Ο Βύρων Κουρουνιώτης γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Καλλιθέα. ‘Ηταν γιός του Ιωάννη και της Ουρανίας και πρωτοεμφανίζεται στα μαθητολόγια της Σχολής στην Β’  Γυμνασίου την χρονιά 1937-38, παραμένει έως την Στ’ Γυμνασίου και αποφοιτά την χρονιά 1941-42 και όπως αναφέρεται στο βιογραφικό του όνειρό του ήταν να σπουδάσει στη Γεωπονική Σχολή της Γερμανίας. Όμως όταν έγινε η γερμανική Κατοχή εντάχθηκε στην αντίσταση, στην ΕΠΟΝ, στο αντάρτικο κίνημα και μετά στον ΕΛΑΣ. 19 ετών έφυγε στα βουνά και πολέμησε στο αντάρτικο Ρούμελης και μετά στην Πελοπόννησο.

Στη διάρκεια της Κατοχής έχασε τους 2 από τους 3 αδελφούς του. Ο μεγαλύτερος, ο Μικές Κουρουνιώτης, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς ενώ ο μικρότερος, ο Αντώνης, πέθανε από φυματίωση λίγους μήνες πριν βρεθεί το εμβόλιο για τη φυματίωση.

Μετά την απελευθέρωση και τα Δεκεμβριανά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Δεν εκτελέστηκε αλλά από το 1945 ως το 1949 «επισκέφθηκε» όλα τα όμορφα νησιά μας (τόπους εξορίας τότε) ως πολιτικός κρατούμενος: Αίγινα, Κέρκυρα, Σύρο και κατέληξε στη Γυάρο όπου μαζί με συγκρατούμενούς του, ενώ ζούσαν σε υποτυπώδη αντίσκηνα, έχτιζαν με βράχους που κουβαλούσαν μόνοι τους το «κολαστήριο» της Γυάρου όπως το ονόμαζε πάντα λέγοντας: «όταν μπήκαμε σ΄αυτή την κόλαση νοσταλγούσαμε τις σκηνές μας…»

Μετά το 1949 συνέχισε να είναι ενεργό μέλος του ΚΚΕ και της ΕΔΑ αργότερα. Παντρεύτηκε την Βασιλική Ζαχαρία και απέκτησαν μια κόρη την Ουρανία.

Στη Δικτατορία του 1967 γλύτωσε τη σύλληψη γιατί τον έκρυψαν επί ένα χρόνο, ίσως και περισσότερο, με κίνδυνο της ζωής τους, δύο «φιλοβασιλικές» και άρα υπεράνω πάσης υποψίας θείες του (από την πλευρά της γυναίκας του), που τον αγαπούσαν πάρα πολύ…

Κατάφερε να διαφύγει παράνομα στην Ευρώπη όπου έζησε κάποια χρόνια.

Απογοητευμένος από τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 απομακρυνόταν, σταδιακά, από την ενεργό πολιτική δράση.

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ασχολήθηκε με το εμπόριο κινηματογραφικών ειδών και τον κινηματογράφο, μαζί με τον μόνο αδελφό του, που είχε επιβιώσει, τον Διονύση.

Μπορεί να μην κατάφερε να σπουδάσει γεωπονία όμως κατάφερε ν’αγοράσει ένα μικρό κομμάτι γης παραθαλάσσιο στην Αίγινα και ένα τρεχαντήρι. Σ’ αυτά αφιέρωνε όλον σχεδόν τον ελεύθερο χρόνο του μέχρι το τέλος της ζωής του ψαρεύοντας και αγαπώντας τη φύση και τα φυτά του. Κατάφερε να μεταμορφώσει ένα άγονο και αμμώδες έδαφος σ’ έναν μικρό παράδεισο δίπλα στη θάλασσα. Το έργο του συνεχίζει με περισσή αφοσίωση και ζήλο ο γαμπρός του Γιάννης Λάζαρης μέχρι σήμερα.

Πρόφθασε να χαρεί τον εγγονό του Αλέξη Κωτσόπουλο και τα δύο του δισέγγονα τον Βύρωνα και τον Άγγελο. Δεν πρόλαβε να γνωρίσει την δισέγγονή του Άννα.

Ενώ άντεξε παληκαρίσια όλες τις κακουχίες και τα βασανιστήρια δεν μπόρεσε ποτέ, μέχρι το τέλος, να συγκρατήσει τα δάκρυά του όταν θυμόταν την «επαίσχυντη», όπως την έλεγε, «Συμφωνία της Βάρκιζας» και την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ.

Πέθανε το 2008 βαθειά πικραμένος από την «κατάντια», όπως έλεγε, και την πολυδιάσπαση του κινήματος.

(*) το βιογραφικό του το οφείλουμε στην κόρη του Ουρανία Κουρουνιώτη και είναι αναρτημένο μαζί με την φωτογραφία του στην ιστοσελίδα http://www.aylonfilmarchives.com/

Η Ροδούλα Κούμαρη γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 10 Φεβρουαρίου του 1925 και φοίτησε στη Σχολή πριν από τον Πόλεμο. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία και από το 1946 προσέφερε τις υπηρεσίες της ως Εθελόντρια Αδελφή Νοσοκόμος του Ε.Ε.Σ. Το 1952 αποφοίτησε από τη Σχολή Γραμματέων στη Βέρνη στην Ελβετία και το 1953 εγγράφηκε στο Τμήμα Μελισσοκομίας στη Γεωργική Σχολή στο Μαρούσι.

Μεταξύ 1955 και 1957 εργάστηκε στο Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως και από το 1957 έως το 1959 στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, ενώ μεταξύ 1960-1962 ήταν ιδιαιτέρα γραμματεύς της Λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη.

Το 1962 φοίτησε στη Σχολή Ξεναγών στην Αθήνα και έως το 1988 έκανε ξεναγήσεις εντός και εκτός Ελλάδος.

