Τρεις μικροί ασθενείς στο παιδιατρικό τμήμα ενός νοσοκομείου βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους τις μέρες των Χριστουγέννων. Η μοναξιά και η ανησυχία τους γίνεται αφορμή για περιπέτειες που δεν είχαν προηγουμένως φανταστεί, ενώ το γέλιο και το παιχνίδι ανατρέπουν κάθε εμπόδιο.

Τα “Επείγοντα Χριστούγεννα” σε σκηνοθεσία Βασίλη Κουκαλάνι ξεκίνησαν την Κυριακή 21-12_2025 στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος , στον χώρο του Φάρου από την ” Συντεχνία του γέλιου”. Η παράσταση είναι βασισμένη το έργο ” Heile, heile Segen” των Volker Ludwig και Christian Veit, σε διασκευή Βασίλη Κουκαλάνι – Ιωάννας Λιούτσια

“Προσπαθήσαμε να βρούμε ένα τρόπο, οι αξίες των Χριστουγέννων να παρασταθούν από σκηνής χωρίς διδακτισμούς και ηθική κατήχηση. Πού βρίσκονται τα Χριστούγεννα και τα παραδεδεγμένα ιδεώδη τους, στην καθημερινότητα; Στη νιότη ίσως; Μήπως στην διαλεκτική και πρωτογενή κυριολεξία των παιδιών στην οποία ενυπάρχουν – αυθόρμητα και πιο ουσιαστικά από τα λόγια και τις ρεκλάμες- η καλοσύνη, η ευγνωμοσύνη, η ελπίδα και η χαρά, οι έννοιες της κοινότητας και της αγάπης; Και δεν είναι ακριβώς αυτό που φωτίζουν τις εμπειρίες της ρουτίνας και τους μικρούς θριάμβους της καθημερινής ζωής;”

Η παράσταση δείχνει τον κόσμο μέσα από το βλέμμα των παιδιών: χωρίς προκαταλήψεις, γεμάτο δυνατότητες, με χιούμορ, τρυφερότητα κι ελπίδα. Επι σκηνής ( με αλφαβητική σειρά) οι : Μικές Γλύκας, Βασίλης Κουκαλάνι, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Σίλια Μπισιώτη, Αναστασία Νάστια Ντεντιάεβα, Τάνια Παλαιολόγου, Δανάη Τσιοπλή με αστείρευτη ενέργεια, κέφι , χιούμορ και ευαισθησία μας θυμίζουν πως τα Χριστούγεννα είναι μια αφορμή να ανοίγουμε την καρδιά και το μυαλό μας στους άλλους. (περισσότερα…)

Ο Γιάννης Μυτιληναίος (απόφοιτος 1980), που ζει και εργάζεται στην Γερμανία εντόπισε ένα βιβλίο του αρχιτέκτονα Tician Papachristou, αναφέροντας:

Mε αφορμή τη σειρά άρθρων σας στο εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο ex-dsathen σχετικά με αποφοίτους της ΓΣΑ κατά την περίοδο του πολέμου, θα ήθελα να σας επισημάνω ένα βιβλίο που θεωρώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ενδεχομένως σχετικό με το θέμα. Πρόκειται για το βιβλίο του Tician Papachristou, Other Times, Other Places: Growing Up in Peace and War. Ο συγγραφέας φοίτησε στη ΓΣΑ κατά την περίοδο πριν και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αργότερα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και εξελίχθηκε σε έναν ιδιαίτερα επιτυχημένο αρχιτέκτονα. Στο βιβλίο αφηγείται την ιστορία της οικογένειάς του, καθώς και το πώς η Γερμανίδα μητέρα του, Lotte, γνώρισε τον Έλληνα πατέρα του στη Γερμανία πριν εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Αναφέρεται επίσης, αν και μάλλον περιφερειακά, η αδελφή της Lotte, Margarete Krause. Την αναφέρω επειδή έτυχε να είναι δική μου καθηγήτρια Γερμανικών πριν ξεκινήσω στη ΓΣΑ – κάτι που αποδείχθηκε καθοριστικό για τη μετέπειτα πορεία μου, έστω κι αν τότε δεν μπορούσε κανείς να το προβλέψει. Ίσως κάποιοι από τους παλαιότερους αποφοίτους να τη θυμούνται επίσης. Έπεσα εντελώς τυχαία πάνω στο βιβλίο και το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Θεώρησα χρήσιμο να το μοιραστώ μαζί σας, σε περίπτωση που δεν ήταν ήδη γνωστό στο αρχείο και στον κύκλο του Συλλόγου. (περισσότερα…)

