.
Η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε την Παρασκευή 19 Ιουνίου μία συνέντευξη στο Action 24, στην εκπομπή του Γιώργου Κουβαρά “Evening Report” καιδιατύπωσε με απόλυτη σαφήνεια τις θέσεις της για τα Ελληνοτουρκικά, την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, το Μεταναστευτικό και επεξήγησε την πρότασή της για ένα Νέο Ελσίνκι. Αναφέρθηκε στην πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Πατέλη στην Καθημερινή και έκλεισε με την αισιοδοξία της για τη φετεινή πορεία της τουριστικής δραστηριότητας στη χώρα μας, λέγοντας πως ούτε η ίδια δεν πίστευε τη θετική εξέλιξη αυτής της πορείας.
Σε ότι αφορά τα Ελληνοτουρκικά η Ντόρα σημείωσε ότι “μοναδικός σύμμαχος της χώρας μας αποτελεί το Διεθνές Δίκαιο” και απέδωσε τις κινήσεις του Ερντογάν σε συμπλεγματική συμπεριφορά οι ρίζες της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν στην ήττα που υπέστη η Τουρκία μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στον Έβρο.
Ευχήθηκε η Γερμανική Προεδρία να αναλάβει πρωτοβολία οριοθέτησης σε μια νέα βάση των σχέσεων Ευρώπης Τουρκίας περιγράφοντας το αποτέλεσμα μιας τέτοιας δυνητικής διαδικασίας ως ένα “Νέο Ελσίνκι”.
“Η Τουρκία δεν συμπεριφέρεται ως Νατοϊκή” δύναμη σημείωσε η Ντόρα και με αφορμή το βιβλίο του Μπόλτον εξήγησε γιατί ο Τούρκος Πρόεδρος βιάζεται.
Τόνισε: “στη Χάγη θα πάμε για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ μόνον και για τίποτε άλλο“.
Επιδοκίμασε πλήρως τις πρόσφατες τοποθετήσεις της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου για τα ανθρώπινα δικαιώματα με την ανάρτησή της για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και με αφορμή την πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Πατέλη στην Καθημερινή δήλωσε πως τον συνεχάρη για την ευθεία του τοποθέτηση σχετικά με τον σύντροφό του και την προσωπική του ζωή σημειώνοντας πως η επιλογή της Κυβέρνησης στο πρόσωπό του είναι επειδή εκτιμάται η βαθιά του τεχνογνωσία σε θέματα οικονομικά.
Κλείνοντας εμφανίστηκε απολύτως αισιόδοξη για την περαιτέρω πορεία της οικονομίας μετά την πανδημία σημειώνοντας πως μια τέτοια πρώτη αλλά βασική ένδειξη αποτελεί η πορεία του τουρισμού. Μιλώντας με τους ξενοδόχους των Χανίων διαπίστωσε πως η αύξηση του τουριστικού προϊόντος οδηγείται στο 30% από εκτιμήσεις που προσδιόριζαν το συγκεκριμένο μέγεθος στο 15% στην καλύτερη περίπτωση.
Με αφορμή την συζήτηση για το ξεκίνημα του Νίκου Βασιλείου στην Σχολή ο Χρήστος Μπαλόγλου θυμήθηκε ότι:
Στην Γερμανική πέρασαν και καθηγητές ενός έτους. Ετσι, το 1976-1977, εδίδαξαν τα φροντιστηριακά ενισχυτικά μαζί με τον ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ο ΠΟΥΛΑΚΗΣ Φυσική και ο ΝΤΑΣΗΣ, Χημεία. Ο Πουλάκης εδίδαξε και την χρονιά 1977-1978. Ο Ντάσης ένα έτος . Ευτύχησα να έχω την θυγατέρα του, Αργυρώ, μαθήτρια στους Θρακομακεδόνες, 1994-1995, δεν εγνωριζε , ότι ο πατέρας της είχε διδάξει και στην Γερμανική.
Το έτος 1979-1980 με την παραίτηση ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, ανεζητήθη θεολόγος και ο ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ μας έφερε τον ΠΑΠΑΔΑΤΟ. Μετά διορίσθηκε στο Δημόσιο.
Τέλος, ο Δρ. Αθανάσιος Χατζόπουλος έφυγε από την Σχολή το 1988 (είχε πρωτοέρθει το 1983 και έμεινε έως το 1986) καιτον Οκτώβριο του 2000, εξελέγη από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με τον τίτλο του Επισκόπου Αχαΐας και διορίσθηκε διευθυντής του Γραφείου της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις 5 Αυγούστου 2007 η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον ανύψωσε, τιμής ένεκεν, σε Μητροπολίτη Αχαΐας.
Αποφοίτησε από τη Γ.Σ.Α. το 1967. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και πήρε το πτυχίο της το 1972. Εργάστηκε για μια τριετία στην Siemens Hellas και ακολούθως στην Εθνική Τράπεζα (Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών και Υποδιεύθυνση Μεταφραστικού), από την οποία συνταξιοδοτήθηκε το 2005. Βοήθησε στη δημιουργία της νέας ιστοσελίδας του Συλλόγου δικτυώνοντας παλαιότερους και νεώτερους και εισφέροντας με φωτογραφικό υλικό και στοιχεία από τις παλαιότερες δεκαετίες, που της έχουν δώσει απόφοιτοι ή έχει από τον πατέρα της Ιδομενέα Παπαδάκη, τέως Λυκειάρχη της Σχολής.
.
