Το CULTERNOW παρουσιάζει το έργο του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ (Roland Schimmelpfennig), “Push Up”, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά, στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου.

Σκηνοθετικό Σημείωμα (Έφη Ρευματά):

Ένα έργο που, με χιούμορ και συνεχόμενες ανατροπές, βάζει τον θεατή στα άδυτα μιας μεγάλης πολυεθνικής, όπου οι υπάλληλοι εργάζονται με πάθος, ευέλικτα και ανορθόδοξα, παχαίνουν τρώγοντας τσιπς μπροστά στον υπολογιστή ή γυμνάζονται για να είναι σε φόρμα και ερωτεύονται χωρίς να τολμούν να το παραδεχτούν ούτε στον εαυτό τους, αφού το κυνήγι για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλοι και όλα θυσιάζονται στον βωμό της επιτυχίας. Τα ζευγάρια των ηρώων μας μπλέκονται σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, μέσα από σχέσεις εξουσίας, έμφυλες διακρίσεις και ηλικιακό ρατσισμό. Σύντομα, αντιλαμβανόμαστε όμως πως το κάθε ζευγάρι είναι, στην πραγματικότητα, οι δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου χαρακτήρα. Ίδιες λέξεις που προφέρονται από διαφορετικά στόματα αποκτούν διαφορετική σημασία. Όπως επισημαίνει και ο ίδιος ο Schimmelpfennig: «Άνθρωποι που βρίσκονται την ίδια στιγμή μέσα στο ίδιο δωμάτιο βλέπουν εντελώς διαφορετικά πράγματα».

https://www.culturenow.gr/push-up-toy-rolant-simmelpfenigk-se-skinothesia-efis-reymata-sto-theatro-eler/

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το έργο του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ (Roland Schimmelpfennig), “Push Up”, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά, στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου, έρχεται ως ένας καυστικός, σύγχρονος καθρέφτης του εργασιακού κόσμου. Με χιούμορ, ένταση και συνεχείς ανατροπές, η παράσταση βυθίζεται στα άδυτα μιας πολυεθνικής, όπου η προσωπική και επαγγελματική ανέλιξη μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης — και όλοι κάνουν push-up.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Κώστας Ανταλόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Φανή Παναγιωτίδου, Νίκος Στεργιώτης και Βιβή Φωτοπούλου, ενώ ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού.

Μέσα από το ετήσιο πάρτι μιας πολυεθνικής Εταιρίας, γνωρίζουμε τους μοναχικούς, φιλόδοξους εργαζόμενούς της. Η γυναίκα του ιδιοκτήτη της Εταιρίας ασκεί όλη την εξουσία της σε μια πολύ νεότερη αδίστακτη υπάλληλο, που όχι μόνο τη ζηλεύει αλλά και τη φοβάται. Δύο ανερχόμενα στελέχη, ένας άνδρας και μια γυναίκα που πρόκειται να συνεργαστούν για τη νέα καμπάνια της Εταιρίας, συνευρίσκονται για ένα περιστασιακό σεξ μέσα στο γραφείο του ιδιοκτήτη. Τέλος, ο μεγαλύτερος σε ηλικία εργαζόμενος της Εταιρίας, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή του, ονειρεύεται τη νέα θέση στο Ντουμπάι, αλλά έχει να ανταγωνιστεί τον νεαρό, εθισμένο στο διαδίκτυο, αλλά τάχιστα ανερχόμενο προστατευόμενό του. Κι ένας επιστάτης που ξέρει όλα τα μυστικά. Ποιος θα καταρρεύσει πρώτος; Ποιος θα ανέλθει; Ποιος θα πατήσει «επί πτωμάτων»; Ποιος θα πάρει τη θέση στο Ντουμπάι; Ποιος δε θα αφήσει την Εταιρία να καταβροχθίσει το σώμα και το μυαλό του;

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/push-up/

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τρεις λυρικές βραδιές με αποσπάσματα από το ρεπερτόριο Ελλήνων και ευρωπαϊκών συνθετών όπερας . Νέοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες ερμηνεύουν άριες και ντουέτα από όπερες αναδεικνύοντας επιρροές διαφοροποιήσεις και συσχετισμούς μεταξύ Ελλήνων συνθετών και αντίστοιχων του ευρωπαϊκού φάσματος .

Η Επτανησιακή Σχολή συνομιλεί με τους Ιταλούς σύγχρονους της δημιουργούς, η Ελληνική Εθνική Σχολή με τις αντίστοιχους ευρωπαίους συνθέτες και τέλος σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες με τα ανάλογα ευρωπαϊκά συνθετικά ρεύματα στο χώρο της όπερας.