Από το 1981 μέχρι σήμερα είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Ρεθύμνης, όπου ανέλαβε την τακτοποίηση των συλλογών του, ενώ από το 1974 μέχρι σήμερα είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Ναυτικού και Ιστορικού Μουσείου Γαλαξειδίου. Το 2000 μετά την αναδόμηση του κτιρίου του μουσείου ήταν υπεύθυνη της επανέκθεσης των Ναυτικών και Ιστορικών συλλογών.

Έχει μεγάλη και πολυετή δραστηριότητα ως λαογράφος έχοντας δώσει επί σειρά ετών πολλές διαλέξεις στη Χ.Ε.Ν. Αθηνών με θέματα σχετικά με την Νεοελληνική Χειροτεχνία, αλλά και σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος και της Γερμανίας σχετικά με λαογραφικά θέματα.

Οι δημοσιεύσεις της περιλαμβάνουν περί τα 60 άρθρα ως επί το πλείστον για την Λαική Τέχνη της Κρήτης και τη ναυτική πολιτεία του Γαλαξειδίου. Ακόμη έχει εκδόσει 12 βιβλία από το 1974 έως το 2011. Ανάμεσά τους: «Webkunst in Kreta, Ornamentik und Symbolik» (Ludwigsburg 1974), «Κρητικές Πατανίες» (ΕΟΜΜΕΧ, Αθήνα 1980), «Το Ρεθυμνιώτικο Παραδοσιακό Ψωμί» (Έκδοση Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Ρεθύμνης, Αθήνα 1983), «Ναυτικό και Ιστορικό Μουσείο Γαλαξειδίου, Οδηγός» (συνεργασία με Πάνο Βαλαβάνη, Αθήνα 2006), «Η οινοποιός εταιρεία ‘ΑΧΑΙΑ’ και τα χειροποίητα βαρέλια της» (Πάτρα 2011), «Τα Δελφίνια – Die Delphine» (Άμφισσα 2011, συνεργασία με Βεατρίκη Δημητριάδου, συμμαθήτριά της στη Γερμανική Σχολή.

Έφυγε στις 6 Μαΐου 2021.

Ροδούλα και Βεατρίκη στην ΕΡΤ3

Ένα Δίπλωμα από την Deutsche Akademie to 1942

Τα Βραβεία της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί»

Το Ι.Λ.Μ.Ρ. τιμά την Ροδούλα Σταθάκη-Κούμαρη

Η Ροδούλα Κούμαρη για την Άννα Γουλανδρή και τον Τάκη Χορν…

Ο Νίκος Τρύφων γεννήθηκε στο Φάληρο το 1924 και εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης από το έτος 1931-32 στην Α’ Δημοτικού έως την αποφοίτησή του το 1941-42 στην ΣΤ’ Γυμνασίου. Εργάστηκε στο γραφείο του πατέρα του, Αναστάσιου Τρύφων, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος μηχανικός της Αθήνας με συμμετοχή στην στατική μελέτη του εργοστασίου Φιξ, στην ανέγερση του “Ακροπόλ”, αλλά και των bungalows του Αστέρα Γλυφάδας, όριζε δε το επώνυμο των αγοριών της οικογένειας να είναι “Τρύφων” (ακόμη και στην γενική) και των κοριτσιών “Τρύφωνος”. Η μητέρα του, Ελισάβετ Μπαχάουερ (Bachauer), αυστριακής καταγωγής, ήταν θεία της γνωστής πιανίστριας Τζίνας Μπαχάουερ.

Νυμφεύθηκε την Βιβή και απέκτησε δύο παιδιά, την Μάρω και τον Τάσο.

Απεβίωσε λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Η οικογένεια Τρύφων

Ο Γιάννης Τσιπούρης γεννήθηκε το 1924 και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή μια χρονιά μόνο στο γυμνάσιο. Στα Μαθητολόγια της Αραχώβης εμφανίζεται το έτος 1937-38 στην Β’ Γυμνασίου και, αν συνέχιζε την φοίτησή του στην Σχολή, θα αποφοιτούσε το 1942.

Ήταν “ατακτούλης” γι’ αυτό αποφάσισε η οικογένειά του να τον κλείσει εσωτερικό στην Κοργιαλένειο στις Σπέτσες και έτσι έφυγε απ’ την Γερμανική. Ήταν, όμως, καλός μαθητής είχε και οικογενειακή παράδοση και έτσι μπήκε στο Πολυτεχνείο όπου τελείωσε χημικός μηχανικός, ενώ συγχρόνως έκανε το στρατιωτικό του.

Στο Πολυτεχνείο συνάντησε την μετέπειτα γυναίκα του Μέλα Αργυροπούλου, με την οποία, αφού αποφοίτησαν, πήγαν στο Μόναχο, όπου πήραν διδακτορικό στην φυσικοχημεία.

Έκαναν τρεις κόρες, που πήγαν και οι τρεις στη Γερμανική Σχολή, όπως και δύο από τα πέντε εγγόνια του.

Έκαναν μαζί και μία επιχείρηση επεξεργασίας καολίνη. Το όνειρο του ήταν να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της Ελλάδας.

Πέθανε το 1999 και με το δικό του τρόπο συνεισέφερε έστω εν μέρει στην υλοποίηση του ονείρου του.

(πηγή: Λένα Τσιπούρη, απόφοιτος ’71, κόρη του Γιάννη Τσιπούρη και της Μέλας Αργυροπούλου)

Ο Αλέξανδρος Α. Μακρής είναι διπλωματούχος Χημικός Μηχανικός του Ε.Μ.Π. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις περάτωσε στην Γερμανική Σχολή Αθηνών. Είναι παντρεμένος με την Αγγελική Τζελάτη και έχουν δύο παιδιά, τον Άρη και τον Δημήτρη.