Το επετειακό τεύχος των 5 χρόνων κυκλοφορίας του montags της 13.7.2020 έχει σαν κύριο θέμα τους Εκπροσώπους Έτους και είναι αφιερωμένο στην χρονιά του 1942 ως φόρο τιμής στην Βεατρίκη Δημητριάδου, που με την πρωτοβουλία της εβδομήντα χρόνια μετά, το 2012, να επικοινωνήσει με τον Σύλλογό μας, άνοιξε τις πύλες της Αραχώβης και μας σύστησε όλα τα παιδιά εκείνων των χρόνων, και τους μεγαλύτερους και τους νεότερους. Ήταν δύσκολα χρόνια, καταμεσής της Κατοχής, αλλά ανέδειξαν, κάτι που έμεινε και στους μεταπολεμικούς αποφοίτους: την αγάπη για το σχολείο και την ευγνωμοσύνη τους σε αυτό που περιγράφε ως “θεμέλιο ζωής” η Νίκη Γουλανδρή.
Πολλοί νεότεροι της Βεατρίκης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σχολείο, είτε γιατί αυτό έκλεισε και για να τελειώσουν το γυμνάσιο οδηγήθηκαν σε άλλα ιδιωτικά ή δημόσια, είτε γιατί οι γονείς φοβούμενοι τα αντίποινα ή διαφωνώντας με το γερμανικό περιβάλλον πήραν τα παιδιά τους από την Αραχώβης.
Απόδειξη αυτού του δεσίματος είναι η φωτογραφία των Επτά Νάνων, που συνέχισαν να συναντώνται και να αναζητούν τα ίχνη των συμμαθητών και συμμαθητριών μέχρι και σήμερα. Όπως θα δείτε και στο άρθρο του σημερινού montags η φωτογραφία αυτή του 1989, ξεκινά από αριστερά με την Βεατρίκη Δημητριάδου, που μας άφησε στα τέλη του 2014, και την Ροδούλα Κούμαρη-Σταθάκη και είναι ένα reunion Και οι δύο ως σύγχρονοι εκπρόσωποι έτους εντόπισαν τα ίχνη πολλών. Πρόσφατα δημοσιεύσαμε το βιογραφικό και την φωτογραφία του συμμαθητή τους Αντώνη Κιτσίκη, που έφυγε το 2004 και η Ροδούλα έλεγε πόση χαρά θα έκαναν όλοι και όλες που εντοπίσαμε τα ίχνη του.
Οι 7 Νάνοι και η Χιονάτη είναι λοιπόν από αριστερά προς τα δεξιά:
Βεατρίκη Δημητριάδου-Begert (Χαζούλης)
Ροδούλα Κούμαρη-Σταθάκη (Υπναράς)
Μόνικα Πέην (Χαρούμενος)
Λένα Γκλαβάνη-Miller (Σοφός)
Ειρήνη Αννίνου-Καρυοφίλλη (Ντροπαλός) (καθιστή στο πάτωμα)
Αμαλία Καραλή-Λικατσά (Χιονάτη) (με το μαύρο πουκάμισο κοιτά προς τα επάνω)
Ανζλέτ Κατσαούνη-Κοντομίχαλου (Γκρινιάρης) (σκύβει κάτω από το φωτιστικό)
Αγγέλα Βαϊανού-Κυριαζή (Συναχωμένος) τελευταία στα δεξιά
Από την παρέα αυτή σήμερα (2020) η Ροδούλα (δεύτερη από αριστερά) ζει στην Κηφισιά, η Λένα Γκλαβάνη (τέταρτη) ζει στην Νέα Υόρκη και η Ανζλέτ Κατσαούνη κινείται μεταξύ Κίνας και Αμερικής. Στην Νέα Υόρκη ζει και η άλλη συμμαθήτρια εκτός της ομάδας των Επτά Νάνων, η Ρούλα (Αργυρώ) Συράκη, ενώ στην Αθήνα ζει η Έβη Τουλούπα, που μας έχει τιμήσει σε όλες τις εκδηλώσεις που την καλέσαμε.
Έτσι, στο πλαίσιο της προσπάθειας που κάνουμε για την προσέλκυση Εκπροσώπων Έτους, θα θέλαμε έστω και εκ των υστέρων να “χρίσουμε” κάποιους παλαιούς από εκείνα τα χρόνια, που κατέβαλλαν μεγάλη προσπάθεια να μας φέρουν σε επαφή με συμμαθήτριες και συμμαθητές εκείνης της εποχής. Και όχι μόνον. Μας εξιστόρησαν γεγονότα από τις τάξεις, απο τις οικογένειές τους, από την μετέπειτα ζωή τους και μας χάρησαν φωτογραφικό υλικό, τόσο σπάνιο από εκείνα τα χρόνια. Να ξεκαθαρίσουμε ότι ορισμένοι από αυτούς βοήθησαν μέσω των παιδιών τους που κράτησαν στα συρτάρια τις φωτογραφίες και στην μνήμη τις ιστορίες.
Έτσι θα θέλαμε να πούμε ότι για τα χρόνια της Αραχώβης οι Εκπρόσωποι Έτους είναι:
1936 – Απόστολος Πίτσος
1937 – Σοφία Καζάζη
1938 – Βύρων Θεοδωρόπουλος
1939 – Κωνσταντίνος Παπαναστασίου
1940 – Μαριέττα Ράδοβιτς-Ισιδωρίδου
1941 – Νάτα Μελά, Αλέκος Κυριακός
1942 – Βεατρίκη Δημητριάδου, Ροδούλα Κούμαρη-Σταθάκη, Δήμητρα Καρβελά
1943 – Δήμητρα Μάτου
1944 –
1945 –
1946 – Βασίλης Μαυρίδης
1947 – Φωκίων Φωτιάδης-Νεγρεπόντης
(οι χρονιές 1945, 1946 και 1947 δεν είχαν απόφοιτους διότι η Σχολή είχε κλείσει, όμως αναφέρονται, δίοτι αν τα παιδιά είχαν συνεχίσει ομαλά θα είχαν αποφοιτήσει τότε)
Με επιστολή του, που έστειλε την 16.6.2020, ο Πέτρος Πετρακόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του από το Δ.Σ. του Συλλόγου Αποφοίτων ΓΣΑ.