Συντελεστές

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ειρήνη Καράγιαννη

Μουσική προετοιμασία και συνοδεία: Δημήτρης Γιάκας

Συμμετέχουν λυρικοί τραγουδιστές

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/antistoixies/

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ομάδα Αθώο Σώμα, που ξεχώρισε με την παράσταση Πλαστελίνη του Βασίλι Σίγκαρεφ, στο Θέατρο Σφενδόνη, επιστρέφει με το νέο της έργο Βουργουνδία. Με την ιδιαίτερη σκηνική της ταυτότητα, προσεγγίζει τον κόσμο του Γκομπρόβιτς και δημιουργεί μια σύγχρονη ανάγνωση της Υβόννης, πριγκίπισσας της Βουργουνδίας.

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε το βασίλειο της Βουργουνδίας. Με βασιλιά και βασίλισσα, με αυλικούς, με λαό πολύ και φυσικά με υπηρέτες. Α! Είχε και πρίγκιπα, που μια μέρα, από καπρίτσιο ίσως, έφερε μια σιωπηλή κοπέλα, την Υβόννη, με σκοπό να την παντρευτεί. Και μόλις την είδαν στο παλάτι είπαν. Είναι άσχημη, άσχημη. Και μετά είπαν. Γιατί δε μιλάει; Μόνο μας κοιτάει, όχι μόνο στα μάτια, πιο βαθιά. Και μιας και κοιτούσε πιο βαθιά, την σκότωσαν. Την αυτοκτόνησαν; Ίσως. Και από τότε όλα άλλαξαν. Καλά, τίποτε δεν άλλαξε, μόνο που η εξουσία έγινε πιο έξυπνη και άλλαζε ονόματα και μοιραζόταν σε όλο και πιο πολλούς. Και μοιραία, πολλαπλασιάστηκαν και οι υπηρέτες. Γέμισε ο κόσμος αφεντικά και υπηρέτες. Και βρεθήκαμε όλοι μας στο τέλος, να είμαστε την ίδια στιγμή υπηρέτες και εξουσιαστές. Το μόνο που μας λείπει, το μόνο που ψάχνουμε είναι έναν τόπο, για να ασκήσουμε όλα αυτά που χρόνια τώρα διδαχθήκαμε. Μια Βουργουνδία. (περισσότερα…)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πολλοί παλαιοί αναφέρονται στον πρώτο χρόνο τους στην σχολή μιλώντας για την Quarta. Αναζητήσαμε όλες τις ονομασίες των τάξεων και η Marita Schwarz μας έδωσε τον πλήρη κατάλογο επισημαίνοντας, όπως θα δείτε, ότι η αρίθμηση  γίνεται αντίστροφα, δηλαδή η Prima (η πρώτη τάξη) είναι η δική μας τελευταία. Βεβαίως η τελευταία τάξη του Γερμανικού Τμήματος ήταν η 13η, κάτι που πλέον έχει καταργηθεί, οπότε οι του Ελληνικού Τμήματος αποφοιτούσαν στην 12η (Unterprima):

Nach 1945 wurde das Gymnasium zum „altsprachlichen Gymnasium“, das Realgymnasium zum „neusprachlichen Gymnasium“, schließlich die Oberrealschule zum „mathematisch-naturwissenschaftlichen Gymnasium“. 1974 wurden alle Gymnasien enttypisiert.

Die Klassen zählte man im Gymnasium rückwärts:

Sexta (VI) = Klasse 5 

Quinta (V) = Klasse 6 

Quarta (IV) = Klasse 7  

Untertertia (UIII) = Klasse 8 

Obertertia (OIII) = Klasse 9  

Untersekunda (UII) = Klasse 10  

Obersekunda (OII) = Klasse 11 

Unterprima (UI) = Klasse 12 

Oberprima (OI) = Klasse 13

Die Zählung hat sich in Resten bis heute erhalten („Sextanereinschulung“).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Βασίλης Κουκαλάνι συμμετέχει στο καστ της γερμανικής τηλεοπτικής σειράς “Die Heiland – Wir sind Anwalt”. Εμφανίζεται στο επεισόδιο με τίτλο «Kalter Krieg» και υποδύεται τον Ρομπέρτο/Νίκο, που επιστρέφει στο Βερολίνο για να βρει την οικογένεια του μετά από μακρά παραμονή σε αμερικανική φυλακή.

