: Deutsche Archäologie in Griechenland 1874–1936

https://www.dainst.org/veranstaltungen/noslug/192

Abteilung Athen Fidiou 1, 10678 Athen, Tel. +30 0210 33 07 400, E-Mail sekretariat.athen@dainst.de, Öffnungszeiten Mo-Fr: 09.00 – 16.00 Uhr

Ο Γιάννης Θεολογίτης μας παρουσιάζει την τελευταία έκθεση “Crisis in the Middle East (2) Updated Edition”, όπου μέσω του IMTe επιχειρεί μια αξιολόγηση των επιπτώσεων και των πιθανών αποτελεσμάτων της συνεχιζόμενης και αυξανόμενης σε ένταση κρίσης στη Μέση Ανατολή,τονίζοντας βεβαίως ότι: “οι θέσεις και οι προβλέψεις του IMTe δεν θέτουν καμία αξίωση ότι τα περιγραφόμενα γεγονότα και οι εξελίξεις θα υλοποιηθούν ή ότι οι εκτιμήσεις μας μπορεί να είναι πιο έγκυρες από άλλες αναλύσεις”.

Δείτε την έκθεση και όλες τις δημοσιεύσεις: https://www.imte.gr/reports.htm

Ο Νίκος Παπατρέχας νοικιάζει διαμέρισμα στο Μαρούσι:

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο που έγραψε η νομικός και ιστορικός Λύντια Βελισσαρίου – Τρίχα: “Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος: Ο εμπνευστής του συνταγματικού κράτους” (εκδόσεις Πατάκη).

Η συγγραφέας Λύντια Βελισσαρίου – Τρίχα σπούδασε νομικά στην Αθήνα και από το 1987 ασχολείται με την έρευνα της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Έχει επεξεργασθεί το αρχείο του Χαρίλαου Τρικούπη και καρπός της μακράς της ενασχόλησης είναι τα δύο προηγούμενα βιβλία της: Χαρίλαος Τρικούπης – Ο πολιτικός του «Τις πταίει;» και του «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και Σπυρίδων – ο άλλος Τρικούπης (1788 – 1873).

Ο τίτλος του βιβλίου αυτού θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ο αδικημένος της Ιστορίας». Ο Μαυροκορδάτος υπήρξε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι μια προσωπικότητα εξαιρετικά γοητευτική, αλλά και ιδιαίτερα αδικημένη, καθώς θεωρείται ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους πολιτικούς της εποχής του. Ωστόσο σήμερα, διακόσια χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, με την επανεκτίμηση προσώπων και γεγονότων, επιβεβαιώνεται πλέον ότι πρόκειται για μια μοναδική μορφή. Είναι ένας από τους πιο προικισμένους Έλληνες και τους σημαντικότερους πολιτικούς μας, εκσυγχρονιστής, φιλελεύθερος, πολύ μορφωμένος και βαθύτατα συνταγματικός, που ταυτίστηκε όσο κανένας άλλος με τις συνταγματικές εξελίξεις του τόπου.

https://www.patakis.gr/product/682902/patakis-nees-kuklofories-ana-kathgoria-anthropistikes-kai-koinonikes-episthmes/Aleksandros-Maurokordatos-O-empneusths-tou-suntagmatikou-kratous/

Το τεράδιο Φυσικής της Ειρήνης Κριεζή από το έτος 1938-39, που εντόπισε ο γιατρός Μιχάλης Καΐρης, γιός της Έρεικας Γερουλάνου. Η Ειρήνη Κριεζή (1925-2007), απόφοιτος του 1942, κόρη του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή, φοίτησε στην Γερμανική στην Αραχώβης. (περισσότερα…)

Η Ελευθερία (Έλια) Δομηνού γεννήθηκε το 1948. Φοίτησε στην Σχολή από το 1961 έως το 1965 και αν συνέχιζε θα αποφοιτούσε την επομένη χρονιά. Σπούδασε στις Σχολές Δοξιάδη και ξένες γλώσσες (Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Γαλλικά) αντίστοιχα στο British Council, Goethe Institut, Dante Aligheri και στο Universite de Strasbourg στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Γλωσσών.

Εργάστηκε στην Austrian Airlines, στην 3M Minnesota Mining και στην  Agfa-Gevaert AG.

Ακολούθως εργάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Λουξεμβούργο) – στην Γενική Διευθυνση Διοκητικών Υπηρεσιών και Προσλήψεων καθώς και στην Επιτροπή Μεταφορών και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Βρυξέλλες) στην Γενική Διέυθυνση Περιφερειακής Πολιτικής Ταμείου Συνοχής.