Δυο εξαιρετικά σημαντικές συνεντεύξεις έδωσε προσφάτως ο νευρολόγος -ψυχίατρος Αργύρης Στριγγάρης (’92), που είναι εγκατεστημένος στη Bethesda (ΗΠΑ), κύριος ερευνητής και επικεφαλής της Μονάδας Mood Brain and Development στο Εθνικό Ίδρυμα Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ και καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν, σχολιάζοντας τις επιπτώσεις της πανδημίας στην ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων:
· Η πρώτη, με τον τίτλο “Ευάλωτη η γενιά της πανδημίας“, δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 11 Μαΐου…
· Η δεύτερη, με τον τίτλο “Βία και πανδημία“ δημοσιεύθηκε στην Athens Voice στις 11 Ιουνίου…
Ο Στέφανος Μίτμαν έγραψε ένα μικρό επεξηγηματικό κείμενο για τις πρόσφατες εκλογές της 17ης Ιουνίου για το Schulverein:
Εκλογές για την ανανέωση του Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ) του Συλλόγου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών (Deutscher Schulverein Athen ή απλά “Schulverein”)
Το ΔΣ του Schulverein έχει 9 τακτικά μέλη, που ανανεώνονται διαδοχικά ανά τριετία. Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς λήγει η θητεία τριών μελών, που μπορούν να επανεκλεγούν.
Τα ενεργά μέλη του ΔΣ αναφέρονται στο website της DSA, στη σελίδα…
Έτσι φέτος λήγει η τριετής θητεία των κκ Richard Epstein, Wolfgang Gebhardt και Thomas Greve.
Οι εκλογές διεξάγονται στην δεύτερη τακτική Γενική Συνέλευση (ΓΣ) των μελών του Schulverein, που γίνεται κάθε Μάιο ή Ιούνιο (η πρώτη τακτική ΓΣ γίνεται κάθε Νοέμβριο και βασικό της αντικείμενο είναι ο οικονομικός απολογισμός για την σχολική χρονιά που πέρασε και η έγκριση του προϋπολογισμού της επόμενης σχολικής χρονιάς).
Την περασμένη Τετάρτη, 17 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε στο Pausenhof (λόγω κορωνοϊού) η τακτική ΓΣ και οι προγραμματισμένες εκλογές. Υποψηφιότητες είχαν θέσει εκ νέου δυο από τα τρία παλαιά μέλη Richard Epstein και Thomas Greve και οι νέοι υποψήφιοι κκ Nikolaos Athanassiadis, Marcus Bremer και Aris Liakopoulos.
Το αποτέλεσμα ανακοινώθηκε λίγο μετά την λήξη της μυστικής ψηφοφορίας, στην οποία συμμετείχαν τα 50 παρόντα μέλη του Schulverein και έχει κατά σειρά ψήφων ως εξής:
| 1 | Epstein, Richard | 32 |
| 2 | Bremer, Marcus | 28 |
| 3 | Greve, Thomas | 27 |
| – | Liakopoulos, Aris | 27 |
| 5 | Athanassiadis, Nikolaos | 21 |
Λόγω ισοψηφίας, θα έπρεπε σύμφωνα με τον κανονισμό να γίνει νέα ψηφοφορία για την τρίτη θέση στο ΔΣ μεταξύ των κκ Greve και Liakopoulos, αλλά ο αντιπρόεδρος Thomas Greve απέσυρε την υποψηφιότητά του και έτσι αναδείχθηκε ως τρίτο μέλος του ΔΣ, χωρίς άλλη ψηφοφορία, ο επίσης απόφοιτος και αρχιτέκτονας Άρης Λιακόπουλος.
Στο σημείο αυτό να ευχηθούμε καλή επιτυχία σε όλα τα μέλη του ΔΣ και να επισημάνουμε ότι μέσα στην επόμενη σχολική χρονιά αναμένεται να ολοκληρωθεί η αλλαγή του καταστατικού του Schulverein, ώστε να γίνει δυνατή η εγγραφή στον Σύλλογο της Γερμανικής Σχολής Αθηνών προσώπων που δεν πληρούν την προϋπόθεση που ισχύει μέχρι σήμερα, δηλαδή να έχουν την Γερμανική υπηκοότητα.
Mit dem Blick des Eroberers: Athen in den Fotos von deutschen Soldaten während der Besatzung…
Την Παρασκευή 12 Απριλίου διοργανώθηκε στο Μουσείο της Ακρόπολης ημερίδα μα τίτλο: “Με το βλέμμα του κατακτητή: η Αθήνα στις φωτογραφίες των Γερμανών στρατιωτών 1941-1944”
Με ψευδώνυμα παρουσιάζονται οι μαθητές και οι μαθήτριες, με τα κανονικά τους ονόματα οι καθηγητές και οι καθηγήτριες της εποχής:
Hier begegnet ihr dem Schüler Fabian, der zwischen 1937 und 1942 die damalige DSA besuchte und 1942 sein Abitur absolvierte. Fabian ist ein Pseudonym, also ein erfundener Name, um die Identität der Person zu schützen. Die Geschichte Fabians ist aber eine wirkliche Geschichte. Wir sind in unserem Schularchiv auf ihn gestoßen und wollen euch hier von ihm erzählen.