Ημερομηνία προβολής: Το επεισόδιο «Kalter Krieg» προγραμματίζεται να προβληθεί στις 6 Ιανουαρίου 2026 στο γερμανικό κανάλι ARD.

Περισσότερες πληροφορίες για τη σειρά και το καστ της στην επίσημη ιστοσελίδα του ARD ή στο IMDb.

https://www.ardmediathek.de/tv-programm/6926d629880a12d3cbad9671

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

maroudis konstantinosΟ Κωνσταντίνος Μαρούδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1918 και αποφοίτησε από το Γερμανικό Τμήμα της Σχολής το 1937. Αποφοίτησε από τη τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1942 με βαθμό «Άριστα». Εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών, στην αρχή μαζί με τον πατέρα του, επίσης επιφανή δικηγόρο, Ιωάννη Μαρούδη του Δημοσθένους, και ακολούθως σε δικό του δικηγορικό γραφείο. Καθιερώθηκε στην πράξη ως ένας από τους πλέον έγκριτους ποινικολόγους της Αθήνας, αναλαμβάνοντας ποινικές υποθέσεις και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Η Γερμανική παιδεία του αλλά και η γνώση της Αγγλικής και Γαλλικής γλώσσας, τις οποίες διδάχθηκε στη Σχολή, τον βοήθησαν στη καθιέρωσή του, αφού η Γερμανική νομική επιστήμη κατέχει πάντοτε την πρώτη θέση στην Ευρώπη. Μαζί με άλλους επιφανείς δικηγόρους ποινικολόγους της εποχής, το έτος 1962, ήταν εκ των ιδρυτικών μελών της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων (Ε.Ε.Π.). Όταν κηρύχθηκε η δικτατορία το 1967, ήταν Γενικός Γραμματέας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του αντιδημοκρατικού καθεστώτος. Όταν του προτάθηκε να τοποθετηθεί διορισμένο μέλος στο νέο Δ.Σ. του Δ.Σ.Α., αυτός αρνήθηκε.

Νυμφεύθηκε την Χρυσούλα Αβραάμ, κόρη του τέως Υπουργού Ναυτιλίας και Δικαιοσύνης Νικολάου Αβραάμ, και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ιωάννη, απόφοιτο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, Εφέτη, και την Ασπασία, φιλόλογο.

Έλαβε μέρος σε πολλές σημαντικές ποινικές δίκες. Ασυμβίβαστος με την ηττοπάθεια, απόλυτα συνεπής στα λόγια και στα έργα του, αγαπητός σε όλους, ασχολούμενος στον ελεύθερο χρόνο του με την φιλοσοφία του δικαίου και με την φιλοσοφία, γενικότερα, πίστευε σε μία κοινωνία πραγματικής ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης, στην οποία αφιέρωσε την ζωή του.

Απεβίωσε στις 14-11-1992, σε ηλικία 74 ετών.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μία εβδομάδα μετά την επίσημη παρουσίαση του νέου του τεύχους, το περιοδικό gr design συνεχίζει το αφιέρωμά του στο Ρεμπέτικο με την έκθεση αφίσας «Το Ρεμπέτικο σε 70×100», η οποία εγκαινιάστηκε την Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025, στις 8 μ.μ., στον πολιτιστικό χώρο PLEX (Κεραμεικού 28).

Η έκθεση παρουσιάζει 100 αφίσες στο κλασικό μέγεθος 70×100 εκ.. Πρόκειται για έργα που δημιουργήθηκαν ειδικά για το περιοδικό από 100 διαφορετικούς δημιουργούς: εικαστικούς, γραφίστες, ζωγράφους, φωτογράφους, χαράκτες, αγιογράφους, σκιτσογράφους, σχεδιαστές κοσμημάτων, δημιουργικά γραφεία, αλλά και καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία, όπως ένας ζαχαροπλάστης και μία υφάντρα.

https://www.newsbomb.gr/politismos/story/1703501/to-rempetiko-se-70×100-egkainiastike-i-ekthesi-afisas-apo-to-periodiko-gr-design

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τρεις μικροί ασθενείς στο παιδιατρικό τμήμα ενός νοσοκομείου βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους τις μέρες των Χριστουγέννων. Η μοναξιά και η ανησυχία τους γίνεται αφορμή για περιπέτειες που δεν είχαν προηγουμένως φανταστεί, ενώ το γέλιο και το παιχνίδι ανατρέπουν κάθε εμπόδιο.