Από το αρχείο του Ιωάννη Κακαβά, μαθητή των χρόνων του Πολέμου έχουμε την φωτογραφία του κουλουρά με τον δίσκο του στην αυλή της Αραχώβης από το 1930,  μπροστά από την είσοδο του κτιρίου του Dörpfeld, όπου δίπλα είναι ανοικτή η πίσω πόρτα του κτιρίου του Eglau με το γνωστό Treppenhaus.

(πηγή: Αλέξανδρος Κακαβάς, υιός του Ιωάννη Κακαβά)

Στο άρθρο του Ευγένιου Σαντορίνη: “Αναμνήσεις από την προπολεμική Γ.Σ.Α.” έχουμε αναφορά στον κουλουρά

Δεν πρέπει να ξεχασθεί εδώ και ο καμμιά φορά αξύριστος κυρ Τάσος που εμάζευε γύρω του στα διαλείμματα πολλά παιδιά που είχαν μεν χορτάσει πνευματικά, αλλά είχαν άδειο το στομάχι. Στο φορητό του τραπεζάκι πουλούσε κουλούρια, τυρί κασέρι και απλά γλυκά του φούρνου με σταφίδες. Στους απένταρους έδινε και «με πίστωση» μέχρι την επόμενη!

Εννέα Σεπτέμβρη, μετά τα εξηκοστά ένατα γενέθλιά μου. Ωραίος καιρός, ένα με ενάμιση μποφόρ. Περιγιάλι.

Τα ζωντανά και τα οχήματα έχουν μια σχέση. Όπως έχουν συνηθίσει. Ας πούμε οι γάτες στην Αθήνα περιμένουν ένα όχημα να κάνει θόρυβο, αμάξι, φορτηγό η μηχανάκι. Πολλές φορές τις τρομάζω με το ποδήλατο. Δεν περιμένουν σιωπηλό όχημα και την τελευταία στιγμή πηδάν τρομαγμένες από κάτι που τρέχει αλλά δεν κάνει θόρυβο.

Ρίχνω την βάρκα στο νερό, βάζω το τιμόνι, βίρα την μαϊστρα, βίρα την τζένοα, βίρα την άγκυρα και πάμε. Δυτικά.

Περνώντας μπροστά από το λιμάνι Άσσου, ένα οβάλ κεφάλι, έξω απ’το νερό, λίγα μέτρα πίσω από την πρίμη.

ΠΑΦ ! βουτάει και χάνεται. Όλα σε δέκα δευτερόλεπτα. Χελώνα. Τρώει μέδουσες σκέφτομαι. Εξετάζει αυτό το σιωπηλό που περνάει. Το είδε από μέσα και έβγαλε το κεφάλι να δει και το υπόλοιπο έξω στον αέρα. Πριν χρόνια ξέβρασε η θάλασσα νεκρή χελώνα μπροστά στον Αποστολόπουλο. Μεγάλη, ένα μέτρο. Υπάρχουν.

Φυσάει μια γλυκιά Γρέγο-τραμοντάνα. Κλειστά όρτσα πάει μόνο του με δεμένο τιμόνι παράλληλα με την ακτή. Άσσος, Βραχάτι, Νεράντζα.

Φτάνω κοντά στους κυματοθραύστες- νησάκια λίγο πριν το Κιάτο. Τακ προς φάρο. Μοιάζει να είναι πολύ κοντύτερα απ’ ότι από Περιγιάλι. Αρμενίζω, πάλι στον <<αυτόματο πιλότο>> καμιά ώρα. Με φέρνει ανάμεσα στον φάρο και την είσοδο της λίμνης. Περνάει ένα εμπορικό και μερικά ιστιοφόρα. Τσιμάρω να γυρίσω πίσω. Μπουνάτσα.