“Με προνοητικότητα, ευελιξία και προσαρμοστικότητα, θα βγούμε πιο ισχυροί από την κρίση”.Τη δέσμευση της Alpha Bank να στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις την επιστροφή της χώρας στην ομαλή οικονομική και επιχειρηματική δραστηριότητα, επανέλαβε στις 12 Ιουνίου ο CEO του Ομίλου Βασίλειος Ψάλτης, από το πάνελ “Covid-19 and Banking: The Leader’s Response” του 5ου Delphi Forum, τονίζοντας παράλληλα ότι η εμπειρία του κορωνοϊού επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά τη σημασία που έχουν η προνοητικότητα, η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα για την αντιμετώπιση κάθε κρίσης.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που εορτάζεται στις 5 Ιουνίου, το envinow.gr, πραγματοποίησε μία εφ’ όλης της συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Αραβώση (’81), Καθηγητή ΕΜΠ και Γενικό Γραμματέα Φυσικού Περιβάλλοντος και Υδάτων του ΥΠΕΝ. Μεταξύ πολλών θεμάτων που αναλύθηκαν, ήταν το περιβαλλοντικό πολυνομοσχέδιο στο οποίο υπήρξε ένας από τους βασικούς συντελεστές της προετοιμασίας του, το μέλλον της ανακύκλωσης και της διαχείρισης απορριμμάτων στην Ελλάδα, το σχέδιο για τη διαχείριση των λυμάτων και πολλά ακόμη. Διαβάστε τη συνέντευξη…
Η ενότητα Zeitreise παρουσιάζει την παράλληλη ιστορία της Ελλάδας, της Γερμανίας και τις πιό ενδιαφέρουσες για τους τότε μαθητές της Γερμανικής Σχολής, αλλά και τους απόφοιτους εν γένει: την ιστορία της Γερμανικής, αλλά και των κτιρίων της Αραχώβης, Το σκέλος της ιστορίας της Σχολής έχει σπάνιες φωτογραφίες που μας ταξιδεύουν πίσω στον Ιανουάριο του 1931.
Πολλοί φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι και μαθητές ήρθαν στο Νεκροταφείο της Δροσιάς την Πέμπτη 11 Ιουνίου για το τελευταίο αντίο στον Νίκο Βασιλείου.
Η Αγγελική Κανελλακοπούλου, ως μαθήτρια και συνάδελφός του, ο Γιάννης Μυλωνάς, ως συνάδελφος και φίλος του και ο ανηψιός του Γιάννης τον αποχαιρέτησαν μέσα από ιστορίες των χρόνων που τον είχαν δίπλα τους.
Η σύζυγός του Έλντα και η κόρη του Ζωή έστειλαν ένα ευχαριστήριο μήνυμα:
Σας ευχαριστούμε για την συμπαράσταση σας αυτές τις στιγμες. Με τις φωτογραφίες, τα κείμενα, τα σχόλια, τις ιστορίες, τα μηνύματα, νιώσαμε ότι η οικογένεια μας δεν περιοριζεται στους τοίχους του σπιτιού μας, ότι είμαστε και θα είμαστε δεμένοι με όλους σας! Ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Αγγελική Κανελλακοπούλου:«Όλοι, κύριε Νίκο, είναι εδώ…»
Ο Νίκος Βασιλείου για πολλές και πολλούς από εμάς ήταν δάσκαλος με ό,τι σημαίνει η λέξη αυτή. Ενδιαφερόταν για την καθεμία και τον καθένα από εμάς, ποτέ δεν ήταν άλλωστε σκοπός του η στείρα μετάδοση γνώσεων. Στεκόταν πλάι μας, στα μικρά και στα μεγάλα, ένας δεύτερος πατέρας. Άνθρωπος αλέγρος και φύσει καλός – όπως αποδεικνύεται και από τον υπέροχο τρόπο που έφυγε, χωρίς να ταλαιπωρηθεί και χωρίς να ταλαιπωρήσει, απολύτως ειρηνικά όπως ειρηνική ήταν και ολόκληρη η ζωή του. Όλοι οι μαθητές είχαν την ίδια αξία για τον Βασιλείου (έτσι τον λέγαμε όλοι εμείς), ακόμη και αυτοί που έφεραν την ρετσινιά του «τεμπέλη». Ως εκπαιδευτικός είχε πάντα κατανόηση για τις εφηβικές αμυαλιές, ακόμα κι όταν μας «μάλωνε», το έκανε με έναν τρόπο που κανείς, καμία δεν μπορούσε ποτέ να του κρατήσει κακία. Γιατί στην τελική είχε πάντα δίκιο και το έκανε με τρόπο απαλό και αβρό. Όπως ήταν και ο ίδιος. Γλεντζές στην καθημερινότητά του, χωρίς αγκυλώσεις και «δήθεν». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, όποτε αναφέρεται το όνομά του, τα σχόλια και οι ιστορίες που ακούγονται είναι όλες ξέχειλες μόνο από αγάπη. Γιατί η αγάπη ήταν μια λέξη που σημάδεψε όλη την ζωή του. Αγάπη για την μαθήτρια και τον μαθητή, αγάπη για τους γονείς του σχολείου που ανησυχούσαν για τα βλαστάρια τους, αγάπη για τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους του, αμέριστη αγάπη για τις γυναίκες της ζωής του, την Έλντα και την Ζωή – που ήταν άλλωστε η ίδια του η ΖΩΗ, αγάπη για τους άντρες που μπήκαν αργότερα στον δρόμο του, τον γαμπρό του Γρηγόρη και τους εγγονούς του Κωνσταντίνο και Νικόλα. Ο Βασιλείου διάλεξε για τραγούδι ορόσημο, τι άλλο, ένα τραγούδι ύμνο στην αγάπη. «Σ΄αγαπώ» έλεγε και τα μάτια του ξεχείλιζαν από συναίσθημα.
