Ένα άρθρο με τίτλο: “Αθήνα: Όταν η πρωτεύουσα αγάπησε το τσιμέντο” δημοσιεύτηκε στις 25.8.2023 στην εφημερίδα “Καθημερινή” από την Μάρω Βασιλειάδου και αναφέρεται στο αρχείο της «Εργοληπτική Α.Ε.», μίας από τις σημαντικότερες κατασκευαστικές εταιρείες του Μεσοπολέμου, μεταφέρεται κανείς στην Αθήνα εκείνης της περιόδου, τα ίχνη της οποίας είναι ακόμη εμφανή σε αυτή την πόλη.
Η εύρεση του Αρχείου μιας κατασκευαστικής εταιρίας του Μεσοπολέμου αποτέλεσε την αφετηρία του διετούς προγράμματος «Καταγραφή, συντήρηση και ψηφιοποίηση του Αρχείου της εταιρείας “ Εργοληπτική ΑΕ”», το οποίο υλοποιείται σε συνεργασία με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).
Το Αρχείο που βρέθηκε από τον συλλέκτη Γιάννη Λάμπρου αποτελείται από χιλιάδες έγγραφα, σχέδια, φωτογραφίες, κατάστιχα που τεκμηριώνουν το ιδιαίτερα σημαντικό έργο της εταιρίας «Εργοληπτική Α.Ε.» από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1930. Τα έργα, ιδιωτικά και δημόσια, περιελάμβαναν, μεταξύ άλλων, την κατασκευή κατοικιών, ξενοδοχείων, εκπαιδευτικών κτηρίων, νοσοκομείων, δρόμων, αποχετευτικών δικτύων κ.ά. Τη δεκαετία του 1910, ο πολιτικός μηχανικός Σπήλιος Αγαπητός ίδρυσε τη «Γενική Εταιρία Τεχνικών Επιχειρήσεων Σ. Αγαπητός & ΣΙΑ». Σε αυτήν εργάστηκε ο πολιτικός μηχανικός Μόσχος Διαμαντόπουλος, ο οποίος ίδρυσε αρχικά τη «Γενική Εταιρία Μπετόν Αρμέ Μ. Α. Διαμαντόπουλος», στην οποία συγχωνεύτηκε η εταιρεία του Σ. Αγαπητού και στη συνέχεια, το 1925, ίδρυσε την «Εργοληπτική». Το έργο της με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μειώθηκε δραστικά ενώ, μεταπολεμικά, μετατράπηκε σε εμπορική εταιρία.
Το ενδιαφέρον εντοπίζεται σε τριά σημεία:
1. Η επέκταση της Γερμανικής Σχολής στην οδό Αραχώβης με το κτίριο του Gustav Eglau το 1929 που γίνεται σε συνεργασία με τον Διαμαντόπουλο (αρχιτέκτονα;)
2. Ο επιβλέπων μηχανικός Ανδρέας Κ. Δρακόπουλος, πατέρας του Κωνσταντίνου Δρακόπουλου, απόφοιτου του 1944, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος των «Ελληνικών Ναυπηγείων Α.Ε.» και παππούς του Ανδρέα Δρακόπουλου, νυν προέδρου του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, και
– Οι γιοί του Μόσχου Διαμαντόπουλου, Άγγελος και Γρηγόριος, στα Μαθητολόγια της Αραχώβης, όπου ο μεν Άγγελος, γεννημένος το 1921, εγγράφεται το έτος 1928-29 στην Α’ Δημοτικού και παραμένει έως το 1931, ο δε Γρηγόριος, γεννημένος το 1923, εμφανίζεται το έτος 1929-30 στην Α’ Δημοτικού, δηλαδή κατά την περίοδο όπου ο μηχανικός έκτιζε το κτίριο.

αριστερά: ο Άγγελος Διαμαντόπουλος το 1939
δεξιά: ο Γρηγόριος Διαμαντόπουλος το 1941
Και οι δύο φωτογραφίες είναι τμήματα φωτογραφιών που έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο του Πέτρου Στ. Μακρή-Στάικου: “Κίτσος Μαλτέζος, ο Αγαπημένος των Θεών”. Οι εν λόγω φωτογραφίες είναι από την αποφοίτηση των δύο μαθητών από το “Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον” (μετέπειτα “Σχολή Μακρή”). Να αναφερθεί ότι πολλά από τα παιδιά εγκατέλειψαν την Γερμανική επιλέγοντας τελικά την Σχολή Μακρή, η οποία μέχρι το 1938 λειτουργούσε στο Νο 5 της οδού Ιπποκράτους και μεταστεγάστηκε στην οδό Νεοφύτου Βάμβα στο Κολωνάκι.