Κάνω υπομονή για δέκα λεπτά. Μόλις βγώ από την προστασία των βράχων θα φυσήξει.

Πράγματι, σιγά σιγά πνέει μια απαλή τραμοντάνα. Ωραία. Πάω δευτερόπριμα, καρίνα δεν χρειάζεται, την σηκώνω.

Είμαι πια στα μισά και λίγο προς Περιγιάλι.

Πλώρη και λίγο δεξιά, στα δεκαπέντε μέτρα, τρεις ράχες γκρίζες με φτερό, γυαλιστερές, σηκώνονται συντονισμένα στον αέρα.

Μου φεύγει ένα ΩΩΩ !

Αμέσως, στην ίδια θέση, ξαναπροβάλλουν δύο ράχες αυτή την φορά!

Ξανά ΩΩ εγώ, συνειδητά, με ακούνε, δεν μπορεί.

Τρίτη φορά επαναλαμβάνεται, μια ράχη αυτή την φορά. Μπαλέτο.

Πάλι ΩΩ εγώ. Πρέπει να αναγνωρίσω τον χαιρετισμό.

Αυτό. Τέλειωσε.

Κοιτάζω πίσω. Τι τέλειωσε;;

Πέντε έξι δελφίνια κόβουν δεξιά – αριστερά τα απόνερά μου. Μάτι έξω. Εξετάζουν το σιωπηλό πλεούμενο.

Ούτε ένας αφρός, όλη αυτή την ώρα, γλυστράν, αθόρυβα.

Πάλι ΩΩ, ΜΠΡΑΒΟ εγώ.

Πριν τελειώσει η νέα έκπληξη, βγάζουν ράχες έξι, πάλι πλώρα- δεξιά, μακρύτερα αυτή την φορά. Σύγχρονα,

άλλες δύο ράχες πιο πέρα. ΩΩ Ω μα αυτά είναι τουλάχιστον δέκα!

Σε λίγο πλησίασα στο σπίτι, μάινα την τζένοα, σηκώνω το τιμόνι, λίγα μέτρα απ΄ την ακτή, όρτσα και φούντο την άγκυρα.

Έφτασα, μα το μυαλό πίσω, στα βαθιά!

Ο Αντώνιος Καλλιγερόπουλος του Δημητρίου και της Σμαράγδας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Φ εβρουαρίου 1915.

Φοίτησε στην Γερμανική Σχολή και εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης το έτος 1926-27 στην Α’ Τάξη του Ελληνικού Σχολείου και παραμένει έως την  χρονιά 1930-31 στην Γ’ Γυμνασίου, ενώ συνέχιζε θα αποφοιτούσε το 1934.

Στην συνέχεια σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και πήρε την ειδικότητα της Ωτορινολαρυγγολογίας.

Παντρεύτηκε την Ζαφειρία Λέκκα και απέκτησαν δύο γιούς, τον Δημήτρη και τον Γεράσιμο.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2001.

(πηγή: Τάνια Βασιλειάδου, σύζυγος του Δημήτρη Καλλιγερόπουλου, αποφοίτου του 1962)

Παρατηρώντας τα μπλόκα, τις διενέξεις μέχρι και ανατροπές αυτοκινήτων και λοιπών ανατριχιαστικών στοιχείων ανά την ελληνική επικράτεια, θυμήθηκα την ρήση του ελληνολάτρη, ελλοπρεπέστατου και ελληνόφωνου ρήτορα και φιλοσόφου Κικέρωνος (106-43 δολοφονηθείς και καρατομηθείς).

Τι είχε διακηρύξει ο σοφός αυτός λόγιος;  “Legum Omnes Servi Sumus” (όλοι είμεθα δούλοι των νόμων).