Την ίδια αγάπη απλόχερα του χαρίζουν οι παλιές μαθήτριες και μαθητές του, οι απόφοιτοι του σχολείου που τόσο αγάπησε και στο οποίο υπηρέτησε αρχικά ως φροντιστής, στη συνέχεια ως διορισμένος εκπαιδευτικός και ακολούθως ως υποδιευθυντής και διευθυντής Λυκείου, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Όπως έγραψε πριν λίγες μέρες ένας συναπόφοιτος: «Αυτό το «Σ’ αγαπώ» μάς το είχατε πει με κάθε δυνατό τρόπο, κύριε Βασιλείου μας. Από την πρώτη μέρα που μπήκαμε στο σχολείο μέχρι όχι μόνο την τελευταία, μα την τελευταία φορά που σας είδα, που σας είδε, ο καθένας από εμάς. Αδύνατο να θυμηθώ πόσα χρόνια σας είχαμε καθηγητή, νιώθω σίγουρος πως ήταν σχεδόν 40, τα 6 που ήμαστε στο σχολείο και όσα ακόμα έχουν περάσει από τότε».
Ναι, ο Βασιλείου είμαι σίγουρη ότι τώρα μας ακούει και μας χαμογελάει με τον γνωστό γλυκό του τρόπο. Για αυτό σας λέω, «κύριε Νίκο», απλά και σταράτα, έτσι όπως τα λέγαμε πάντα μεταξύ μας:
Εξ ονόματος των χιλιάδων μαθητριών και μαθητών σας σάς ευχαριστούμε για όσα μας διδάξατε, σας ευχαριστούμε που σας είχαμε στην ζωή μας.
Και σας ευχαριστώ εγώ προσωπικά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, όταν ξεκίνησα 23 χρονών κοριτσάκι να διδάσκω, εμπιστοσύνη που δίνατε απλόχερα σε όλους τους νέους εκπαιδευτικούς στα πρώτα βήματά τους.
Ελαφρύ το χώμα που θα σας σκεπάσει, αιώνια η μνήμη σας.
Γιάννης Μυλωνάς:Επικήδειος λόγος για τον Νίκο Βασιλείου
Θλιβερό προνόμιο να αποχαιρετάς αγαπημένο φίλο και συνάδελφο. Τούτη τη στιγμή του ύστατου αποχαιρετισμού λίγα λόγια, απλά και όχι βαρετά χρειάζονται, για να ξεπαγώσουν τον χρόνο.
Ο Νίκος ανήκει στην πονεμένη γενιά που γνώρισε την Κατοχή, τον αδελφοκτόνο σπαραγμό του εμφυλίου της πολύπαθης πατρίδας μας, τη Χούντα, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και τέλος την πανδημιοκρατία, που όλοι μας ήδη βιώνουμε. Ανήκει στη γενιά με τα πολλά παράσημα…….,που δεν ανάβει θυμιατά και δεν καίει λιβάνια. Στ΄αλήθεια, δύσκολη η ζωή του και πολυκύμαντη.
Τύχη αγαθή μάς έφερε στη Γερμανική Σχολή, όπου και οι δυο αφυπηρετήσαμε ύστερα από 35 συναπτά χρόνια. Συνάδελφος αγαπητός, προσηνής, άδολος,χαμηλών τόνων, μειλίχιος και ιδιαίτερα συνεργάσιμος. Πραγματικά, θελξικάρδιος, τερψίθυμος και φερέπονος, όπως θα έλεγε ο λεξιλάγνος αείμνηστος συνάδελφός μας Γιάννης Ποντικός. Πίστευε πως ο δάσκαλος, όταν δεν ξέρει κάτι, πρέπει να το λέει. Το λάθος δεν τον φόβιζε, γιατί και με το λάθος το δασκαλίκι μπορεί να γίνει καλύτερο. Με τους μαθητές του δεν έκανε πόλεμο. Έδινε μάχες, ασχέτως αν κάποιες μπορούσε να τις χάσει……Ο παθός και ο μαθός, έλεγε.
Όταν λυκειάρχευσε, η ποινή, το θρυλικό Tadel, αντικαταστάθηκε από το τραγούδι……..έλεγε αστειευόμενος. Η αλήθεια είναι πως η ευρυθμία της Σχολής δεν διαταράχθηκε…….Η Κεραμέως, σήμερα,είμαι σίγουρος πως θα τον καλούσε σε απολογία…Κοντολογίς, ίσως και χωρίς να το αντιληφθεί, πήρε το γιώτα από το πρέπει και το έγδαρε ίσαμε το πι, καταπώς λέει ο Ελύτης.
Ως μαθηματικός, και μάλιστα καταξιωμένος, μπορεί να μην κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο – Δει Δήλιον πρόβλημα λύσαι και κύκλον τετραγωνίσαι, έλεγαν οι αρχαίοι – όμως τον χαρακτήριζε η τετραγωνική λογική. που πάει να πει πως πάντα ορθοτομούσε το λόγο και πάντα ήταν στη σωστή μεριά της Ιστορίας!!