Διετέλεσε τεχνικός διευθυντής, είναι μέλος του Δ.Σ και για ένα χρονικό διάστημα βοηθός γενικού διευθυντή μιας αξιόλογης και πρωτοπόρας ελληνικής βιομηχανίας τροφίμων, που παράγει προϊόντα ευρείας κατανάλωσης. Σ’ αυτήν είχε την καλή τύχη να αφιερώσει τα 42 χρόνια της επαγγελματικής του ζωής. Ξεκίνησε από το τμήμα Μελετών – Ερευνών – Ανάπτυξης που σύστησε ο ίδιος με την πρόσληψή του. Ασχολήθηκε κυρίως με μελέτες επεκτάσεων και εκσυγχρονισμού των εγκαταστάσεων του εργοστασίου, εφάρμοσε καινοτόμες μεθόδους παραγωγής και συνέβαλε στην ποιοτική αναβάθμιση των προϊόντων μεταξύ άλλων και με επισκέψεις σε εξέχουσες ευρωπαϊκές βιομηχανικές μονάδες.

Μετά τη συνταξιοδότησή του αρθρογραφεί στον ημερήσιο τύπο (επιστολές αναγνωστών) σε θέματα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά. Επίσης, κυκλοφορεί το βιβλίο του με τίτλο: “Ελληνική Οικονομία, η Κρίση, τα Αίτια, η Αποτροπή νέας Χρεοκοπίας“, από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Η οικογένειά του κατάγεται από την Αρτάκη της Μικράς Ασίας, που βρίσκεται στη νότια πλευρά της θάλασσας του Μαρμαρά, κοντά στον ισθμό που συνδέει την χερσόνησο της Κυζίκου με την υπόλοιπη Μικρά Ασία, σε απόσταση 120 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη.

Το 2014 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΥΖΙΚΟΣ ένας τόμος με τίτλο “Αρτάκη, Σύντομη ιστορία” βασισμένος στο έργο του Κωνσταντίνου Μακρή (1850-1920), παππού του Αλέξανδρου. Στην παρουσίαση του έργου αυτού μίλησε και ο Αλέξανδρος Μακρής. Δείτε το video, όπου η ομιλία του Αλέξανδρου Μακρή ξεκινά στο 59:30…

Απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 2020 σε ηλικία 95 ετών.

Το κείμενο της είδησης, όπως το έστειλε ο ανηψιός του Κωστής Παπαϊωάννου…

Στην σπάνια φωτογραφία της τάξης του, που μας εμπιστεύτηκε η συμμαθήτριά του Δήμητρα Μάτου, φαίνεται ο Αλέξανδρος όρθιος στην πίσω σειρά στην άκρη αριστερά.

Η Ελένη (Λένα) Γκλαβάνη Μίλλερ (Leyna Miller) γεννήθηκε στο Βόλο Μαγνησίας, στους πρόποδες του Πηλίου, στις 3 Μαρτίου του 1924, στους κόλπους μιας επιφανούς οικογένειας επιχειρηματιών και πολιτικών. Εγκαταστάθηκε με την οικογένεια της στην Αθήνα το 1935. Αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή (Deutsche Schule) και τη Γαλλική Ακαδημία (Academie Francais d’Athen). Από το 1946 έως το 1951 έμεινε στην Ελβετία (Γενεύη και Λωζάνη) και φοίτησε στο Bon Secours, με αντικείμενο σπουδών τα άρρωστα και καθυστερημένα παιδιά. Παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο και ειδικό οικονομικό αναλυτή σε θέματα πετρελαίου Kenneth W. Miller στο Παρίσι το 1956. Λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων έζησαν τα επόμενα χρόνια στη Βόννη, και μετά στη Βηρυττό του Λιβάνου και τη Λεόπολντβιλλ του Βελγικού Κονγκό. Ακολούθως έμειναν για επτά χρόνια στην Τρίπολη της Λιβύης, όπου η Λένα συγκρότησε τη συλλογή από λαϊκά κοσμήματα διαφόρων κοινοτήτων της Βορείου Αφρικής που πρόσφατα δώρισε στο Μουσείο Μπενάκη. Στη συνέχεια έζησαν για πολλά χρόνια στη Ρώμη, το Κουβέιτ και το Λονδίνο. Στο Λονδίνο μαθήτευσε στο ατελιέ της Margot Wissler (συντηρήτρια στο Victoria and Albert Museum), με αντικείμενο εργασίας την επισκευή και αποκατάσταση παλαιών κεραμικών και πορσελάνων.

Το 1981 επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη επί μονίμου βάσεως. Η Ελένη Γκλαβάνη Miller, μια πραγματική φίλη του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης και του Μουσείου Μπενάκη, ζει σήμερα στη Νέα Υόρκη και επισκέπτεται κάθε χρόνο την Αθήνα.

(*) η φωτογραφία είναι τμήμα της φωτογραφίας των “Επτά Νάνων” του 1989, που μας έδωσε η Ροδούλα Κούμαρη Σταθάκη

Κοσμήματα από τα ορεινά χωριά της Λιβύης… (περισσότερα…)

Η Αλεξάνδρα Σίμου γεννήθηκε στο Βερολίνο. Ο πατέρας της ήταν Μορφωτικός Ακόλουθος στην Πρεσβεία στο Βερολίνο και με τα γεγονότα του Πολέμου αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα και η Αλεξάνδρα πήγε στην Αραχώβης. Αποφοίτησε από την Σχολή το 1942.

Παντρεύτηκε τον Ευτύχιο Αλεξανδράκη, έμπορο, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, την Κατερίνα Αλεξανδράκη, η οποία αποφοίτησε από την Σχολή το 1977.

Απεβίωσε το 2005.

Η Βέρα Μολοκότου γεννήθηκε στα Πριγκηπονήσια της Κωνσταντινούπολης το 1924. Η οικογένεια Μολοκότου: οι γονείς Αθανάσιος και Κορίννα, και τα αδέλφια της: Μιχάλης και Μάρω, έφτασαν στην Αθήνα ως πρόσφυγες. Εγκαταστάθηκαν στο Παγκράτι, στην οδό Πρατίνου, όπου ο πατέρας τους, Αθανάσιος, συνέχισε στην Αθήνα το μικρό εμπόριο ψιλικών ειδών που είχε στήσει στην Πόλη.