Ο Κικέρων δεν πρωτοτυπεί. Ο  “πατήρ της ιστορίας”, κατά τον Κικέρωνα, Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσεύς, μας περιγράφει στο Η΄βιβλίον των Ιστοριών τον περιλάλητο διάλογο Δημαράτου και Ξέρξου: “Ελεύθεροι γαρ εόντες ου πάντα ελεύθεροι εισι. έπεστι γαρ σφι δεσπότης νόμος, τον υποδειμαίνουσι πολλώ έτι ή οι σοι σε” (Και με το να είναι ελεύθεροι, δεν σημαίνει ότι είναι και σε όλα γενικώς. Έχουν και αυτοί έναν κύριο, έναν αφέντη, τον νόμο, που τον φοβούνται πολύ περισσότερο απ΄ό,τι φοβούνται οι δικοί σου εσένα).

Ο Σπαρτιάτης βασιλέας καυχάται στον Πέρση άνακτα, για τον σεβασμό και την υπακοή στον νόμο που τηρούσαν ευλαβικά οι πολίτες. (περισσότερα…)

Η Πρεσβεία της Γερμανίας έστειλε τις ευχές της με την κάρτα που ζωγράφισε ο 10χρονος Αντώνης Πεχλιβάνης που κέρδισε το 3ο βραβείο του διαγωνισμού ζωγραφικής της Πρεσβείας: “Χριστουγεννιάτικα Χρώματα”.

Οι εξελίξεις στη διεθνή πολιτική κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο κύριος – αν όχι ο αποκλειστικός – παράγοντας αυτής της επιτάχυνσης είναι ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος, με ολοένα και πιο απρόβλεπτες κινήσεις, προχωρά διαρκώς σε νέες, θεαματικές πρωτοβουλίες.

Η επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας και η βίαιη σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο προσφέρουν μια πρόγευση όσων ενδέχεται να αντιμετωπίσει η διεθνής κοινότητα κατά τη διάρκεια του έτους που μόλις ξεκίνησε.

Ο κόσμος παρακολούθησε μόλις τώρα τι είναι σε θέση να πράξουν ο Τραμπ και ο πανίσχυρος στρατιωτικός του μηχανισμός. Την ίδια στιγμή, οι επιτελείς στην Ουάσιγκτον – με μια διαφάνεια που προκαλεί δέος – στρέφουν ήδη το βλέμμα τους προς τους επόμενους στόχους. Η Κολομβία, και ιδίως η Κούβα, θεωρούνται ευρέως ως οι επόμενοι πιθανοί προορισμοί των παρεμβατικών φιλοδοξιών της Ουάσιγκτον· φιλοδοξιών που πλέον δεν φαίνονται καθόλου θεωρητικές. (περισσότερα…)

Η Πολυξένη Ματέϋ-Ρουσοπούλου ήταν παιδί του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα και έζησε όλα τα γεγονότα και τις αλλαγές αυτού του αιώνα. Πατέρας της, ο Όθων Ρουσόπουλος, χημικός, πρωτοπόρος στη συντήρηση χάλκινων αρχαιολογικών ευρημάτων και ιδρυτής της πρώτης τεχνικής σχολής στην Ελλάδα. Μητέρα της, η Ελένη Ναούμ, γεννημένη στη Λειψία από καστοριανούς γουναράδες, γυναίκα πολύ δραστήρια για την εποχή, συνιδρύτρια με την Καλλιρρόη Παρρέν του Λυκείου των Ελληνίδων. Αδελφή της η Αγνή Ρουσοπούλου, από τις πρώτες γυναίκες δικηγόρους στην Ελλάδα.

Η Πολυξένη και η Αγνή πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια στην Αθήνα, παίζοντας στις αυλές με τις γαζίες και τα γιασεμά. Στο πατρικό τους σπίτι η μουσική κυριαρχούσε. Η Πολυξένη σπούδασε με τον τότε φημισμένο καθηγητή πιάνου, τον Βόλντεμαρ Φρήμαν. Το 1922, είκοσι χρονών, τη συναντάμε στη Λειψία, όπου συνέχισε τις σπουδές της στο πιάνο και έγινε σολίστ. Το 1926 παντρέυτηκε στη Λειψία τον ελληνικής καταγωγής (Ματθαίου) Ρουμάνο ζωγράφο Georg – Alexander Mathey.

Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο του Hansen με την ιστορία του σχολείου, η Πολυξένη δίδαξε Μουσική το 1937 στην Αραχώβης. Η μαρτυρία της Ροδούλας Κούμαρη, μαθήτριας εκείνων των χρόνων, λέιε ότι η Πολυξένη δίδαξε μουσική και χορό για  μία τριετία.

