Είναι χρόνια που θέλαμε την εξόρμηση. Πάλι ιδέα του Χρήστου ήταν.Όπως σε πολύ πιο απαιτητικές αναβάσεις, περιμένουμε και εμείς ένα παράθυρο καλού καιρού.Τα Βαρδούσια έχουν τον καιρό της δυτικής Ελλάδας, βρέχει πολύ. Θέλουμε να μείνουμε, κάπως στεγνοί… Αναβάλουμε τις ημερομηνίες δύο φορές. Την τρίτη φορά οι προβλέψεις είναι λογικές. Τελικά πήγαμε και..μουσκέψαμε, λίγο.Με τις αναβολές τελικά δεν μπόρεσε ο Χρήστος, ο Κώστας προτίμησε την Πάρο και η Βάσω φροντίζει γονείς. Πήγαμε ο Άρης και ο υπογράφων. Ήταν πολύ πολύ ωραία.Ήμασταν πολύ τυχεροί με την βροχή, την εύρεση του μονοπατιού, την εύρεση νερού και,αναπάντεχα, την εύρεση στεγνής θέσης για διανυκτέρευση. Μάλιστα.Φτάνω στην Σουβάλα (Πολύδροσο Παρνασσού) όπου η Μήνα και ο Μιχάλης φιλοξενούν τον Άρη. Προβατίνα στην πλατεία το βράδυ κερασμένη από τα παιδιά και Τετάρτη πρωί φορτώνουμε τ’αμάξι και φεύγουμε.Με χαμηλή βενζίνη αλλά, λέω τόσα χωριά θα περάσουμε ως τον Αθανάσιο Διάκο Φωκίδος, ένα βενζινάδικο θα βρεθεί.
Γραβιά>το 51 χιλιόμετρο>μπαλκόνι της Γκιώνας>Καλοσκοπή>Στρόμη>γεφύρι του Μόρνου πριν την λίμνη>Αθανάσιος Διάκος. Ανεβαίνουμε 150 υψομετρικά μέτρα παραπάνω και αφήνουμε τ’αμάξι στον χωματόδρομο στην σκιά ελάτων.
Φορτωνόμαστε και εμπρός προς τα πάνω.
Χάνουμε τον προφήτη Ηλία και την πηγή μετά απ’αυτόν. Βγαίνουμε στον χωματόδρομο που οδηγεί στον Σταυρό και τα Μουσουνιτσιώτικα λειβάδια. Μας βγήκε σε καλό, δεν χρειάστηκε να κουβαλήσουμε πολύ νερό επάνω, βρήκαμε νερό στα καταφύγια έτσι και αλλιώς.
Σύντομα, τέρμα τα έλατα, αρχιζει η αλπική ζώνη: θάμνοι, λουλούδια και ατελείωτα λιβάδια με πολύ χαμηλό χόρτο.
Αφήνουμε το μονοπάτι που περνά από αρκετές στάνες με χαριτωμένα μαντροσκυλάκια.
Από τον χωματόδρομο καλύτερα.
Χαρακτηριστική διασταύρωση, σκυλάκια απέναντι μας γαυγίζουν φιλικά κουνώντας την ουρά και δείχνοντας τα δοντάκια τους. Γραφικά. Φωνάζω τον Άρη να είμαστε μαζί..Κάλλιο γαΪδουρόδενε που έλεγε η γιαγιά μου.
Τέρμα ο δρόμος. Παίρνουμε την ανηφόρα μέσα στα λιβάδια.Το πρώτο καταφύγιο, του ΕΟΣ Άμφισσας καθαρά ορατό. Όπως στην θάλασσα, φαίνεται κοντύτερα από ότι είναι πραγματικά.
Πάντως φτάνουμε. Με ευχαρίστηση το ρολόι μας λέει ότι περπατάμε με αξιοπρεπή ταχύτητα.
Με ακόμη μεγαλύτερη ευχαρίστηση μπροστά από το καταφύγιο έχει βρύση πηγής που τρέχει συνέχεια τρεις ίντσες νερό. Κρύσταλλο.
Πλενόμαστε, πλένουμε φρούτα, υδρεύουμε. Στάση. Φωτογραφίες.
Μισή ώρα δρόμου σε μαλακή ραχούλα μας φέρνει στο ψηλότερο καταφύγιο του ΠΟΑ στα 2000μ.
Έχει μπαλκονάκι αρκριβώς αρκετό για να στήσουμε σκηνή, μάλιστα με στέγαστρο από πάνω παρακαλώ. Και τα δύο καταφύγια κλειστά.