Ήταν συμμαθήτρια της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, όχι όμως στην Γερμανική, αλλά στο δημοτικό σχολείο στο Παγκράτι και μετά, μαζί με τα αδέλφια της, πήγαν όλοι στην Γερμανική Σχολή, όπου όπως εμφανίζεται στα μαθητολόγια, φοιτά από την Α’ Γυμνασίου την περίοδο 1936-37 έως και την ΣΤ’ την περίοδο 1941-42.

Φύλαξε ευλαβικά πολύ μεγάλο όγκο των τετραδίων, σημειώσεων και εγγράφων της από τα χρόνια της Αραχώβης, όπως το Stundenplan της περιόδου 1938-39 όταν ήταν στην Oberterzia III στο τμήμα A, όπου, όπως φαίνεται, προβλέπεται εξάωρη διδασκαλία από Δευτέρα έως Σάββατο με τρεις συνολικά ώρες απογευματινών μαθημάτων την Δευτέρα και την Παρασκευή γραμμένα με εξαιρετικό γραφικό χαρακτήρα.

Στο κάτω μέρος του προγράμματος μαθημάτων βλέπουμε το όνομα του βιβλιοπωλείου: Deutsche Bücherstube – Fritz Pommerencke Athen, οδός Ιπποκράτους 15.

Ο Jörg Barabas, καθηγητής γερμανικών στην Σχολή, “μετέφρασε” το καλλιγραφικό χειρόγραφο της Βέρας Μολοκότου και μπορέσαμε να διαβάσουμε: “Singen” για την “Μουσική”, “Turnen” για την Γυμναστική και να μετρήσουμε: Αρχαία Ελληνικά 3 φορές, Λατινικά 3, Μαθηματικά 4 και Γερμανικά κάθε μέρα.

Stundenplan

(*) στο χειρόγραφο αναγράφεται ως “Ertkunde”, που προφανώς πρόκειται για ορθογραφικό λάθος μιάς και η λέξη προφέρεται στα γερμανικά ως “t” αντί για “d”

και το “σκονάκι” του Jörg Barabas:

Πρόκειται για την “Sütterlinschrift“, που πήρε το όνομά της από τον γραφίστα Ludwig Sütterlin, στον οποίο είχε ανατεθεί από το Πρωσσικό Υπουργείο Επιστημών, Τέχνης και Πολιτισμού (Preußisches Ministerium für Wissenschaft, Kunst und Volksbildung) το έργο της δημιουργίας μίας μοντέρνας καλλιγραφικής γραφής το 1911. Ο προτεινόμενος από αυτόν τρόπος αντικατέστησε τους παλαιότερους “συνεχόμενους καλλιγραφικούς” τρόπους γραφής, που αναπτύχθηκαν τον 16ο αιώνα ταυτόχρονα με την χρήση των “τεμαχισμένων γραμμάτων” που εμφανίστηκαν στα βιβλία (Fraktur). Ο όρος Sütterlin χρησιμοποιείται σήμερα συχνά στις αναφορές όλων των εναλλακτικών τρόπωv γραφής των “παλαιών γερμανικών”, παρ’ όλο που αυτή η ειδική γραφή διδασκόταν σε όλα τα γερμανικά σχολεία από το 1915 έως το 1941.

Περισσότερα…

Ο Σταμάτης Κρίνος γεννήθηκε το 1924. Εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1936-37 στην Α’ Γυμνασίου και παραμένει έως το 1939-40 στην Δ’ Γυμνασίου, και αν συνέχιζε την φοίτησή του στην Σχολή θα αποφοιτούσε το 1942. Απεβίωσε το 1972 σε ηλικία 48 ετών

(η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το αρχείο του Steven Zannos)

Νυμφέθηκε την Άννα Λόντου, κόρη της Μαρώς Σεφέρη, συζύγου του ποιητή Γιώργου Σεφέρη και απέκτησαν μία κόρη, την Δάφνη Κρίνου. Ή Άννα Λόντου είχε γεννηθεί το 1931 και απεβίωσε το 2022).

Η Μαρώ (Μαρίκα) Ζάννου (1898 – 2000) ήταν σύζυγος του Ανδρέα Λόντου και έπειτα του Γιώργου Σεφέρη.  Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον ναύαρχο Ανδρέα Λόντο, εξάδελφο των πολιτικών Δημητρίου Λόντου, Δημητρίου Μαξίμου και Γεωργίου Στρέιτ, και απέκτησε δύο κόρες, την Άννα (Λόντου) και την Μίνα (Αναστασιάδη).

Το 1936 γνώρισε τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, που υπηρετούσε στη διεύθυνση Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Τον κάλεσε στο εξοχικό της οικογένειάς της στην Αίγινα. Ο έρωτάς τους τάραξε την κοσμική και πνευματική Αθήνα και οι οικογένειές τους αντέδρασαν: ο σύζυγός της τής είπε ότι, αν εκείνη φύγει, θα κρατήσει αυτός τα παιδιά και δεν θα τα ξαναέβλεπε. Έτσι, η Ζάννου και ο Σεφέρης συναντιούνταν χωρίς να παντρευτούν.