Τα “Επείγοντα Χριστούγεννα” σε σκηνοθεσία Βασίλη Κουκαλάνι ξεκίνησαν την Κυριακή 21-12_2025 στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος , στον χώρο του Φάρου από την ” Συντεχνία του γέλιου”. Η παράσταση είναι βασισμένη το έργο ” Heile, heile Segen” των Volker Ludwig και Christian Veit, σε διασκευή Βασίλη Κουκαλάνι – Ιωάννας Λιούτσια

“Προσπαθήσαμε να βρούμε ένα τρόπο, οι αξίες των Χριστουγέννων να παρασταθούν από σκηνής χωρίς διδακτισμούς και ηθική κατήχηση. Πού βρίσκονται τα Χριστούγεννα και τα παραδεδεγμένα ιδεώδη τους, στην καθημερινότητα; Στη νιότη ίσως; Μήπως στην διαλεκτική και πρωτογενή κυριολεξία των παιδιών στην οποία ενυπάρχουν – αυθόρμητα και πιο ουσιαστικά από τα λόγια και τις ρεκλάμες- η καλοσύνη, η ευγνωμοσύνη, η ελπίδα και η χαρά, οι έννοιες της κοινότητας και της αγάπης; Και δεν είναι ακριβώς αυτό που φωτίζουν τις εμπειρίες της ρουτίνας και τους μικρούς θριάμβους της καθημερινής ζωής;”

Η παράσταση δείχνει τον κόσμο μέσα από το βλέμμα των παιδιών: χωρίς προκαταλήψεις, γεμάτο δυνατότητες, με χιούμορ, τρυφερότητα κι ελπίδα. Επι σκηνής ( με αλφαβητική σειρά) οι : Μικές Γλύκας, Βασίλης Κουκαλάνι, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Σίλια Μπισιώτη, Αναστασία Νάστια Ντεντιάεβα, Τάνια Παλαιολόγου, Δανάη Τσιοπλή με αστείρευτη ενέργεια, κέφι , χιούμορ και ευαισθησία μας θυμίζουν πως τα Χριστούγεννα είναι μια αφορμή να ανοίγουμε την καρδιά και το μυαλό μας στους άλλους. (περισσότερα…)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Γιάννης Μυτιληναίος (απόφοιτος 1980), που ζει και εργάζεται στην Γερμανία εντόπισε ένα βιβλίο του αρχιτέκτονα Tician Papachristou, αναφέροντας:

Mε αφορμή τη σειρά άρθρων σας στο εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο ex-dsathen σχετικά με αποφοίτους της ΓΣΑ κατά την περίοδο του πολέμου, θα ήθελα να σας επισημάνω ένα βιβλίο που θεωρώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ενδεχομένως σχετικό με το θέμα. Πρόκειται για το βιβλίο του Tician Papachristou, Other Times, Other Places: Growing Up in Peace and War. Ο συγγραφέας φοίτησε στη ΓΣΑ κατά την περίοδο πριν και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αργότερα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και εξελίχθηκε σε έναν ιδιαίτερα επιτυχημένο αρχιτέκτονα. Στο βιβλίο αφηγείται την ιστορία της οικογένειάς του, καθώς και το πώς η Γερμανίδα μητέρα του, Lotte, γνώρισε τον Έλληνα πατέρα του στη Γερμανία πριν εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Αναφέρεται επίσης, αν και μάλλον περιφερειακά, η αδελφή της Lotte, Margarete Krause. Την αναφέρω επειδή έτυχε να είναι δική μου καθηγήτρια Γερμανικών πριν ξεκινήσω στη ΓΣΑ – κάτι που αποδείχθηκε καθοριστικό για τη μετέπειτα πορεία μου, έστω κι αν τότε δεν μπορούσε κανείς να το προβλέψει. Ίσως κάποιοι από τους παλαιότερους αποφοίτους να τη θυμούνται επίσης. Έπεσα εντελώς τυχαία πάνω στο βιβλίο και το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Θεώρησα χρήσιμο να το μοιραστώ μαζί σας, σε περίπτωση που δεν ήταν ήδη γνωστό στο αρχείο και στον κύκλο του Συλλόγου. (περισσότερα…)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Από το αρχείο του Ιωάννη Κακαβά, μαθητή των χρόνων του Πολέμου έχουμε την φωτογραφία του κουλουρά με τον δίσκο του στην αυλή της Αραχώβης από το 1930,  μπροστά από την είσοδο του κτιρίου του Dörpfeld, όπου δίπλα είναι ανοικτή η πίσω πόρτα του κτιρίου του Eglau με το γνωστό Treppenhaus.