Αγαπητή μου Έλντα, λατρεμένη του Νίκου, ξέρω πως μια μαθηματική άσκηση θέλησε να λύσει λίγο πριν να δραπετεύσει από τη ζωή. Βέβαια, για το καλό μας, ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μας……Και κάτι τελευταίο, Έλντα μου. Οφείλω να το πω κι αυτό. Ο Νίκος είχε ένα μεγάλο ελάττωμα……Ναι, στ΄αλήθεια. .Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους, φίλους και εχθρούς, γι αυτό και τόσο αξιαγάπητος!!!
Αργότερα, η έλευση της Ζωής, της μονάκριβης λατρεμένης κόρης του, της άριστης μαθήτριάς μου και στη συνέχεια λαμπρής συναδέλφου μου, του έδωσε νόημα ξεχωριστό και νέα τροπή στη ζωή του. Ήταν τότε που ανακάλυψε το τραγούδι και πήρε νόημα η ύπαρξή του. Ζωοποιός δύναμη και αγάπη ξεχωριστή. Ύμνος για τη ζωή……Βλέπεις, πολλά τα φοβερά, πιο φοβερά απ΄όλα ο άνθρωπος. Πίστευε πως ο ασφαλέστερος τρόπος να μην υπονομεύσεις το κύρος σου είναι το τραγούδι και η χαρά που βγαίνει απ΄αυτό. Χαρίεσσα η αντιμετώπιση των πραγμάτων της σύντομης ζωής μας. Όμορφη βιοθεωρία!! Ως χαρίεν έστ΄άνθρωπος, όταν άνθρωπος η. Χαριτωμένο πλάσμα ο άνθρωπος, όταν άνθρωπος είναι..
Βέβαια, ευτυχώς και υπήρχαν και κείνες οι στάσεις που κάναμε στο ταξίδι μας που έλεγε ο παππούς Δημόκριτος << βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος >>. Όμορφα συναπαντήματα, γλεντοκόπια και συνάφειες. Γελάσαμε και κλάψαμε, χαρήκαμε και πονέσαμε. Δώσαμε και πήραμε στη σύντομη ζωή μας. Για να επικρατήσει στο τέλος η χαροποιός ρήση. Ανάσα μια, ανάσα δυο, όλα καλά, βρε χαρμολύπη.
Όταν τραγουδούσε, αισθανόταν ως ένας αιώνιος έφηβος, λες και ήταν μια φωνή ενός εξεγερμένου νέου των σίξτις. Πίστευε πως και τα μικρά πράγματα έχουν, μπορεί να έχουν μεγάλη σημασία και πως το τραγούδι μάς εξυψώνει ενώ η ύλη μάς γειώνει στην πεισματάρα πραγματικότητα. Κοντολογίς, με το τραγούδι του και την απέραντη καλοσύνη έγινε για μας μνήμη ζωντανή που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου. Τέλος, στο τέλος της ημέρας, στο τέλος της ανάσας επανέρχεται η αντίφαση, δηλαδή να διεκδικούμε την ανάταση μες στην υπαρξιακή αγωνία μας.
Υπέροχη λιακάδα σήμερα. Θριαμβική επέλαση του καλοκαιριού. Διάλεξες, βρε Νίκο μου, και τη μέρα που θα έφευγες για το ταξίδι στο Επέκεινα, λες και ήσουνα έτοιμος από καιρό να σαλπάρεις για τα αστρικά πελάγη με λελογισμένη αυτοπειθαρχία και με μια επικούρεια αντίληψη της αείρροης ζωής, Ήθελες με αξιοπρέπεια να πάρεις το δρόμο προς την επουράνια ουτοπία, χωρίς καμιά προσδοκία για κανένα μεταφυσικό παράδεισο.
Νίκο μου, αγαπητέ συνάδελφε, κλείνω τον στερνό χαιρετισμό μου με ένα στίχο του Κωστή Παλαμά. Σμίλεψες, δάσκαλε, ψυχές ως στη στερνή πνοή σου. Και μια δική μου προσθήκη. Σ΄αγαπώ γιατί είσαι ωραίος, σ΄αγαπώ γιατί ήσουν Εσύ!!
Ο Μηνάς Αλεξιάδης γεννήθηκε το 1959 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1977. Σπούδασε πιάνο με την Mαρίκα Παπαϊωάννου και τον Γεώργιο Πλάτωνα, θεωρητικά και μουσική σύνθεση με τον Γιάννη Iωαννίδη. Στην συνέχεια, με υποτροφία της Γερμανικής Yπηρεσίας Aκαδημαϊκών Aνταλλαγών (D.A.A.D) σπούδασε σύνθεση με τον Guenther Becker στο Πανεπιστήμιο Robert Schumann τού Nτύσελντορφ, απ’ όπου αποφοίτησε το 1986. Eίναι επίσης πτυχιούχος της Nομικής Σχολής και διδάκτωρ μουσικολογίας του Tμήματος Mουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Aθηνών.