Τέσσερις ημέρες μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941, ο Σεφέρης έπρεπε να ακολουθήσει την εξόριστη Κυβέρνηση και ο μόνος τρόπος να είναι μαζί ήταν να παντρευτούν. Έτσι, η Ζάννου έκανε το δεύτερο γάμο της, με τον Σεφέρη, στις 10 Απριλίου 1941. Τα παιδιά της τα άφησε στην Πηνελόπη Δέλτα και ακολούθησε τον Σεφέρη στην Κρήτη και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

https://www.lifo.gr/proswpa/athenians/anna-lontoy-1931-2022-otan-i-progoni-toy-seferi-eihe-afigithei-ti-zoi-tis-sti

Η εταιρεία του πατέρα του Σταμάτη (του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΡΙΝΟΥ) -εκεί όπου εργαζόταν και ο Σταμάτης- είχε επωνυμία Α.Σ.ΚΡΙΝΟΣ Ε.Π.Ε, Έδρα της στην Αθήνα και

Παρήγαγε ατσαλόσυρμα (για καθαρισμό δαπέδων) και την τότε περίφημη ΛΑΜΠΟΛΙΝΗ (καθαρισμός δαπέδων και αυτή).

(πηγή: Ευγένιος Πιερρής)

Το “Πρόχειρον” τετράδιο της Βέρας Μολοκότου περιέχει μιά σειρά από τραγούδια και όπως αναγράφεται στην δεύτερη σελίδα, έχουν αντιγραφεί το 1938.

Εδώ παρουσιάζουμε και τα 9 τραγούδια που περιλαμβάνονται στο τετράδιο και επιχειρούμε όπου είναι δυνατόν να κάνουμε “μετάφραση” από την Sütterlinschrift, την καλλιτεχνική γραφή της εποχής, σε σύγχρονη γερμανική γραφή.

Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς, όπως και σε όλα τα γραπτά της Βέρας Μολοκότου, μόνο “πρόχειρο” δεν είναι το τετράδιο.

Εύκολα ξεχωρίζει κανείς χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις της καλλιτεχνικής γραφής δύο τραγούδια, πανσίγνωστα: το “Der Lindenbaum” (που τραγουδήθηκε και στην μεταπολεμική Γερμανική και στα ελληνικά με τίτλο “Η φλαμουριά”) και το “Tango Noturno”.

Στο κάτω μέρος του εξωφύλλου βλέπουμε τα στοιχεία του χαρτοπωλείου:

Χαρτοπωλικά καταστήματα ΚΟΣΜΟΣ, Πεσματζόγλου 9Γ, Σταδίου 12, Αδελφών Γεωργιάδου.

Text und Musik: Verfasser unbekannt Mündlich aus dem Lahnkreis um 1880, durch E. Wolfram Text ziemlich gleich bei Zurmühlen Nr. 41; daher die letzte Strophe. — Pape, Liederbuch für Soldaten 1880 Nr. 99;		Soldatenlied – Morgen maschieren wir Morgen marschieren wir Zu den reichen Bauern ins Quartier Wenn ich werd abscheiden Wird das Mädchen weinen. und wird traurig sein. Mädchen, nun geh zur Ruh Tu deine blauen Äuglein zu Geh und leg dich nieder Steh am Morgen wieder Früh bei Zeiten auf Kannst du nicht schlafen ein Ei so nimm dir einen Schlaftrunk ein Trink ein Tässchen Tee Zucker im Kaffee Und ein Gläschen Wein Mädchen, ich liebe dich Heiraten aber tu ich dich nicht Warte noch ein Jahr Dann wirds doch nicht wahr Daß wir werd’n ein Paar. Wer sich ein Weibchen nimmt Bleibt selten ohne ohne Kind Der hat Sommer und Winter Das Geschrei der Kinder das gefällt mir nicht Laßt uns recht fröhlich sein So lang wir noch jung tun sein Und noch Wein im Keller In der Tasch ein Heller Der soll vertrunken sein
		Der Lindenbaum Wilhelm Müller 1.Am Brunnen vor dem Tore, Da steht ein Lindenbaum; Ich träumt’ in seinem Schatten So manchen süssen Traum. Ich schnitt in seine Rinde So manches liebe Wort; Es zog in Freud’ und Leide Zu ihm mich immer fort. 2.Ich musst’ auch heute wandern Vorbei in tiefer Nacht, Da hab’ ich noch im Dunkel Die Augen zugemacht. Und seine Zweige rauschten, Als riefen sie mir zu: Komm her zu mir, Geselle, Hier findst du deine Ruh’! 3.Die kalten Winde bliesen Mir grad’ in’s Angesicht, Der Hut flog mir vom Kopfe, Ich wendete mich nicht. Nun bin ich manche Stunde Enfernt von jenem Ort, Und immer hör’ ich’s rauschen: Du fändest Ruhe dort!
		C-a-f-f-e-e, trink nicht so viel Caffee! Nicht für Kinder ist der Türkentrank, schwächt die Nerven, macht dich blass und krank. Sei doch kein Muselmann, der ihn nicht lassen kann!
“Ich hab’ an dich gedacht” Text: Hans-Fritz Beckman Musik: Hans-Otto Borgmann		Tango notturno (Ich hab’ an dich gedacht) Ich hab an dich gedacht, als der Tango Notturno zwischen Abend und Morgen aus der Ferne erklang. Meinz Herz ist aufgewacht, weil der Tango Notturno eine zärtliche Kunde Deiner Liebe mir sang. Dass du mein Schicksal bist, hab voll Glück ich empfunden, als in einsamen Stunden ich vor Freude geweint. Ich hab an dich gedacht, als der Tango Notturno mit dem Zauber der Töne uns’re Herzen vereint. Wie die Liebe wirklich ist; das könnt’ ich euch erzählen; denn ich kenne sie sehr gut. Ich weiß, dass sie schön ist und weiß, wie weh sie oft tut. Ich hab manchen Mann geküsst und hab ihn dann vergessen, weil ein and’rer mich begehrt, bis einmal der Zufall den richt’gen Mann mir beschert. Ich hab an dich gedacht, als der Tango Notturno zwischen Abend und Morgen aus der Ferne erklang. Dass du mein Schicksal bist, hab voll Glück ich empfunden und in einsamen Stunden ich vor Freude geweint.