Να διευκρινστεί ότι το όνομα “Διαμαντόπουλος” αναφέρεται στο βιβλίο (σελ 29), που εξέδωσε ο J.G.Hansen με την ιστορία της Γερμανικής Σχολής, δίχως όμως να δίνονται περισσότερα στοιχεία για τον τον μηχανικό, ούτε καν ότι εκείνο το διάστημα τα παιδιά του ήταν μαθητές της Σχολής. Στην πραγματικότητα, όπως μας ανέφερε η Ειρήνη Γρατσία, η οποία επεξεργάστηκε όλο το υλικό και είχε την επιμέλεια μίας σπουδαίας έκδοσης με τίτλο: “Ανδρέας Κ. Δρακόπουλος, Ο Πολιτικός Μηχανικός“, η οποία υποστηρίχθηκε σε προσωπική βάση από τον κ. Ανδρέα Κ. Δρακόπουλο, εγγονό του πολιτικού μηχανικού Ανδρέα Κ. Δρακόπουλου, στο έργο της επέκτασης του κτιρίου υπάρχουν δύο “Διαμαντόπουλοι”: Ο Γιώργος, ο αρχιτέκτων, και ο Μόσχος, ο κατασκευαστής. Ο Γιώργος Διαμαντόπουλος είναι αυτός στον οποίο αναφέρεται ο J.G.Hansen, όμως και οι δύο σχετίζονταν όχι μόνον με την Γερμανική Σχολή, αλλά και με την Ευαγγελική Εκκλησία, αλλά και εν γένει με την “γερμανική κοινότητα”. Ο Γιώργος απέκτησε δύο κόρες, οι οποίες όμως πήγαν σε άλλο σχολείο, σε αντίθεση με τους δύο γιούς του Μόσχου.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η σχέση του Γιώργου Διαμαντόπουλου με την γερμανική κοινότητα οδήγησε τους αντάρτες να τον εντοπίσουν στις Σπέτσες και να τον εκτελέσουν τον Μάρτιο του 1944, ενώ ο Μόσχος Διαμαντόπουλος, ο οποίος ζήτησε να πάρει την θέση του, δεν κατάφερε να τους μεταπείσει.
Η εικόνα είναι απο την αναφορά του βιβλίου της MONUMENTA που αναφέρεται ανωτέρω και παρουσιάζει το κτίριο του Eglau στην γωνία Αραχώβης (σήμερα Οκταβίου Μερλιέ) και Ασκληπιού.

Επιστρέφοντας στο άρθρο της Μάρως Βασιλειάδου αναφέρεται:
«Κατασκευάζονται άπαντα τα έργα μπετόν αρμέ» διαφήμιζε μια αφισέτα της «Εργοληπτικής», που στην πορεία των ετών ανέλαβε και ανήγειρε έργα ιδιωτικά και δημόσια, από την οικία του Ελευθερίου Βενιζέλου στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας έως τα νέα κτίρια του Δρομοκαϊτείου και του νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Από την επέκταση της «Μεγάλης Βρεταννίας» και το ξενοδοχείο «Cecil» στην Κηφισιά έως τη Γερμανική Σχολή, το εργοστάσιο Καρόλου Φιξ στη Συγγρού και τους Μύλους Αγίου Γεωργίου στο Κερατσίνι κι άλλα πολλά.



Ο πολιτικός μηχανικός Ανδρέας Κ. Δρακόπουλος επιβλέπει την επίστρωση με οπλισμένο σκυρόδεμα
.