Aπό το 1984, οι περισσότερες συνθέσεις του έχουν γραφτεί μετά από παραγγελίες και αναθέσεις φορέων όπως: Mέγαρο Mουσικής Aθηνών, Alte Oper Frankfurt, BBC Scottish Symphony Orchestra, Eθνική Λυρική Σκηνή, Kαμεράτα, Kρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, Oρχήστρα των Xρωμάτων, Πoλυτεχνείο Duesseldorf κ.λ.π. και έργα του έχουν παρουσιαστεί στην Eλλάδα, σε όλες τις Σκανδιναβικές χώρες, Kύπρο, Γερμανία, Oλλανδία, Bέλγιο, Tσεχία, Bουλγαρία, Iσραήλ, Iαπωνία, Iταλία, Κίνα, Aίγυπτο, Μαρόκο, Eλβετία, Aυστραλία, HΠA, έχουν βραβευθεί σε διαγωνισμούς, έχουν δισκογραφηθεί σε 22 συνολικά δίσκους βινυλίου και CD σε Ελλάδα, Ιταλία, Ιαπωνία, Γερμανία, Αγγλία και έχουν μεταδοθεί από ραδιοφωνίες και τηλεοπτικά δίκτυα διεθνώς.
Διετέλεσε επί σειρά ετών καλλιτεχνικός διευθυντής σε διάφορα μουσικά ιδρύματα (από το 1992 έως το 1996 ήταν Διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Καλαμάτας). Aπό το 1989 εκλέγεται ως μέλος του Δ.Σ. (τώρα Β’ Αντιπρόεδρος- της Ένωσης Eλλήνων Mουσουργών). Από το 2002-2006 ήταν μέλος του Δ.Σ. και Γενικός Γραμματέας της Eθνικής Λυρικής Σκηνής. Από το 2000 έως το 2004 δίδαξε στα Tμήματα Μουσικής του Αριστοτελείου Παν/ μίου και του Παν/μίου Mακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Από το 2004 διδάσκει Μουσικό Θέατρο και Όπερα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Aθηνών, σαν αναπληρωτής καθηγητής.
http://www.theatre.uoa.gr/didaktiko-dynamiko/melh-dep/mhnas-i-ale3iadhs.html
Ο Παναγιώτης Πικραμμένος έδωσε μία συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή της 6.6.2020. Ο Νότης Παπαδόπουλος που πήρε την συνέντευξη σχολιάζει:
Κάθε φορά που συναντιέμαι με τον κ. Παναγιώτη Πικραμμένο νιώθω χαρά αλλά και ντροπή. Χαρά γιατί συναντώ έναν άνθρωπο με σημαντική κατάρτιση, χιούμορ και απίθανες ιστορίες από την πολυετή θητεία του σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ντροπή, γιατί μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα στο βήμα της Βουλής να στέκεται με τα άσπρα του μαλλιά, βουρκωμένος από την προσβολή που είχε γίνει στο πρόσωπό του στην υπόθεση Novartis. Αυτός, ένας πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, πρώην πρωθυπουργός που προσφέρθηκε για να βοηθήσει τη χώρα στις δύσκολες εποχές των μνημονίων, να βρίσκεται απολογούμενος με κατασκευασμένες μυθιστορηματικές κατηγορίες που αμφισβητούσαν την ηθική του ακεραιότητα. Δεν θέλει να μιλάει πλέον για αυτή την απόπειρα σπίλωσής του – «η υπόθεση είναι αυτή τη στιγμή στα χέρια της Βουλής και της Δικαιοσύνης. Επομένως, δεν επιθυμώ να σχολιάσω ή να προσθέσω κάτι. Ας αφήσουμε τα θεσμικά όργανα να κάνουν τη δουλειά τους απερίσπαστα», λέει.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946, αποφοίτησε απο τη Γερμανική Σχολή το 1963 και σπούδασε στη Γερμανία με υποτροφία της DAAD. Είναι Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός του Πολυτεχνείου του Braunschweig και Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός του Πολυτεχνείου της Στουττγάρδης. Εξεπόνησε το διδακτορικό του στην ΕΤΗ Zürich και την διατριβή του επί υφηγεσία (Dr. Ing. habil.) στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης. Διετέλεσε επί σειράν ετών διευθύνων σύμβουλος γνωστών επιχειρήσεων στον τομέα δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας και πρόσφατα εξελέγη πρόεδρος της διεθνούς επιτροπής CIGRE (www.cigre.org).
Ασχολείται επί σειρά ετών με τον Φιλελληνισμό, είναι επιμελητής της Φιλελληνικής Βιβλιοθήκης των Εκδόσεων Παρισιάνου και Αντιπρόεδρος της Εταιρείας για τον Ελληνισμό και τον Φιλελληνισμό.
Το 2019 ανακηρύχθηκε Επίτιμος Καθηγητής του Τechnische Universität Dresden.
Konstantin Papailiou: “Ein Grieche staunt über seine Landsleute”
Βιογραφικό
Ο Κωνσταντίνος Παπαηλιού γεννήθηκε στην Αθήνα, αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών (DSA) και σπούδασε ακολούθως στη Γερμανία με υποτροφία DAAD. Είναι Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός του Πανεπιστημίου της Μπράουνσβαϊγκ και Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός Πολυτεχνείου του Στουτγάρδης. Έλαβε το διδακτορικό του από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) της Ζυρίχης, τη διατριβή του επί υφηγεσία (Dr.-Ing. Habilitation) από το Πολυτεχνείο της Δρέσδης, όπου είναι και επίτιμος Καθηγητής.
Μέχρι τη συνταξιοδότησή του, ήταν Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Pfisterer, θέση στην οποία υπηρέτησε για περισσότερα από 25 χρόνια. Ο Καθηγητής Παπαηλιού δραστηριοποιείται επίσης στην εκπαίδευση Ενεργειακών Μηχανικών, διδάσκοντας μαθήματα επιπέδου Master για γραμμές μεταφοράς υψηλής τάσης στο Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης και στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης.