H Μάγκντα Μπέρναου γεννήθηκε το 1925 και αποφοίτησε από το γερμανικό τμήμα της Σχολής το 1942. Εργάστηκε στην Γερμανική Πρεσβεία και αργότερα στην Αρχαιολογική Σχολή.

Την Magda την γνωρίσαμε στην εκδήλωση των Αποφοίτων του Πολέμου το 2014. Ήταν Γερμανίδα, ορθόδοξη, από πατέρα Γερμανό τον Hermann Bernau και Ελληνίδα μητέρα την Μαρία Λαγουδάκη. Ζούσε στην Αλεξάνδρεια, όπου υπήρχε μεγάλη γερμανική κοινότητα, αλλά το 1939 με το ξέσπασμα του Πολέμου αναγκάστηκε να φύγει, όπως και όλα τα μέλη της κοινότητας. Όλοι οι Γερμανοί πήγαν στην Γερμανία και μόνον η Magda, επειδή είχε συγγενείς της μητέρας της στην Ελλάδα ήρθε στην Αθήνα και πήγε στην Σχολή από το 1939 έως το 1942, όταν αποφοίτησε.

Στις 6 Ιουνίου 2020, λίγες μέρες μετά την λήξη του lock down από τον κορωνοϊό, έφυγε η σε ηλικία 94 ετών ήσυχα στο σπίτι της. Η κηδεία της έγινε στο Α΄Νεκροταφείο και ετάφη στον οικογενειακό τάφο. Η Magda είχε πριν λίγα χρόνια χάσει την κόρη της.

Η Ήρα Καλιαμπέτσου εντόπισε μιά παλαιά έκδοση ενός βιβλίου του Αργύρη Φορτούνα.

Να θυμίσουμε ότι ο Αργύρης Φορτούνας ήταν απόφοιτος της εποχής της Αραχώβης, συμμαθητής της Βεατρίκης Δημητριάδου και της Ροδούλας Κούμαρη-Σταθάκη και ήταν προσκεκλημένος μας στην εκδήλωση του 2013: “Οι Απόφοιτοι του Πολέμου”, όπου δεν μπόρεσε μεν να παρευρεθεί, αλλά εμφανίστηκε στην Aula μέσω skype.

Το βιβλίο αναφέρεται στις αναμνήσεις του Αργύρη στην Αίγινα, στα χρόνια μεταξύ 1941-1944 και είχε πρωτοκυκλοφορήσει στα ελληνικά με τίτλο: “Οι αναμνήσεις μου, Αίγινα 1941-1944” από τις εκδόσεις ΚΗΠΟΣ της Αίγινας.

Ας αναφέρουμε και τα άλλα βιβλία του Αργύρη:

– Οι ΑΝΑΜΗΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ Μέρος Β!, τα χρόνια της νιότης, Εκδόσεις ΚΗΠΟΣ

– ΑΙΓΙΝΑ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, Εκδόσεις οσελότος

– Κάποτε στην Αίγινα, Εκδόσεις οσελότος

Η Άννα Μόσχου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Στα μαθητολόγια εμφανίζεται στην Α’ Δημοτικού την χρονιά 1930-31. Άγνωστο πότε, πήγε στο  6ο Γυμνάσιο Θηλέων, από το οποίο και αποφοίτησε την χρονιά 1941-42. Μετά την αποφοίτησή της σπούδασε Γαλλικά στο Saint Joseph.

Υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσηλεύτρια στον Ερυθρό Σταυρό καθώς και ως εθελόντρια κοινωνικής πρόνοιας από το 1991 έως το 2005.

Παντρεύτηκε τον Νικόλαο Βαράγκη και απέκτησαν 2 παιδιά.

Απεβίωσε το 2017.

Η Βέρα Μολοκότου αποφοίτησε το 1942 και ήταν μαθήτρια από το 1936, όταν πρωτοπήγε στην Α’ Γυμνασίου, σε όλο το διάστημα, τόσο πριν από την έναρξη του Πολέμου στην Ευρώπη, όσο και μέσα στην Κατοχή στην Αθήνα. Ξεφυλλίζοντας τα τετράδιά της δεν ξέρουμε τι να πρωτοθαυμάσουμε: τον γραφικό της χαρακτήρα, την καλλιτεχνική της φύση ή την επιμέλειά της. Περιττό να αναφέρουμε ότι όλες ανεξαιρέτως οι σελίδες της έχουν βαθμολογηθεί με άριστα 10.

Η Αγγέλα Πρατικάκη, η κόρη της Βέρας, μας έδωσε πολλά τετράδια. Από αυτά διαλέξαμε τρία: της Βιολογίας, της Γεωγραφίας και το Ημερολόγιο.

Στην Βιολογία, πέραν του γεγονότος ότι έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε πως διδάσκονταν το μάθημα, βλέπουμε και τις εικόνες που ζωγράφιζε η Βέρα Μολκότου, πραγματικά έργα τέχνης.

Στην Γεωγραφία έχουμε κάτι πιό σημαντικό. Βλέπουμε τους χάρτες της Γερμανίας με την Ανατολική Πρωσία έτσι όπως διδάσκονταν πριν από το ξέσπασμα του Πολέμου, αφού οι σημειώσεις της Βέρας κρατήθηκαν όταν ήταν στην Untertertia, δηλαδή στην 8η τάξη οπότε συμπεραίνουμε ότι είμαστε πριν το 1939.

Τέλος, στο Ημερολόγιο επιλέξαμε δύο σελίδες από το 1939. Η πρώτη αναφέρει Ausflug nach Wouliagmeni στις 4.5.39 και η δεύτερη καλύπτει το διάστημα του Anschluß της Αυστρίας, δίχως όμως να βλέπουμε κάποια σχετική αναφορά και δυστυχώς δεν υπάρχουν διαθέσιμες σελίδες από το 1940 και μετά.