Ο Κώστας Π. Παντελόγλου, που έχει κάνει αναφορές μέσω του kosmosnf.gr (Κόσμος της Νέας Φιλαδέλφειας) για το βιβλίο της monumenta, αναφέρει:
Ο δημιουργός της “Εργοληπτικής” διακεκριμένος πολιτικός μηχανικός Μόσχος Α. Διαμαντόπουλος είχε δύο γιους, τον Άγγελο Διαμαντόπουλο πολιτικό μηχανικό και τον Γρηγόρη Διαμαντόπουλο αρχιτέκτονα πολεοδόμο. Τους γνώριζα και τους δύο και βεβαιώνω πως ποτέ δεν διάβασα ή άκουσα κάτι δικό τους για την “Εργοληπτική” και το Αρχείο της. Και να λάβει κανείς υπόψη του ότι ως παιδιά της Κατοχικής ΕΠΟΝ οι ίδιοι, συνετέλεσαν στη διάσωση του Αρχείου της ΕΠΟΝ.
Μάρω Βασιλειάδου: “Αθήνα: Οταν η πρωτεύουσα αγάπησε το τσιμέντο”…
O,τι και να λέγεται έως τον Μάιο, η προσεχής αναμέτρηση στις κάλπες θα κριθεί σε καθοριστικό βαθμό από κάποια στοιχεία τα οποία θα διευκολύνουν, θα επιβάλουν ή θα εμποδίσουν ορισμένες εξελίξεις. Και υπό αυτή την έννοια, είναι κάπως παράδοξο να τίθενται όροι σήμερα, ειδικά από τους πιο «αδύναμους κρίκους».
Oι Γερμανοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι που συρρέουν αυτές τις μέρες στην Ελλάδα δεν μπορούν να το καταλάβουν: «Δηλαδή μπορεί να γίνουν εκλογές σε λίγες εβδομάδες και ακόμη δεν το γνωρίζετε;».
Το υπαίθριο θέατρο του Λυκαβηττού είναι, αναμφίβολα, ταυτισμένο με χιλιάδες αναμνήσεις από πολυάριθμες συναυλίες διεθνών και εγχώριων καλλιτεχνών, αξέχαστες παραστάσεις, φοιτητικά ξενύχτια, μια μαγευτική θέα στο λεκανοπέδιο της Αττικής, ανεξίτηλες ιστορίες παρατηρώντας τα φώτα της πόλης αλλά και ατελείωτα καλοκαιρινά ραντεβού. Πρόκειται για έναν απ’ τους σημαντικότερους πολιτιστικούς χώρους της Αθήνας.
Όταν πρό διακοσίων και δύο ετών ο Ελληνισμός, κατά την επικρατούσα έκφραση, “ξεσηκώθηκε” κατά δυνάστου κραταιού, πολλοί, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο εν Παρισίοις διαμένων σοφός Κοραής, έκριναν το γενόμενον ως εκδήλωση αφροσύνης. Η φρόνησις υπεδείκνυε την αναβολή της εκρήξεως του Αγώνος ώστε να δοθή χρόνος δια περαιτέρω “παίδευσιν” των Ελλήνων, υπό την μορφήν όχι της συσσωρεύσεως νέων γνώσεων, αλλά πρός απόκτησιν ευελίκτων πολιτικών δομών, ικανών εφαρμογής επί ποικίλων συγκεκριμένων καταστάσεων, οι οποίες θα εδημιουργούντο οπωσδήποτε οσονούπω. Παρόμοιες δομές απεδείχθησαν στην πράξη, κατ’ ουσίαν , ανύπαρκτες. Οι Έλληνες, εν πολλοίς ανέτοιμοι να εκμεταλλευθούν εις βάθος , στρατιωτικώς, πολιτικώς και πολιτιστικώς , τις νέες συνθήκες που η τόλμη και η ευψυχία τους δημιουργούσε, κατώρθωσαν σύντομα να συγκροτήσουν.Κατά συνέπεια, όχι αφροσύνη, αλλά παραφροσύνη εξώθησεν εξ αρχής το εγχείρημά τους: Σχέδιο δράσεως πραγματοποιήσιμο στο σύνολό του ,όχι απλώς συγκεκριμένο, αλλά έστω και γενικής λογικής συλλήψεως ,δεν φαίνεται να διαμορφώθηκε με γενική αποδοχή των ηγετικών συνειδήσεων.