Σε συνένετευξή της στο λευκό επετειακ’ο λεύκωμα των 100 χρόνων της Γερμανικής Σχολής αναφέρει ότι ενώ ήταν ένα χρόνο μικρότερη από την αδελφή της Αγνή Ρουσοπούλου, ζήτησε και πήδηξε μία τάξη διότι φοβόταν τον δάσκαλό της. Έτσι βρέθηκε συμμαθήτρια με την αδελφή της και αποφοίτησαν μαζί.

Γνώρισε τον συνθέτη Carl Orff αργότερα, το 1934, ως καθηγητή , στο Μόναχο. Η ίδια λέει: « ‘Ενιωθα ότι το επάγγελμα του πιανίστα δε με ικανοποιούσε. Έτσι πήγα στο Μόναχο, στη θρυλική πια σχολή Günther , για να ασχοληθώ με έναν κλάδο που ανέκαθεν με τραβούσε: Μουσική και Κίνηση».

Με αυτά τα εφόδια και την αγάπη της στο χορό, τη μουσική και τη διδασκαλία, ιδρύει το 1938 στην Αθήνα μια μοναδική στο είδος της σχολή.Η πινακίδα γράφει: «Σχολή Γυμναστικής, Ρυθμικής και Χορού, Πολυξένης Ματέϋ-Ρουσοπούλου».

Η σχολή Ματέϋ ήταν σχολή χορού, οι μαθήτριές της όμως μιλούσαν για πιο ουσιαστικές σπουδές, για ολοκλήρωση προσωπικότητας, για φιλοσοφική θεώρηση της ζωής, για φως, πίστη, δύναμη…

Με τη σχολή συνεργάστηκαν διάφορες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχν’ων, όπως οι: Νίκος Σκαλκώτας, Αργύρης Κουνάδης, Κώστας Κυδωνιάτης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιώργος Βακαλό, Γιάννης Μόραλης, Ευγένιος Σπαθάρης, Υβόννη Ντε Κίρικο, Γιάννης Μέτσης, Κώστας Μιχαηλίδης και μια πλειάδα άλλων φωτισμένων δασκάλων.

Στη σχολή Ματέϋ χόρεψαν, τραγούδησαν, σπούδασαν και πήραν τη φλόγα της ζωής της Πολυξένης πολλές «τυχερές» μαθήτριες, που με τον ίδιο ζήλο της δασκάλας τους φρόντισαν να μεταδώσουν τη γνώση, να σπείρουν ό,τι τόσο απλόχερα τους έδωσε.

Από το 1951 ως το 1956 λειτούργησε στη σχολή Επαγγελματικό Τμήμα τριετούς φοίτησης για την κατάρτιση δασκάλων «Ρυθμικής και Χορού». Στις απόφοιτες του τμήματος περιλαμβάνονται οι χορεύτριες Λία Μελετοπούλου και Ράνια Παπαδάμ. Από τη σχολή πέρασαν ακόμη η Γιάννα Φιλιπποπούλου, η Γίτσα Καρελλά, η Τούλα Χατζηγιαννάκη και δασκάλες που ίδρυσαν σχολές, και άλλες που διδάσκουν το Σύστημα Ορφ εδώ και στο εξωτερικό.

Λίγους μήνες πριν βγει ο 20ός αιώνας, στις 26 Σεπτεμβρίου 1999, έσβησε στα 97 της χρόνια μια σπουδαία γυναίκα. Η μουσική και η ποίηση τη συντρόφευαν ως το τέλος. Θυμόταν και απάγγελνε απ έξω κατεβατά ολόκληρα από Όμηρο, Αινεία, Γκαίτε, Σίλλερ και άλλους. Μέχρι λίγο πριν το τέλος, ανησυχούσε για την κατάσταση της μνήμης της, γιατί δυσκολευόταν να θυμηθεί τον Σικανέντερ, λιμπρεττογράφο του Μότσαρτ στο Μαγεμένο Αυλό…