Συνταξιοδοτήθηκε στο τέλος του 1999 και το 2000 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και έκτοτε ασχολείται περιστασιακά με μεταφράσεις σε συνεργασία με Δικηγορικά γραφεία και τις Ναυτιλιακές εταιρείες.

Στο βιβλίο του J.G.Hansen αναφέρονται στην σελιδα 18 τα ονόματα των 11 παιδιών της πρώτης εκείνης τάξης, με την οποία ξεκίνησε την λειτουργία της η Γερμανική Σχολή στην οδό Σκουφά το 1896, όταν ιδρύθηκε, και που όπως είναι γνωστό, τα πρώτα μαθήματα άρχισαν στις αρχές Ιανουαρίου 1897.

Ανάμεσα στα παιδιά αυτά διαβάζουμε δύο ονόματα, που μάλλον προκειται για δύο αδέλφια: τον Kimon Grundmann (γεννημένος το 1891, 5 ετών το 1896) και την Sophie Grundmann. Για την Sophie δεν βρέθηκαν στοιχεία, για τον Kimon όμως είδαμε ότι εξελίχθηκε σε σημαντικό αρχαιολόγο, συνεργάτη του DAI (Γερμανικό Αραχαιολογικό Ινστιτούτο).

Όπως προκύπτει από την εξαιρετική εργασία της Alexandra Kankeleit, ερευνήτριας του DAI, ο Kimon Grundmann αναφέρεται πρώτη φορά το 1930 ως βοηθός την εποχή που Διεθυντής στο DAI στην Αθήνα ήταν ο Georg Karo και 2ος Διευθυντής ο Walther Wrede (το όνομα του Wrede το έχουμε αναφέρει και στο άρθρο “Τα παιδιά των αρχαιολόγων στα χρόνια της Αραχώβης”) και παραμένει και την περίοδο 1941-44 όταν πλέον Διευθυντής είναι ο Wrede.

Ο Kimon Grundmann (1891-1968) υπήρξε λόγω γέννησης, οικογένειας και σπουδών στενά συνδεδεμένος με την Ελλάδα (ήταν προφανώς από την πλευρά της μητέρας του κατά το ήμισυ Έλληνας και ένας από τους πρώτους μαθητές της Γερμανικής Σχολής

Αθηνών). Το 1928 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το ΓΑΙ Αθηνών ως διοικητικός υπάλληλος και ήταν αυτοδίδακτος αρχαιολόγος. Σταδιακά ασχολήθηκε και με αρχαιολογικά ζητήματα, κυρίως με ανασκαφές προϊστορικού ενδιαφέροντος. Επιπλέον τον διέκρινε μεγάλο ταλέντο στο αρχαιολογικό σχέδιο.

Το 1934 έγινε μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, ενώ το 1942 αναδείχθηκε σε επιστημονικό τμηματάρχη του ΓΑΙ Αθηνών και διηύθυνε δικές του ανασκαφές. Μετά τον πόλεμο ήταν ανεπιθύμητος στην Ελλάδα, σύμφωνα με δική του μαρτυρία, γεγονός που του στοίχισε πολύ. Το 1955 του επετράπη ξανά η είσοδος στη χώρα και έγινε βοηθός του Vladimir Milojčić στην ανασκαφή στην Άργισσα Μαγούλα, στη Θεσσαλία.

Review of: Alram-Stern, E. & Dousougli-Zachos, A. (2015). Die deutschen Ausgrabungen 1941 auf der Visviki-Magula/Velestino. Die neolithischen Befunde und Funde

https://www.kankeleit.de/pdfs/dai-athen-2018_1-64-87-mc.pdf

Ο Νίκος Περάκης γεννήθηκε το 1944 στην Αλεξάνδρεια, και ένα χρόνο μετά οι γονείς του επέστρεψαν στην Αθήνα, όπου πήγε σχολείο. Αποφοίτησε από τη Σχολή το 1962 και το διάστημα μέχρι το 1966 σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου, ενώ εργάσθηκε σαν σκηνογράφος σε μικρές θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Μετά την στρατιωτική του θητεία στην ΤΕΔ (Τηλεόραση Ενόπλων Δυνάμεων) το 1966-69 επέστρεψε στην Γερμανία, όπου εργάσθηκε σαν σκηνογράφος, ενδυματολόγος και σχεδιαστής παραγωγής (production designer) και παράλληλα σαν σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός πρώτα στην Γερμανία και αργότερα στην Ελλάδα, όπου γύριζε τις ταινιες του και όπου αποφάσισε να εγκατασταθεί το 2000.