Αργότερα, στον απογευματινό ήλιο περπατάμε, ελαφροί τώρα, λίγο πιό νότια σε ένα μεγάλο οριζόντιο διάσελο που ενώνει την <<δικιά μας>> νότια οροσειρά με τα δυτικά Βαρδούσια (Σούφλες, Αλογόραχη, Πάνω Ψηλό). Εντυπωσιακές πτυχώσεις εδάφους σκεπασμένες με λιβάδια. Στο λοξό φως, έντονο το ανάγλυφο. Αριστερά μας η αυριανή ανάβαση, στο φως:
Κάπως απότομο. Όσο πιό πάνω τόσο πιό απότομο. Αναγνωρίζουμε την κορυφογραμμή που φράζει το οροπέδιο Μέγας Κάμπος από εύκολη πρόσβαση και επίσης μας τον κρύβει.
Από την βόρεια άκρη: Τα Σκόρδα Πιτιμάλικου, οι Πόρτες απ’όπου πρέπει να περάσουμε αύριο, ο βράχος Λιοντάρι, ο βράχος Αετός και προς νότο η κορυφή 2437.
Θα κάνουμε ότι μπορούμε. Δεν χάθηκε και ο κόσμος.
Κονσέρβες, ψωμί, σούπα, φρούτα, καλό δείπνο και στους υπνόσακους, μέσα στην σκηνή με ..όλα μας τα ρούχα. Σηκώθηκα το βράδυ, βγήκα έξω. Δεν κάνει πολύ κρύο, ούτε φυσάει.
Τα αστέρια στα 2000μ. είναι λαμπρότερα! Λαμπρές σιωπές. Κάνω φωτογραφία μνήμης.
Εφτά το πρωί ξυπνάμε. Όλα γρήγορα. Να προλάβουμε τον καλό καιρό. Στις οκτώ περπατάμε στο μονοπάτι ανάβασης. Ευχάριστη έκπληξη, έχει πυκνή σήμανση. Μιά χαρά. Λόγω θιέσης ανεβαίνουμεστην σκιά. Ομαλά στην αρχή, διασχίζουμε μικρές σάρες χωρίς πολλά πολλά.
Μετά στη βάση από την πρώτη ορθοπλαγιά, πιό απότομο. Στάσεις να πάρουμε ανάσα. Στο τέλος στα πόδια της πάνω ορθοπλαγιάς, κρατιόμαστε και με τα χέρια, δεν θέλουμε πτώση. Είναι βατό. Με προσοχή. Ο ήλιος φωτίζει σιγά σιγά τα καταφύγια κάτω χαμηλά από μας. Αεροπορικές θέες.
Οι Πόρτες! Ένα βήμα και βουτάμε στον ήλιο. Κυματιστός κάμπος λιβαδιών μπροστά μας.
Ολόγυρα βραχώδεις κορυφές, όχι πολύ ψηλότερα. Πάλι έχει σημάδια. Σούπερ.
Χαρούμενοι , βγάζουμε φωτό. Ο Κόρακας μας χαιρετά στο βάθος. Ίσως μας χαιρετάνε και μια ομάδα νέων ορειβατών που προσπέρασαν προηγουμένως και τώρα τους διακρίνουμε, μυρμιγκάκια στην κορυφή. Περνάμε τα λιβάδια. Στην τελική ανάβαση έχει δύο σύντομες αναρρυχήσεις, άνευ δυσκολίας, πολύ πιο εύκολο από τις πληροφορίες που είχα. Είχα πάρει και σκοινί που ξέχασα στην σκηνή μας κάτω στον ΠΟΑ…
Επάνω. Χαρά. Αγκαλιά. Φωτογραφίες. Δεν μας άφησε όμως. Αμέσως έρχεται σύννεφο. Μας αναγκάζει να τα μαζέψουμε και να αρχίσουμε κατάβαση αμέσως. Μήπως κλείσει ο καιρός και δεν βλέπουμε. Μήπως καταιγίδα.
Γυρίσαμε στην σκηνή καλά, πάλι σε σκιά! Το σύννεφο αυτή την φορά έκρυψε τον ήλιο. Μια χαρά. Σε καλό χρόνο.
Αλλάζουμε σχέδια. Είναι νωρίς. Θα κατεβούμε μονορούφι σήμερα.
Και κατεβήκαμε. Και μας έπιασε καταιγίδα. Τουλούμια τις δύο τελευταίες ώρες προς το αυτοκίνητο. Και δεν φτάσαμε στο αμάξι τελείως στεγνοί. Και δεν βρήκαμε βενζίνη ούτε ατον Αθ.Διάκο, ούτε στην Παύλιανη παρά μόνο ένα βήμα από τους φιλόξενους φίλους. Φτάσαμε στο βενζινάδικο..στεγνοί.
με πονάν οι ώμοι, η μέση και τα πόδια. κατά τ’άλλα είμαι μια χαρά..
ελάτε την επόμενη φορά!