(πηγή: Αλέξανδρος Κακαβάς, υιός του Ιωάννη Κακαβά)

Στο άρθρο του Ευγένιου Σαντορίνη: “Αναμνήσεις από την προπολεμική Γ.Σ.Α.” έχουμε αναφορά στον κουλουρά

Δεν πρέπει να ξεχασθεί εδώ και ο καμμιά φορά αξύριστος κυρ Τάσος που εμάζευε γύρω του στα διαλείμματα πολλά παιδιά που είχαν μεν χορτάσει πνευματικά, αλλά είχαν άδειο το στομάχι. Στο φορητό του τραπεζάκι πουλούσε κουλούρια, τυρί κασέρι και απλά γλυκά του φούρνου με σταφίδες. Στους απένταρους έδινε και «με πίστωση» μέχρι την επόμενη!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

kavadellas tassos 1Εννέα Σεπτέμβρη, μετά τα εξηκοστά ένατα γενέθλιά μου. Ωραίος καιρός, ένα με ενάμιση μποφόρ. Περιγιάλι.

Τα ζωντανά και τα οχήματα έχουν μια σχέση. Όπως έχουν συνηθίσει. Ας πούμε οι γάτες στην Αθήνα περιμένουν ένα όχημα να κάνει θόρυβο, αμάξι, φορτηγό η μηχανάκι. Πολλές φορές τις τρομάζω με το ποδήλατο. Δεν περιμένουν σιωπηλό όχημα και την τελευταία στιγμή πηδάν τρομαγμένες από κάτι που τρέχει αλλά δεν κάνει θόρυβο.

Ρίχνω την βάρκα στο νερό, βάζω το τιμόνι, βίρα την μαϊστρα, βίρα την τζένοα, βίρα την άγκυρα και πάμε. Δυτικά.

Περνώντας μπροστά από το λιμάνι Άσσου, ένα οβάλ κεφάλι, έξω απ’το νερό, λίγα μέτρα πίσω από την πρίμη.

ΠΑΦ ! βουτάει και χάνεται. Όλα σε δέκα δευτερόλεπτα. Χελώνα. Τρώει μέδουσες σκέφτομαι. Εξετάζει αυτό το σιωπηλό που περνάει. Το είδε από μέσα και έβγαλε το κεφάλι να δει και το υπόλοιπο έξω στον αέρα. Πριν χρόνια ξέβρασε η θάλασσα νεκρή χελώνα μπροστά στον Αποστολόπουλο. Μεγάλη, ένα μέτρο. Υπάρχουν.

Φυσάει μια γλυκιά Γρέγο-τραμοντάνα. Κλειστά όρτσα πάει μόνο του με δεμένο τιμόνι παράλληλα με την ακτή. Άσσος, Βραχάτι, Νεράντζα.

Φτάνω κοντά στους κυματοθραύστες- νησάκια λίγο πριν το Κιάτο. Τακ προς φάρο. Μοιάζει να είναι πολύ κοντύτερα απ’ ότι από Περιγιάλι. Αρμενίζω, πάλι στον <<αυτόματο πιλότο>> καμιά ώρα. Με φέρνει ανάμεσα στον φάρο και την είσοδο της λίμνης. Περνάει ένα εμπορικό και μερικά ιστιοφόρα. Τσιμάρω να γυρίσω πίσω. Μπουνάτσα.

Κάνω υπομονή για δέκα λεπτά. Μόλις βγώ από την προστασία των βράχων θα φυσήξει.

Πράγματι, σιγά σιγά πνέει μια απαλή τραμοντάνα. Ωραία. Πάω δευτερόπριμα, καρίνα δεν χρειάζεται, την σηκώνω.

Είμαι πια στα μισά και λίγο προς Περιγιάλι.

Πλώρη και λίγο δεξιά, στα δεκαπέντε μέτρα, τρεις ράχες γκρίζες με φτερό, γυαλιστερές, σηκώνονται συντονισμένα στον αέρα.

Μου φεύγει ένα ΩΩΩ !

Αμέσως, στην ίδια θέση, ξαναπροβάλλουν δύο ράχες αυτή την φορά!

Ξανά ΩΩ εγώ, συνειδητά, με ακούνε, δεν μπορεί.

Τρίτη φορά επαναλαμβάνεται, μια ράχη αυτή την φορά. Μπαλέτο.

Πάλι ΩΩ εγώ. Πρέπει να αναγνωρίσω τον χαιρετισμό.