Στις αρχές της δεακετίας του ‘70 θα ξεκινήσει να κάνει τις πρώτες του ταινίες σαν σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός και μέσα στην δεκαετία αυτή θα σκηνοθετήσει το «Bomber und Paganini» (1976), ενώ θα είναι productiondesigner στην ταινία του Volker Schlöndorff «Die Blechtrommel» (The Tin Drum, 1979).

Στην Ελλάδα θα γίνει ευρύτερα γνωστός την επόμενη δεκαετία με το «Άρπα Colla» (1982), το «Λούφα και Παραλλαγή» (1984), που πραγματεύεται την κωμική πλευρά μιας δύσκολης περιόδου, υπό το καθεστώς δικτατορίας, και το γέλιο ως φυσική αντίδραση στην καταπίεση και τη στέρηση της ελευθερίας, και το BIOS και Πολιτεία (1987).

Στην δεκαετία του ’90 ανάμεσα στα άλλα θα σκηνοθετήσει το «Προστάτης Οικογένειας» (1997), αλλά θα εργαστεί και πάλι με τον Σλαίντορφ ως productiondesigner στο «Homo Faber» (The Voyager,1990). Το 2005 θα σκηνοθετήσει το «Σειρήνες στο Αιγαίο» (2005) (η τρίτη του ταινία στην δεκαετία αυτή), αλλά θα άναλάβει και τηλεοπτικές σειρές για την Βαυαρική τηλεόραση και τη ΝΕΤ σαν σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός. www.nikosperakis.gr

Ο Τάσος Καβαδέλλας αποφοίτησε από την Σχολή το 1971. Σπούδασε Βιοχημεία και Ιατρική στις ΗΠΑ, όπου κι εργάστηκε.

Επέστρεψε στην Αθήνα το 1986 με ιατρική ειδικότητα Ακτινοδιαγνωστικής.

Νοσοκομείο Παίδων, Νοσοκομείο Ελπίς, Κλινική δημοσιογράφων (ΕΔΟΕΑΠ), ιδιωτική άσκηση.

Έχει δύο παιδιά και τρία εγγόνια. Έχει σαν χόμπι την ορειβασία, την ιστιοπλοΐα και το διάβασμα.

Από το 2010 μοιράζεται με συν-απόφοιτους την αγάπη της φύσης με τα γνωστά Wandertage.

.

Ο Δημήτρης Γιάκας συνοδεύει τη σοπράνο Άννυ Φασσέα και τον βαρύτονο Γιώργο Ιατρού στη συναυλία – αφιέρωμα στο “Bel Canto“ με μουσικά κομμάτια των Rossini, Bellini και Donizetti. Θα ακουστούν γνωστές άριες και ντουέτα από τις όπερες Lucia di Lammermoor, Don Pasquale, Sonnambula, I puritani, Guillaume Tell κ.ά.

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών & Μουσικής Β&Μ Θεοχαράκη, Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, τηλέφωνο 210 3611206

Ημερομηνία/Ώρα: Πέμπτη 07/11/2024, στις 20:30

https://thf.gr/el/events/afieroma-sto-bel-canto-me-erga-bellini-donizetti-rossini-k-a/

Ο Πέτερ Μπούσορ γεννήθηκε το 1921 και εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1927-28 στην Β’ Δημοτικού και το επόμενο στην Γ’ Δημοτικού, ενώ αν συνέχιζε θα αποφοιτούσε το 1938. Το όνομά του στα ελληνικά αποδίδεται λανθασμένα, ως “Μπούχορ”.

Ο πατέρας του, Έρνστ Μπούσορ (Ernst Heinrich Buschor,  1886-1961 ) ήταν Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος που εργάστηκε στην Ελλάδα και ένας από τους πιο σημαντικούς αρχαιολόγους της εποχής του. Μετάφρασε όλες τις τραγωδίες του Αισχύλου , του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Η εξέταση του έργου του καθόρισε μεγάλα τμήματα όχι μόνο της γερμανόφωνης κλασικής αρχαιολογίας πολύ μετά τον θάνατό του. Από το 1922 έως το 1929 διετέλεσε Πρώτος Διευθυντής του Τμήματος Αθηνών του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου , όπου, μεταξύ άλλων, πραγματοποίησε ανασκαφές στην Αθήνα, στην Ολυμπία και στις Αμύκλες κοντά στη Σπάρτη. Είχε πέντε παιδιά αλλά μόνο δύο από αυτά γεννήθηκαν στην Ελλαδα. Ο Peter (γεν. 1921) και ο Georg (γεν.1923), ο οποίος πιθανόν να πήγε στην Γερμανική στο Νηπιαγωγείο, όμως επειδή η οικογένεια εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1929 ίσως παρέμεινε για λιγότερο από ένα χρόνο στην Σχολή, όμως έκανε λαμπρή καριέρα ως τραγουδοποιός.