Περπατήσαμε στα πεδινά της βόρειας Πάρνηθας κοντά στον Αγ.Μερκούριο.Θέλει προσοχή ποιά διαδρομή διαλέγουμε, τόσα έχουν καεί.Ήμασταν τυχεροί, λιακάδα και γλυκιά θερμοκρασία.Απ’την άλλη είναι Νοέμβρης και τέτοιος καιρός είναι αφύσικος.Περπατήσαμε με επιστροφή από τα ίδια: Δρόμος Αγ. Μερκουρίου> λάκα μηλιάς > ΒροκόλιΦάγαμε κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο.Ειπώθηκε πως το Βροκόλι ονομάστηκε λόγω παρουσίας βρυκολάκων.Το τελευταίο δεν είναι επιβεβαιωμένο…Χαιρετισμοί από τους πεζοπόρους της DSA

DIMITRI V. MARACAS ist in Beirut Libanon, von griechischen Eltern, aufgewachsen und hat dort die Deutsche Schule Beirut besucht. 1976 kam er nach Athen, wegen des libanesischen Bürgerkrieges, und besuchte die 12. Klasse der DSA. Er absolvierte die 13. Klasse mit seinem DSA Abitur 1977 und mit vier anderen Schülern.
Το Σάββατο, 18.3.23 παρουσιάσε ο Werner Hermann στο Μέγαρο Μουσικής, και συγκεκριμένα στο foyer της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη» πρόσφατα έργα του ζωγραφικής με τίτλο: 
Η Κυριακή Γονή εκθέτει από τις 23 Μαρτίου έως τις 29 Απριλίου στην γκαλερί “THE BREEDER”, Ιάσονος 45, Μεταξουργείο, ΤΚ 10436 , τηλ 30 210 3317527
Η ομάδα Kinderdocs, μέλος της οποίας είναι και η Δήμητρα Κουζή (’89), μας παρουσιάζει το πρόγραμμα προβολών που απευθύνεται στα σχολεία, που οργανώνει η ομάδα στο Μουσείο Μπενάκη, με προβολές κινηματογραφικών ταινιών και παράλληλες εκδηλώσεις.
Συνεχίζεται για 3 τελευταίες παραστάσεις (24, 25 και 26 Μαρτίου), με τη Θάλεια Ματίκα και τον Τάσο Ιορδανίδη, το έργο του Τάσου Ιορδανίδη Θέλω να σου κρατάω το χέρι (I want to hold your hand) που παρουσιάζεται από την αρχή της σεζόν για 2ο χρόνο, στο θέατρο Άλφα – Ληναίος-Φωτίου.
«Ο δυτικός άξονας δεν ξεκίνησε, υπήρχαν οι μελέτες και η έγκριση που πλέον δεν έχει καμία ισχύ, οπότε χάθηκε μία ευκαιρία για τη Δυτική Ελλάδα», υποστήριξε ο κ. Βερελής.
Οι Backtrackin’ (Pink Floyd Tribute band – Athens), του Γιάννη Παπαδαντωνάκη (’82) παρουσιάζουν το επόμενο ζωντανό αφιέρωμά τους στους Pink Floyd το Σάββατο 25 Μαρτίου στην Αρχιτεκτονική στου Ζωγράφου (Ουλ. Πάλμε 23).
Η «προεκλογική στιγμή» είναι εμβληματική για τη δημοκρατική λειτουργία. Ιδεατά, η προεκλογική στιγμή περιλαμβάνει λόγο απολογιστικό και λόγο προγραμματικό για τους κυβερνώντες και τους αντιπολιτευόμενους. Και οι δύο τύποι είναι αναγκαία συστατικά του δημόσιου λόγου και της διαμόρφωσης εκλογικών προτιμήσεων σε μία δημοκρατία. Πρακτικά, το πώς λειτουργεί η «προεκλογική στιγμή» σε κάθε χώρα δεν είναι βέβαια δεδομένο, ούτε σταθερό γνώρισμα. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής κουλτούρας, ιδεολογικών προσανατολισμών και ερμηνειών της κατάστασης της κοινωνίας, της οικονομίας και της ίδιας της δημοκρατίας που επικρατούν τη δεδομένη στιγμή. Η ατμόσφαιρα του δημοκρατικού ανταγωνισμού μπορεί να κυμαίνεται από ψύχραιμη αντιπαραβολή δεδομένων και απόψεων μέχρι ακραία πόλωση ιδεολογικού πολέμου και ανένδοτων αντιπαραθέσεων. Οποια και να είναι όμως, οι ανταγωνιστές οφείλουν να προβάλλουν τις προκλήσεις του μέλλοντος και να γνωστοποιούν τα σχέδιά τους.