Αυτό. Τέλειωσε.

Κοιτάζω πίσω. Τι τέλειωσε;;

Πέντε έξι δελφίνια κόβουν δεξιά – αριστερά τα απόνερά μου. Μάτι έξω. Εξετάζουν το σιωπηλό πλεούμενο.

Ούτε ένας αφρός, όλη αυτή την ώρα, γλυστράν, αθόρυβα.

Πάλι ΩΩ, ΜΠΡΑΒΟ εγώ.

Πριν τελειώσει η νέα έκπληξη, βγάζουν ράχες έξι, πάλι πλώρα- δεξιά, μακρύτερα αυτή την φορά. Σύγχρονα,

άλλες δύο ράχες πιο πέρα. ΩΩ Ω μα αυτά είναι τουλάχιστον δέκα!

Σε λίγο πλησίασα στο σπίτι, μάινα την τζένοα, σηκώνω το τιμόνι, λίγα μέτρα απ΄ την ακτή, όρτσα και φούντο την άγκυρα.

Έφτασα, μα το μυαλό πίσω, στα βαθιά!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

kalligeropoulos antonios

kalligeropoulos antonios 1Ο Αντώνιος Καλλιγερόπουλος του Δημητρίου και της Σμαράγδας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Φ εβρουαρίου 1915.

Φοίτησε στην Γερμανική Σχολή και εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1926-27 στην Α’ Τάξη του Ελληνικού Σχολείου και παραμένει έως την  χρονιά 1930-31 στην Γ’ Γυμνασίου, ενώ συνέχιζε θα αποφοιτούσε το 1934.

Στην συνέχεια σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και πήρε την ειδικότητα της Ωτορινολαρυγγολογίας.

Παντρεύτηκε την Ζαφειρία Λέκκα και απέκτησαν δύο γιούς, τον Δημήτρη και τον Γεράσιμο.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2001.

(πηγή: Τάνια Βασιλειάδου, σύζυγος του Δημήτρη Καλλιγερόπουλου, αποφοίτου του 1962)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Παρατηρώντας τα μπλόκα, τις διενέξεις μέχρι και ανατροπές αυτοκινήτων και λοιπών ανατριχιαστικών στοιχείων ανά την ελληνική επικράτεια, θυμήθηκα την ρήση του ελληνολάτρη, ελλοπρεπέστατου και ελληνόφωνου ρήτορα και φιλοσόφου Κικέρωνος (106-43 δολοφονηθείς και καρατομηθείς).

Τι είχε διακηρύξει ο σοφός αυτός λόγιος;  “Legum Omnes Servi Sumus” (όλοι είμεθα δούλοι των νόμων).

Ο Κικέρων δεν πρωτοτυπεί. Ο  “πατήρ της ιστορίας”, κατά τον Κικέρωνα, Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσεύς, μας περιγράφει στο Η΄βιβλίον των Ιστοριών τον περιλάλητο διάλογο Δημαράτου και Ξέρξου: “Ελεύθεροι γαρ εόντες ου πάντα ελεύθεροι εισι. έπεστι γαρ σφι δεσπότης νόμος, τον υποδειμαίνουσι πολλώ έτι ή οι σοι σε” (Και με το να είναι ελεύθεροι, δεν σημαίνει ότι είναι και σε όλα γενικώς. Έχουν και αυτοί έναν κύριο, έναν αφέντη, τον νόμο, που τον φοβούνται πολύ περισσότερο απ΄ό,τι φοβούνται οι δικοί σου εσένα).

Ο Σπαρτιάτης βασιλέας καυχάται στον Πέρση άνακτα, για τον σεβασμό και την υπακοή στον νόμο που τηρούσαν ευλαβικά οι πολίτες. (περισσότερα…)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η Πρεσβεία της Γερμανίας έστειλε τις ευχές της με την κάρτα που ζωγράφισε ο 10χρονος Αντώνης Πεχλιβάνης που κέρδισε το 3ο βραβείο του διαγωνισμού ζωγραφικής της Πρεσβείας: “Χριστουγεννιάτικα Χρώματα”.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι εξελίξεις στη διεθνή πολιτική κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο κύριος – αν όχι ο αποκλειστικός – παράγοντας αυτής της επιτάχυνσης είναι ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος, με ολοένα και πιο απρόβλεπτες κινήσεις, προχωρά διαρκώς σε νέες, θεαματικές πρωτοβουλίες.