από το τετράδιο της Βιολογίας

από το τετράδιο της Βιολογίας

από το τετράδιο της Γεωγραφίας

από το τετράδιο της Γεωγραφίας με τον χάρτη της Γερμανίας, όπου επάνω δεξιά φαίνεται η Ανατολική Πρωσία

από τις σημειώσεις της Ιστορίας

από το λεύκωμα της Γεωγραφίας με επίκενυτρο την Εγγύς Ανατολή

Ημερολόγιο, όπου οι σελίδες είναι κομμένες και ξεφυλλίζοντάς τες, επιτρέπουν να φαίνονται οι δύο στήλες αριστερά και δεξιά με το πρόγραμμα της εβδομάδας. Ξεκινάμε με Μαγιάτικο στεφάνι (2.5.1939) και εκτός από την εκδρομή: Ausflug nach Wouliagmeni στις 4 Μαΐου βλέπουμε: “Διόρθωσις των Εκθέσεων”, “Υπέρ Μαντιθέου” από τον Λυσία, “Δευτέρα Τριανδρία”, “Θάνατος του Καίσαρος”.

Επόμενη σελίδα του Ημερολογίου, που καλύπτει το διάστημα 13.3-16.3.1939. Να σημεώσουμε ότι ήδη έχει ήδη γίνει το Anschluß της Αυστρίας, που ξεκίνησε στις 11.3 και ολοκληρώθηκε στις 13.3.1939, αλλά δεν βλέπουμε κάποια σχετική αναφορά. Διαβάζουμε “Ο Απόσολος Λουκάς και η Προσευχή” και “Η Καταστροφή της Μεσαίας Τάξεως”. Ίσως εδώ να γίνεται αναφορά στο βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσώ “Λόγος περί Πολιτικής Οικονομίας”.

Η Θεώνη Ζερβού έκανε ένα αφιέρωμα στην Athens Voice για την Έβη Τουλούπα:

Στις τόσες απώλειες αυτού του σημαδιακού έτους, στεκόμαστε με σεβασμό στον θάνατο της Έβης Τουλούπα, της «Μεγάλης Κυρίας της αρχαιολογίας», όπως δικαίως χαρακτηρίζεται.

Η Έβη Τουλούπα πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 2021. Δεν λέμε «πλήρης ημερών», γιατί οι άνθρωποι του είδους της δεν γερνάνε ποτέ και όσο ζουν προσφέρουν. H παρουσία τους μόνο αρκεί να κινητοποιήσει πράγματα.

Μέχρι το διδακτικό έτος 2017-2018, η Έβη Τουλούπα παρακολουθούσε ανελλιπώς, κάθε Τετάρτη, τα μαθήματα Ιστορίας Τέχνης στη Σχολή Διδασκαλίας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, μαζί με φοιτητές και άλλους ενδιαφερόμενους, τιμώντας τους συναδέλφους της και ενισχύοντας τον θεσμό. Αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν απομακρύνθηκε από το αντικείμενό της και έδινε σημασία στη φυσική παρουσία.

Δείτε όλο το άρθρο:..

Ο Νίκος Βατόπουλος αναφερόμενος στην απώλεια της Έβης Τουλούπα, έγραψε ένα άρθρο στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:

Μορφή της Αρχαιολογίας, παιδαγωγός και προσωπικότητα μεγάλης εμβέλειας και καλλιέργειας, η Εβη Τουλούπα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών. Συνδέθηκε με την Εφορεία Ακροπόλεως (ήταν έφορος την περίοδο 1982-1990) και εργάστηκε μεθοδικά για την ανάγκη νέου μουσείου Ακροπόλεως, για τη συντήρηση της επιφάνειας των μνημείων Ακροπόλεως καθώς και για τη μετατροπή του κτιρίου Βάιλερ σε Κέντρο Μελετών Ακροπόλεως. Το έργο της ήταν πολύπλευρο.

https://www.kathimerini.gr/culture/561534913/evi-toyloypa-i-megali-kyria-tis-archaiologias/

Έφυγε την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021 η Έβη Τουλούπα, απόφοιτος του 1942, συμμαθήτρια της Ροδούλας Σταθάκη και της Βεατρίκης Δημητριάδου από τα χρόνια της Αραχώβης. Η κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου στο Α’ Νεκροταφείο στις 14:00. Η Έβη (“Παρασκευή”, το οποίο η μητέρα της ως δημοτικίστρια έγραφε με “β”) Στασινοπούλου γεννήθηκεστις 8.7.1924 στην Αθήνα και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή από το 1936 έως το 1942.

Την είδηση μας την μετέφερε η Μαργκώ Χατζηνικολή, ανηψιά της Έβης, η οποία στάθηκε δίπλα της όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια

Συμμαθήτριές της ήταν η Βεατρίκη Δημητριάδου, η Δήμητρα Καρβελά, η Νίκη Γουλανδρή, που παρακολουθούσε το γερμανικό τμήμα, αλλά και η Ροδούλα Σταθάκη-Κούμαρη με την οποία διατηρούσε στενή φιλική σχέση. Η ειρωνεία ήταν ότι η Έβη εδώ και δύο χρόνια ήταν σε ένα κέντρο αποκατάστασης στο Χαλάνδρι αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας και δίχως να το γνωρίζει η Ροδούλα βρέθηκε στο ίδιο κέντρο έπειτα από κάταγμα στο ισχύο, όπου όμως τελικά οι δύο φίλες δεν συναντήθηκαν λόγω των αυστηρών περιορισμών που επέβαλλε ο κορονοϊός.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στο νηπιαγωγείο της σχολής και παράλληλα οργάνωνε και πρόσφερε συσίτιο, αφού παρότι είχε γραφτεί στο Πανεπιστήμιο οι Ανώτατες Σχολές ήταν κλειστές. Σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και το 1950, με το τέλος των σπουδών της εργάσθηκε ως καθηγήτρια στην ιδιωτική σχολή “Αθήναιον”, αφού ο αρχαιολογικός κλάδος ήταν τότε κλειστός για τις γυναίκες. Από το 1953 έως το 1954 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Ρώμη και το 1955 ξεκίνησε να εργάζεται ως επιστημονική βοηθός στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στον αποκιβωτισμό (επανέκθεση των αρχαιοτήτων) και ως επιμελήτρια της Συλλογής Χαλκών (1965-1973) έχοντας στο μεταξύ προσληφθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Υπηρέτησε ως επιμελήτρια αρχαιοτήτων Ιονίων Νήσων στην Κέρκυρα και στη Βοιωτία, όπου ανέσκαψε το ανάκτορο του Κάδμου και οργάνωσε το Μουσείο στη Θήβα. Στην Εύβοια ανέσκαψε το Ηρώο στο Λευκαντί και αναδιοργάνωσε το Μουσείο της Σκύρου.