με ορειβατικούς χαιρετισμούς
πεζοπόροι της DSA
| |
|
Ο Κώστας Παπαηλιού μας έστειλεένα άρθρο του Matthias Brettschneider με τίτλο: “Αγωνιστές για μία ανεξάρτητη Ελλάδα” που δημοσιεύτηκε στο Meininger Tageblatt στις 21 Μαρτίου 2022 με αφορμή την Εθνική Εορτή και αναφέρεται στους Γερμανούς Φιλέλληνες εστιάζοντας σε δύο προσωπικότητες, που δραστηριοποιήθηκαν το 1822 στον Αγώνα Ανεξαρτησίας της Ελλάδας.:

Ο Cornelius Prittwitz, απόφοιτος του 1973, διεθνούς βεληνεκούς ποινικολόγος, αναγορεύτηκε σε Επίτιμο Διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τηνΔευτέρα 11 Απριλίου 2022. Η τελετή έλαβε χώρα στις 18.00, στην Αίθουσα Κωνσταντόπουλος, (αίθουσα 112) στο κτίριο της Νομικής και τον έπαινο προς τον Tιμώμενο εκφώνησεη Καθηγήτρια της Νομικής Σχολής Μαρία Καϊάφα-Γκμπάντι.
Η Κυριακή Γονή με μια ατομική έκθεση στο Kunstverein Ost στο Βερολίνο Gallery Weekend, η οποία ξεκινά στις 28.4 και διαρκεί έως τις 21.5:
Ο Werner Hermann γεννήθηκε στην Γερμανία το 1951 και ήρθε στην Ελλάδα το 1959. Αποφοίτησε από τη Σχολή το 1970 (γερμανικό τμήμα) και συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη και το Linz, Αυστρίας. Μετά τις σπουδές εργάστηκε σε διάφορες πολυεθνικές μεταφορικές εταιρείες της Γερμανίας. Το 1980 ανέλαβε τη διαχείριση της οικογενειακής επιχείρησης INTERCONTOR AE (εταιρεία διεθνών δια-μεταφορών, έτος ίδρυσης 1960), την οποία επεξέτεινε και στο εξωτερικό. Το 2013 βραβεύτηκε από το Εμπορικό Επιμελητήριο Αυστρίας παρουσία του Υπ. Εξωτερικών με το βραβείο “fuer den Einsatz um Ethik, Mitarbeiterentwicklung und Image der Branche”.
Πέρα από τα τεχνικά, τα συνδικαλιστικά και τα προσωπικά, δεν μπορεί να μη συνυπολογιστεί και η «πολιτική» διαφωνία της πλειονότητας των μουσικών με τον «διεθνή» βιολονίστα και μαέστρο. Η οποία έπεσε εντόνως στο τραπέζι της… ψηφοφορίας, που κατέληξε σε αρνητική απάντηση.
Οπως στην ιατρική, έτσι και στις διεθνείς σχέσεις, η ορθή διάγνωση και έγκαιρη πρόληψη διανοίγουν πολύ περισσότερες δυνατότητες επιτυχούς αντιμετώπισης των προβλημάτων. Στην περίπτωση της εισβολής στην Ουκρανία, ορισμένες χώρες προέβλεψαν ορθά τα γεγονότα, ενώ άλλες κατελήφθησαν εντελώς απροετοίμαστες, θεωρώντας ότι ο πόλεμος έχει εκλείψει για πάντα από την Ευρώπη. Βασικό λάθος των τελευταίων ήταν να υπολογίσουν τις κινήσεις του Πούτιν με βάση ευρωπαϊκά κριτήρια και αξίες. Αποδείχθηκε ότι η «ευσεβοποθική» ανάγνωση του αντιπάλου οδηγεί σε άκρως επικίνδυνα μονοπάτια. Μπορούμε άραγε να ελπίσουμε ότι το πάθημα θα γίνει μάθημα και θα προχωρήσουμε ως χώρα σε μια σοβαρή αναπροσαρμογή της στρατηγικής μας;
Philadelphia: Mittwoch, 27. April um 19:30 Uhr per Zoom
Η Χριστίνα-Σύλβια Σημαντήρα (απόφοιτος και καθηγήτρια καλλιτεχνικών στην Σχολή) συμμετέχει ως σύγχρονη εικαστικός στην έκθεση: «Οι γυναίκες στην επανάσταση / Η επανάσταση των γυναικών» στο Μουσείο της πόλεως των Αθηνών.
Ψάχνετε μικρά δώρα και χρειάζεστε κάτι οικονομκό?
Ο Νικόλαος Μπρούζος γεννήθηκε στην Φρεαττύδα το 1901 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Μπρούζος (πρώτος Γενικός Ταμίας του Κράτους) και μητέρα του η Ελένη Ευταξία, ανηψιά του οικονομολόγου και πολιτικού Αθανασίου Ευταξία (1845-1927), που διετέλεσε πρωθυπουργός το 1926.