Η επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας και η βίαιη σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο προσφέρουν μια πρόγευση όσων ενδέχεται να αντιμετωπίσει η διεθνής κοινότητα κατά τη διάρκεια του έτους που μόλις ξεκίνησε.

Ο κόσμος παρακολούθησε μόλις τώρα τι είναι σε θέση να πράξουν ο Τραμπ και ο πανίσχυρος στρατιωτικός του μηχανισμός. Την ίδια στιγμή, οι επιτελείς στην Ουάσιγκτον – με μια διαφάνεια που προκαλεί δέος – στρέφουν ήδη το βλέμμα τους προς τους επόμενους στόχους. Η Κολομβία, και ιδίως η Κούβα, θεωρούνται ευρέως ως οι επόμενοι πιθανοί προορισμοί των παρεμβατικών φιλοδοξιών της Ουάσιγκτον· φιλοδοξιών που πλέον δεν φαίνονται καθόλου θεωρητικές. (περισσότερα…)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

mathey rousopoulou polyxeniΗ Πολυξένη Ματέϋ-Ρουσοπούλου ήταν παιδί του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα και έζησε όλα τα γεγονότα και τις αλλαγές αυτού του αιώνα. Πατέρας της, ο Όθων Ρουσόπουλος, χημικός, πρωτοπόρος στη συντήρηση χάλκινων αρχαιολογικών ευρημάτων και ιδρυτής της πρώτης τεχνικής σχολής στην Ελλάδα. Μητέρα της, η Ελένη Ναούμ, γεννημένη στη Λειψία από καστοριανούς γουναράδες, γυναίκα πολύ δραστήρια για την εποχή, συνιδρύτρια με την Καλλιρρόη Παρρέν του Λυκείου των Ελληνίδων. Αδελφή της η Αγνή Ρουσοπούλου, από τις πρώτες γυναίκες δικηγόρους στην Ελλάδα.

Η Πολυξένη και η Αγνή πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια στην Αθήνα, παίζοντας στις αυλές με τις γαζίες και τα γιασεμά. Στο πατρικό τους σπίτι η μουσική κυριαρχούσε. Η Πολυξένη σπούδασε με τον τότε φημισμένο καθηγητή πιάνου, τον Βόλντεμαρ Φρήμαν. Το 1922, είκοσι χρονών, τη συναντάμε στη Λειψία, όπου συνέχισε τις σπουδές της στο πιάνο και έγινε σολίστ. Το 1926 παντρέυτηκε στη Λειψία τον ελληνικής καταγωγής (Ματθαίου) Ρουμάνο ζωγράφο Georg – Alexander Mathey.

Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο του Hansen με την ιστορία του σχολείου, η Πολυξένη δίδαξε Μουσική το 1937 στην Αραχώβης. Η μαρτυρία της Ροδούλας Κούμαρη, μαθήτριας εκείνων των χρόνων, λέιε ότι η Πολυξένη δίδαξε μουσική και χορό για  μία τριετία.

Σε συνένετευξή της στο λευκό επετειακ’ο λεύκωμα των 100 χρόνων της Γερμανικής Σχολής αναφέρει ότι ενώ ήταν ένα χρόνο μικρότερη από την αδελφή της Αγνή Ρουσοπούλου, ζήτησε και πήδηξε μία τάξη διότι φοβόταν τον δάσκαλό της. Έτσι βρέθηκε συμμαθήτρια με την αδελφή της και αποφοίτησαν μαζί.

Γνώρισε τον συνθέτη Carl Orff αργότερα, το 1934, ως καθηγητή , στο Μόναχο. Η ίδια λέει: « ‘Ενιωθα ότι το επάγγελμα του πιανίστα δε με ικανοποιούσε. Έτσι πήγα στο Μόναχο, στη θρυλική πια σχολή Günther , για να ασχοληθώ με έναν κλάδο που ανέκαθεν με τραβούσε: Μουσική και Κίνηση».

Με αυτά τα εφόδια και την αγάπη της στο χορό, τη μουσική και τη διδασκαλία, ιδρύει το 1938 στην Αθήνα μια μοναδική στο είδος της σχολή.Η πινακίδα γράφει: «Σχολή Γυμναστικής, Ρυθμικής και Χορού, Πολυξένης Ματέϋ-Ρουσοπούλου».