Κατείχε ηγετικές θέσεις σε διάφορες διεθνείς τεχνικές επιστημονικές κοινότητες και φορείς τυποποίησης και έχει συγγράψει στα Αγγλικά και Γερμανικά έναν σημαντικό αριθμό βιβλίων και περισσότερες από 100 εργασίες με 1200+ ετεροαναφορές σύμφωνα με το προφίλ του στο Google Scholar.
Είναι επίσης Ανώτερο Μέλος του Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών (ΙΕΕΕ) (Μ’ 81-SΜ’ 85). Το 2020, του απονεμήθηκε το μετάλλιο CIGRE Medal, η υψηλότερη διάκριση του οργανισμού για μέλη που έχουν επιδείξει εξαιρετική συνεισφορά στη CIGRE και στον τομέα της τεχνολογίας.
Ο Κωνσταντίνος Παπαηλιού ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια ενεργά με τις δραστηριότητες της CIGRE και έχει αναλάβει επιτυχώς διάφορες τιμητικές θέσεις σε Τεχνικούς Φορείς και Ενώσεις Τυποποίησης. Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Μελέτης Cigre «Overhead Lines» (SC B2) και επιμελητής του συλλογικού τόμου CIGRE Green Book Overhead Lines.
Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμες εργασίες σε επαγγελματικά περιοδικά και συμμετείχε στην ομάδα συγγραφέων του EPRI Transmission Line Reference Book: Wind-Induced Conductor Motion (Orange Book) και είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου Silicone Composite Insulators: Materials, Design, Applications. Είναι επίσης ο ιδρυτικός αρχισυντάκτης του CIGRE Science & Engineering Journal.
Το 2021, ο Κωνσταντίνος Παπαηλιού επιμελήθηκε το Springer Handbook of Power Systems, ένα ολοκληρωμένο εγχειρίδιο για τα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας. Είναι συν συγγραφέας του βιβλίου Overhead lines and cables in high and extra-high voltage networks, το οποίο κυκλοφόρησε στα Γερμανικά το 2022, ενώ η αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη έκδοσή του κυκλοφόρησε το 2024.
Η Αλεξάνδρα Βοβολίνη έδωσε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο portraits παρουσιάζοντας την διαδρομή τουπαλαιότερου και ιστορικότερου οικονομικού περιοδικού την “Οικονομική Επιθεώρηση”, που εκδίδει και που είναι και το μόνο οικονομικό περιοδικό που έχει επιβιώσει όλων των κρίσεων. Το μοναδικό στην συνένετυξη αυτή είναι ότι παράλληλα με την ιστορία της οικογένειάς της διατρέχει και την ιστορία της ελληνικής βιομηχανίας από την πρώτη στιγμή της έκδοσης του περιοδικού που τότε είχε τίτλο “Βιομηχανική Επιθεώρηση”, η οποία, όπως αναφέρει:…ξεκίνησε το 1934 μια εποχή που η βιομηχανία στην Ελλάδα ήταν στα σπάργανα.
Θυμάται τα παιδικά της χρόνια:…θυμάμαι τη Μιχαλακοπούλου ποταμάκι και πηγαίναμε και παίζαμε. Δεν υπήρχε τότε η Αμερικάνικη Πρεσβεία και εκεί ερχόταν ένα Λούνα πάρκ κάθε καλοκαίρι και η Βασιλίσσης Σοφίας είχε μόνο μονοκατοικίες. Πήγαινα σχολείο στο Μαράσλειο και κάθε μέρα περπατούσα μέχρι τα γραφεία του περιοδικού στη Μουρούζη. Εκεί πρώτα διάβαζα και μετά «δούλευα» για το περιοδικό.
Η Αλεξάνδρα είναι απόφοιτος, αλλά δεν είναι μόνον εκείνη. Είναι και ο σύζυγός της Θανάσης Λασκαρίδης, ο αδελφός του συζύγου της Πάνος, ο πατέρας τους Κώτιας Λασκαρίδης, αλλά και η μητέρα της:
Όταν τέλειωσα τις σπουδές μου στη Νομική, έκανα ένα μεταπτυχιακό στα Ναυτιλιακά στο Λονδινο, και το 1977 παντρεύτηκα το Θανάση Λασκαρίδη. Ήμασταν μαζί από το σχολείο, εκείνος σπούδαζε στο Μπέρμιχαμ και τον συνάντησα στην Αγγλία, όπου και μείναμε μαζί ένα χρόνο.Ήμασταν συμμαθητές και μάλιστα ήταν συμμαθητές και ο πατέρας του με τη μητέρα μου, πριν από τον πόλεμο στη Γερμανική Σχολή. Ο πεθερός μου ο Κώτιας Λασκαρίδης ήταν Πόντιος, ήταν ιχθυολόγος με σπουδές στη Γερμανία και η πρώτη του επιχειρηματική δραστηριότητα ήταν δύο αλιευτικά πλοία. Μετά πούλησαν τα αλιευτικά και πήραν πλοία ψυγεία. Τα πρώτα του λεφτά ο Θανάσης τα έβγαλε σαν μεσίτης πλοίων και μετά με συνεταίρους άρχισε να μεγαλώνει η εταιρεία τα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Ο παππούς είχε κρατήσει ένα αλιευτικό «για να παίζει» και θυμάμαι που μας έφερνε κατεψυγμένες γαρίδες….
Όταν άρχισε να μεγαλώνει η εταιρεία μπήκε και ο αδερφός του ο Πάνος Λασκαρίδης που ήταν ναυπηγός και ταίριαξε τέλεια με την ομάδα και η εταιρεία μεγάλωνε. Ήταν πολύ ωραία χρόνια, δημιουργικά.