Η ηθοποιός, σκηνοθέτις και συγγραφέας Νάνα Παπαδάκη (’90), εμπνεύστηκε, δημιούργησε και παρουσιάζει το οπτικοακουστικό δοκίμιο με τίτλο «No Signal», το οποίο είναι βασισμένο στην πράξη της αυτοχειρίας ενός 22χρονου ναύτη, του Γεώργιου Λαμπίρη, όπως σημειώνει και η ίδια στο σκηνοθετικό της σημείωμα. Τα υλικά της δημιουργού είναι ποικίλα και ετερογενή. Θραύσματα μνήμης απ’ τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ιστορία της Ελλάδας έως το 1933, φανταστικές ημερολογιακές καταγραφές, πλάνα αρχείου, αυτόματη γραφή, αποσπάσματα από ταινίες της εποχής, ντοκιμαντέρ, πρωτογενές υλικό και πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις με βάση το ρεμπέτικο. Στην ταινία ακούγεται επίσης απόσπασμα απ’ το «Ταξίμ Ζεϊμπέκικο» (1937) του Μάρκου Βαμβακάρη και το «Je Crois Entendre Encore» (1863) του George Bizet.
Ο Νίκος Κουτρουμπάς(’63) (στην φωτογραφία) και ο Γιώργος Παπαπαύλου (’69) συμμετέχουν στην νέα διακαλλιτεχνική περφόρμανς – συναυλία Hello to Emptiness η οποία έρχεται σε πρώτη παρουσίαση στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για δύο μοναδικές παραστάσεις στις 16 και 17 Απριλίου 2022. Με αφετηρία τα ελληνικά παραδοσιακά μοιρολόγια, το έργο Hello to Emptiness εξερευνά διαπολιτισμικούς τρόπους διαχείρισης του πένθους. Πέντε διεθνείς καλλιτέχνες με διακαλλιτεχνική πείρα (με επικεφαλής τη σκηνοθέτρια Στέφανι Τηρς η δουλειά της οποίας εμπλέκεται σε βάθος με θέματα κοινωνικού σχεδιασμού και ευθύνης), η πολυσχιδής συνθέτρια, τραγουδίστρια και ερμηνεύτρια Μάρθα Μαυροειδή και η δημοφιλής Ουκρανή τραγουδίστρια και συνθέτρια Μαριάνα Σαντόφσκα, ο Ισπανός χορευτής Χουάν Κρουθ Ντίαθ ντε Γκαράιο Εσναόλα, ο Γάλλος χορευτής Ζυλιέν Φερραντί και η Γαλλίδα χορεύτρια, τραγουδίστρια και μουσικός Μανόν Παράν. Συμμετέχει η Χορωδία 65+ των Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων της ΕΛΣ, η οποία δρα ως ηχογόνο σώμα όπου αντηχούν ταυτόχρονα το παρελθόν και το μέλλον, υφαίνοντας ιστορικοπολιτισμικά νήματα.




«Εάν η Μόσχα τελικά δεν τα καταφέρει, τότε θα έχει δοθεί ένα ισχυρό μήνυμα παγκοσμίως και προς τους υπόλοιπους επίδοξους επιτιθέμενους», επισημαίνει ο Ερνστ Ράιχελ.
Το Open House είναι ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς θεσμούς για την ανάδειξη και προώθηση της αρχιτεκτονικής. Η ιδέα ξεκίνησε από το Λονδίνο το 1992 και μέχρι σήμερα διαδόθηκε σε πολλές πόλεις ανά την υφήλιο αποκτώντας συστηματικούς επισκέπτες και υποστηρικτές. Η δράση Open House προσκαλεί το ευρύ κοινό να εξερευνήσει και να κατανοήσει την αξία της αρχιτεκτονικής και του δομημένου περιβάλλοντος. Κάθε χρόνο για ένα Σαββατοκύριακο δημόσια και ιδιωτικά κτίρια ανοίγουν τις πύλες τους στο κοινό δωρεάν και η πόλη μετατρέπεται σε ένα μεγάλο μουσείο, με εκθέματα τα ίδια της τα κτίρια και την αρχιτεκτονική της. Έτσι, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, 9 & 10 Απριλίου, διεξήχθη το 9ο OPEN HOUSE Athens με δια ζώσης ξεναγήσεις και πλαισιώθηκε από διάφορες παράλληλες δράσεις στο πρόσφατα ανακαινισμένο Goethe-Institut Athen, και να θυμίσουμε ότι στην ανακαίνιση αυτή συνεργάστηκαν και συνέβαλαν απόφοιτοι όπως οι Τόμας Γκρέβε και Μιχάλης Αθανασιάδης (PLAN OE), Αντώνης Κανελλόπουλος (Cubus Hellas) και ο Γιώργος Διαμαντούρος (HM Engineering).