Στην φωτογραφία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, την Μελίνα Μερκούρη και τον Κωνσταντίνο Αλαβάνο.

Η Έβη μας τιμούσε με την παρουσία της σε κάθε εκδήλωση που την καλούσαμε, ξεκινώντας από εκείνη του 2013, όπου ήταν αφιερωμένη στους Απόφοιτους του Πολέμου. Στην φωτογραφία με τον Μανώλη Γλέζο μετά την εκδήλωση της 2.4.2014, οπου ο Μανώλης είχε μιλήσει στην Aula.

Δημοσιεύουμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή της σπουδαίας αρχαιολόγου Έβης Στασινοπούλου-Τουλούπα (’42) για τη ζωή της και την προσφορά της στην επιστήμη: Περισσότερα...

και ένα video, στο οποίο περιγράφει στιγμές από την ανάσυρση (“αποκιβωτισμό “) των κρυμμένων κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Περισσότερα…

Χάσαμε και την Ροδούλα, φίλη του συλλόγου μας και δραστήρια μέχρι την τελευταία στιγμή. Διαβάστε το συλλυπητήριο μήνυμα του Δήμου Δελφών:https://exeisminima.gr/blog/syllypitiria-dimou-delfon-gia-tin-fygi-tis-rodoulas-stathaki-koumari/Η Ροδούλα Κούμαρη γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 10 Φεβρουαρίου του 1925 και φοίτησε στη Σχολή πριν από τον Πόλεμο. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία και από το 1946 προσέφερε τις υπηρεσίες της ως Εθελόντρια Αδελφή Νοσοκόμος του Ε.Ε.Σ. Το 1952 αποφοίτησε από τη Σχολή Γραμματέων στη Βέρνη στην Ελβετία και το 1953 εγγράφηκε στο Τμήμα Μελισσοκομίας στη Γεωργική Σχολή στο Μαρούσι.Μεταξύ 1955 και 1957 εργάστηκε στο Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως και από το 1957 έως το 1959 στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, ενώ μεταξύ 1960-1962 ήταν ιδιαιτέρα γραμματεύς της Λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη.Το 1962 φοίτησε στη Σχολή Ξεναγών στην Αθήνα και έως το 1988 έκανε ξεναγήσεις εντός και εκτός Ελλάδος. Περισσότερα…

Ο Κωστής Παπαϊωάννου, απόφοιτος του 1979 (*) μας έστειλε την θλιβερή είδηση:

Στις 13 Αυγούστου 2020 έφυγε από τη ζωή στα 95 του χρόνια ο αγαπημένος μου θείος, Αλέξανδρος Μακρής, απόφοιτος του 1942.  Ευρυμαθής, δίκαιος, πολυπράγμων, δε σταμάτησε μέχρι την τελευταία στιγμή να ενδιαφέρεται, να προβληματίζεται και να γράφει για μεγάλη ποικιλία θεμάτων. Θα έπρεπε να είχε άλλες δυο τρεις ζωές για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τα σχέδια που συνεχώς έκανε. Γυμναζόταν συστηματικά και πάντοτε φαινόταν νεότερος από την ηλικία του. Κρατάω όμορφα στη μνήμη μου τα χρόνια που έζησα κοντά του στο πατρικό του σπίτι, μέχρι εκείνος να αποχωρήσει, αλλά και τις πολύωρες και εποικοδομητικές συζητήσεις μας όταν μεγάλωσα.

Είχε χάσει τον πατέρα του νωρίς, όταν ήταν μόλις 22 ετών, κάτι που τον ανάγκασε να αναλάβει σε νεαρή ηλικία πολλές ευθύνες. Εργάστηκε 42 χρόνια στην “Ελαΐδα” και για πολλά χρόνια, μέχρι τη συνταξιοδότησή του, ήταν τεχνικός διευθυντής του εργοστασίου της στο Νέο Φάληρο. Για την ιστορία ο πατέρας του Αριστοτέλης Μακρής ήταν ένας εκ των ιδρυτών της εταιρείας και γενικός της διευθυντής από την αρχή, το 1920, έως το θάνατό του το 1947 η δε πλήρης αρχική επωνυμία της έφερε το όνομά του: “Αριστοτέλης Κ. Μακρής & Σια, Ελληνική Βιομηχανική Εταιρεία Ελαιουργικών Επιχειρήσεων” με τον διακριτικό τίτλο “Ελαΐς”.

Ο Αλέξανδρος ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός της μητέρας μου, Ελένης Μακρή, γεννημένης το 1928, που και κείνη είχε περάσει για ένα ή δύο χρόνια από τα θρανία της Γερμανικής στην κατοχή, αλλά είχε αποχωρήσει διαφωνώντας με το ακραίο φρόνημα μερικών καθηγητών. Τέλος, για να κλείσω τη σχέση της οικογένειάς μας με το σχολείο, συμπληρώνω ότι υπάρχει και τέταρτη απόφοιτος, η αδελφή μου Ιουλία Παπαϊωάννου (80).

Δείτε το βιογραφικό του Αλέξανδρου Μακρή…

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι Πρόεδρος της Greenpeace. Δείτε το βιογραφικό του…