Ο Georg Buschor γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1923 στην Αθήνα, Ελλάδα. Το 1929, αφού ο πατέρας του διορίστηκε στην έδρα της κλασικής αρχαιολογίας στο LMU , η οικογένεια μετακόμισε στο Μόναχο. Μετά το τέλος του πολέμου σπούδασε φιλοσοφία και θεατρικές σπουδές στο Μόναχο και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τραγουδοποιός στο Schwabing . Ήταν συνθέτης, γνωστός για τα Junge Leute brauchen Liebe (1961), Spukschloß im Salzkammergut (1966) και Der Orgelbauer von St. Marien (1961). Πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου 2005 στο Λουγκάνο της Ελβετίας.

Ο Georg Buschor εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο επιτυχημένους Γερμανούς τραγουδοποιούς των επιτυχιών και είχε το μουσικό του αποκορύφωμα τη δεκαετία του 1960, όταν έγινε ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της Mireille Mathieu.  https://de.wikipedia.org/wiki/Georg_Buschor

Wie ist die Entstehung des Universums außerhalb von Raum und Zeitzu konzipieren und zu begründen? Dieser Frage geht die Theorie der Kosmogenese nach. Sie betrachtet die Einstein’sche Relativitätstheorie und die Theorie des Urknalls und unterzieht deren Annahmen einer kritischen Analyse, um schließlich neue Konsequenzen zu ziehen. Dabei versteht sich die Kosmogenese nicht als Ergänzung der beiden Modelle, sie kann auch nicht von ihnen abgeleitet werden. Vielmehr rechtfertigt sie aus ihrem methodisch analogen Vorgehen ihren eigenen axiomatischen Ausgangspunkt.

Kosmogenese…

Das absolute Wissen in Johann Gottlieb Fichtes “Grundlage der gesamten Wissenschaftslehre” aus den Jahren 1794 – 95….

O Gerd Hermjacob δίδαξε Βιολογία με επιπλέον μαθήματα τα Αγγλικά και Γεωγραφία στην Σχολή από 1965 έως το 1973, όμως αγάπησε την Ελλάδα και την επισκέπτεται τακτικότατα. Ο Άρις Μασουρίδης επικοινώνησε με τον γιό του, Peter, και εκείνος μας έστειλε ένα άρθρο με τίτλο “Erinnerungen an Orchideenjahre in Griechenland”, αποτέλεσμα της πολύχρονης μελέτης του της τοπικής χλωρίδας και πανίδας στην περιοχή του Μαραθώνα, παράλληλα με την εργασία του ως καθηγητής.

(περισσότερα…)

Ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος κ. Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ και η κ. Έλκε Μπύντενμπεντερ επισκέπτονται από τις 29 έως τις 31 Οκτωβρίου 2024 την Ελληνική Δημοκρατία.

Ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος κ. Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ και η κ. Έλκε Μπύντενμπεντερ επισκέπτονται από τις 29 έως τις 31 Οκτωβρίου 2024 την Ελληνική Δημοκρατία. Το εύρος και το βάθος των ελληνογερμανικών σχέσεων αντικατοπτρίζονται στα θέματα, στα οποία θα επικεντρωθεί αυτή η επίσκεψη: από την ιστορική μνήμη, τις πολιτικές προκλήσεις, όπως μετανάστευση και βιωσιμότητα, έως τη συνεργασία στους τομείς της οικονομίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.