Η σχολή Ματέϋ ήταν σχολή χορού, οι μαθήτριές της όμως μιλούσαν για πιο ουσιαστικές σπουδές, για ολοκλήρωση προσωπικότητας, για φιλοσοφική θεώρηση της ζωής, για φως, πίστη, δύναμη…

Με τη σχολή συνεργάστηκαν διάφορες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχν’ων, όπως οι: Νίκος Σκαλκώτας, Αργύρης Κουνάδης, Κώστας Κυδωνιάτης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιώργος Βακαλό, Γιάννης Μόραλης, Ευγένιος Σπαθάρης, Υβόννη Ντε Κίρικο, Γιάννης Μέτσης, Κώστας Μιχαηλίδης και μια πλειάδα άλλων φωτισμένων δασκάλων.

Στη σχολή Ματέϋ χόρεψαν, τραγούδησαν, σπούδασαν και πήραν τη φλόγα της ζωής της Πολυξένης πολλές «τυχερές» μαθήτριες, που με τον ίδιο ζήλο της δασκάλας τους φρόντισαν να μεταδώσουν τη γνώση, να σπείρουν ό,τι τόσο απλόχερα τους έδωσε.

Από το 1951 ως το 1956 λειτούργησε στη σχολή Επαγγελματικό Τμήμα τριετούς φοίτησης για την κατάρτιση δασκάλων «Ρυθμικής και Χορού». Στις απόφοιτες του τμήματος περιλαμβάνονται οι χορεύτριες Λία Μελετοπούλου και Ράνια Παπαδάμ. Από τη σχολή πέρασαν ακόμη η Γιάννα Φιλιπποπούλου, η Γίτσα Καρελλά, η Τούλα Χατζηγιαννάκη και δασκάλες που ίδρυσαν σχολές, και άλλες που διδάσκουν το Σύστημα Ορφ εδώ και στο εξωτερικό.

Λίγους μήνες πριν βγει ο 20ός αιώνας, στις 26 Σεπτεμβρίου 1999, έσβησε στα 97 της χρόνια μια σπουδαία γυναίκα. Η μουσική και η ποίηση τη συντρόφευαν ως το τέλος. Θυμόταν και απάγγελνε απ έξω κατεβατά ολόκληρα από Όμηρο, Αινεία, Γκαίτε, Σίλλερ και άλλους. Μέχρι λίγο πριν το τέλος, ανησυχούσε για την κατάσταση της μνήμης της, γιατί δυσκολευόταν να θυμηθεί τον Σικανέντερ, λιμπρεττογράφο του Μότσαρτ στο Μαγεμένο Αυλό…

Περισσότερα στο site της Σχολής Ματέυ…

Στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου έκανε μια γνωριμία καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή της. «Ήταν η εποχή που η τριανδρία Δελμούζου, Τριανταφυλλίδη, Γληνού, είχε αναλάβει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Μια μέρα μπήκε στην τάξη μας ένας νέος άνδρας, συνοδευόμενος από τον γυμνασιάρχη, ανέβηκε στην έδρα και άρχισε να μας διαβάζει αποσπάσματα από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μάνου. Έπειτα μας μίλησε για τη δημοτική γλώσσα και τον δημοτικισμό ως πνευματική τοποθέτηση. Ήταν ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, δάσκαλος και φίλος μου μέχρι το τέλος της ζωής του, που επηρέασε πολύ τη σκέψη μου. Υπό την επίδρασή του άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι η παράταξη στην οποία ανήκε η οικογένειά μου κάπου έσφαλε. Ότι δεν μπορούσε να βοηθήσει το Έθνος να πάει μπροστά, φυλακισμένη στα απατηλά ιδεώδη της προγονοπληξίας της».

Ο πατέρας της δεν έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πέθανε τον Μάιο του ’22 και λίγο αργότερα η μητέρα της διέλυσε την Ακαδημία και το σπίτι της Κουμουνδούρου, πήρε τις δύο της κόρες και εγκαταστάθηκε στη Λειψία.

Άρθρο στην εφημερίδα “Τα Νέα” της 7/6/1997 της Κάτιας Πετροπούλου…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη παρουσιάζει το πρώτο επεισόδιο της σειράς podcasts «Χειρόγραφα ταξίδια», με τίτλο «Σύρος: Η άνοδος μιας νέας πόλης», διαθέσιμο αποκλειστικά σε όσους έκαναν προεγγραφή.

Η ιστορικός Ιόλη Βιγγοπούλου μάς ξεναγεί στη Σύρο μέσα από τις αφηγήσεις Ευρωπαίων περιηγητών από τον 16ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα.

Ακούστε το podcast…

Ευχές για καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και ταξίδια!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κάντε Εγγραφή στο εβδομαδιαίο Newsletter

* indicates required
Συμπληρώστε το e-mail σας