Στις 29 Οκτωβρίου ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος κ. Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ και η κ. Έλκε Μπύντενμπεντερ, συνοδευόμενοι από την Προέδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου, θα επισκεφτούν τον χώρο του μελλοντικού Μουσείου Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια έχει προγραμματιστεί μία συζήτηση στο Ινστιτούτο Γκαίτε σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση των ελληνογερμανικών σχέσεων. Το απόγευμα ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος κ. Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ και η κ. Έλκε Μπύντενμπεντερ θα μεταβούν στην Αθήνα, όπου και θα επισκεφτούν τις εγκαταστάσεις παραγωγής της Boehringer Ingelheim. Το βράδυ πρόκειται να πραγματοποιηθεί επίσκεψη σε ένα καλλιτεχνικό ατελιέ και ανταλλαγή απόψεων με καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες της Μπιενάλε της Αθήνας. (περισσότερα…)

Οι εκδόσεις Ακακία σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Σταύρου Αργυριάδη «μέλος της Εταιρείας των Ελλήνων Συγγραφέων Γερμανίας», Εκδόσεις «ΑΚΑΚΙΑ», σελίδες 517

«Σε Αναζήτηση Ταυτότητας»: Μια Ιστορία που απεικονίζει την Κοινωνική και Ιστορική Πραγματικότητα Το νέο μυθιστόρημα του Σταύρου Αργυριάδη διερευνά τις ρίζες και τα αίτια των συλλογικών μας πεποιθήσεων, τα οποία επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αλληλοεπιδρούμε και διαμορφώνουμε τον κόσμο μας. Το βιβλίο προκαλεί τους αναγνώστες να σκεφτούν και να αποφασίσουν εάν οι παραδόσεις μας έχουν όλες την ίδια αξία ή αν θα πρέπει να αλλάξουμε κάποιες από αυτές, προκειμένου να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Επιλογή ή ιστορική κληρονομιά;

Βασιζόμενοι στις νεότερες επιστημονικές ανακαλύψεις και τις ακαδημαϊκές έρευνες, ο συγγραφέας εξετάζει ποιες πράξεις στο παρελθόν οδήγησαν ορισμένα έθνη στην επιτυχία και ποιες στην αποτυχία. Ποια στοιχεία τα έκαναν επιτυχημένα; Είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν ή απλά ακολούθησαν τη μοίρα τους;

Ο συγγραφέας θα ταξιδέψει από την Χαϊδελβέργη στην Αθήνα για να παρουσιάσει το βιβλίο του και να συνομιλήσει με τους αναγνώστες.

Θεσσαλονίκη: Δευτέρα 4 Νοεμβρίου, Βιβλιοπωλείο Ψαράς (Φιλικής Εταιρείας 39)

Αθήνα: Τετάρτη 13 Νοεμβρίου στις 19:00, στο Βιβλιοπωλείο Ευριπίδης στη Στοά (Ανδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι), όπου παρουσιάζει και ανοίγει την παρουσίαση ο φιλόλογος (τέως) Καθηγητής μας Γιάννης Μυλωνάς. (περισσότερα…)

Ο Γεράσιμος Μονοκρούσος εντόπισε ένα αφιέρωμα (απόσπασμα από την ομιλία) του Καθηγητή Δημήτρη Τομπαΐδη, Πρέδρου της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών (1990-2010) στο facebook:

21 Οκτωβρίου 2007

Φιλολογικό μνημόσυνο για τον Οδυσσέα Λαμψίδη

ΜΝΗΜΗ ΟΔΥΣΣΕΑ ΛΑΜΨΙΔΗ

Νέα Σμύρνη, 21-10-2007

[Απόσπασμα από την ομιλία του Καθηγητή Δημητρίου Τομπαΐδη]

«Η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών δεν μπορούσε να αγνοήσει ή να μείνει απαθής μπροστά στο γεγονός του θανάτου του Οδυσσέα Λαμψίδη, ενός έγκριτου φιλολόγου και βυζαντινολόγου διεθνούς εμβέλειας, και ενός από τους σημαντικότερους προέδρους της. Ο θάνατός του μας λύπησε βαθιά και μας καταστενοχώρησε όλους, γιατί χάθηκε ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος και ένας εξαίρετος επιστήμονας. Μοναδική παρηγοριά μας αποτελεί το σπουδαίο, σε ποσότητα και ποιότητα, έργο του – αδιάψευστη μαρτυρία για τον άνθρωπο Οδυσσέα Λαμψίδη και για τη δράση του εν ζωή. Έτσι αυτή η σημερινή λιτή – αλλά ουσιαστική, ελπίζω – εκδήλωση της Ε.Π.Μ. αποτελεί φόρο τιμής και μνήμης στον διακεκριμένο επιστήμονα και για πολλά χρόνια λαμπρό πρόεδρο της Επιτροπής μας, η οποία ευτύχησε να έχει έναν πρόεδρο του αναστήματός του.

(περισσότερα…)