Περισσότερα στο site της Σχολής Ματέυ…

Στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου έκανε μια γνωριμία καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή της. «Ήταν η εποχή που η τριανδρία Δελμούζου, Τριανταφυλλίδη, Γληνού, είχε αναλάβει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Μια μέρα μπήκε στην τάξη μας ένας νέος άνδρας, συνοδευόμενος από τον γυμνασιάρχη, ανέβηκε στην έδρα και άρχισε να μας διαβάζει αποσπάσματα από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μάνου. Έπειτα μας μίλησε για τη δημοτική γλώσσα και τον δημοτικισμό ως πνευματική τοποθέτηση. Ήταν ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, δάσκαλος και φίλος μου μέχρι το τέλος της ζωής του, που επηρέασε πολύ τη σκέψη μου. Υπό την επίδρασή του άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι η παράταξη στην οποία ανήκε η οικογένειά μου κάπου έσφαλε. Ότι δεν μπορούσε να βοηθήσει το Έθνος να πάει μπροστά, φυλακισμένη στα απατηλά ιδεώδη της προγονοπληξίας της».

Ο πατέρας της δεν έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πέθανε τον Μάιο του ’22 και λίγο αργότερα η μητέρα της διέλυσε την Ακαδημία και το σπίτι της Κουμουνδούρου, πήρε τις δύο της κόρες και εγκαταστάθηκε στη Λειψία.

Άρθρο στην εφημερίδα “Τα Νέα” της 7/6/1997 της Κάτιας Πετροπούλου…

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη παρουσιάζει το πρώτο επεισόδιο της σειράς podcasts «Χειρόγραφα ταξίδια», με τίτλο «Σύρος: Η άνοδος μιας νέας πόλης», διαθέσιμο αποκλειστικά σε όσους έκαναν προεγγραφή.

Η ιστορικός Ιόλη Βιγγοπούλου μάς ξεναγεί στη Σύρο μέσα από τις αφηγήσεις Ευρωπαίων περιηγητών από τον 16ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα.

Ακούστε το podcast…

Ευχές για καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και ταξίδια!

Η Μαριέττα Ράδοβιτς γεννήθηκε το 1922 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1940. Αρχικά γράφτηκε στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά τον Πόλεμο μετέβη στο Πανεπιστήμιο της Iowa, όπου σπούδασε Βιολογία, Ζωολογία και Φυσική. Από το ίδιο Πανεπιστήμιο πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα το 1953. Το 1961 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέπτυξε σημαντική ερευνητική δραστηριότητα στο εργαστήριο Βιολογίας, που ήταν στα υπόγεια της Νομικής Σχολής στην οδό Σίνα. Μετά από δικές τις προσπάθειες ήρθε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και συγκεκριμένα στο εργαστήριο Βιολογίας, το πρώτο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Παρέμεινε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο ίδιο εργαστήριο για περίπου δεκατρία χρόνια και εν συνεχεία μεταπήδησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με διάφορες ιδιότητες και τίτλους. Συγκεκριμένα, το 1966 οργάνωσε το εργαστήριο ιστοχημείας στο κέντρο νευρολογικών ερευνών του Αιγινήτειου Νοσοκομείου και έκανε παραδόσεις μεταπτυχιακού επιπέδου στο μάθημα της νευρολογίας. Τον Απρίλιο του 1976 ίδρυσε στην Πάτρα μαζί με άλλα 22 μέλη την Ελληνική Εταιρεία Βιολογικών Επιστημών (ΕΕΒΕ). (περισσότερα…)

Ο Πασχάλης (Άλης) Μόσχος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922. Στα μαθητολόγια εμφανίζεται στο Νηπιαγωγείο την χρονιά 1927-28 και αμέσως μετά, την χρονιά 1928-29 στην Α’ Δημοτικού και παραμένει έως την Γ’ Δημοτικού την χρονιά 1930-31. Σπούδασε Νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.

Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία και μετά με υποτροφία Fulbright σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο YALE .

Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σε ναυτιλιακή εταιρεία στην Νέα Υόρκη.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε ως συμβολαιογράφος σε δικό του γραφείο.

Ασχολήθηκε εκτενώς με την ζωγραφική φιλοτεχνώντας σημαντικό αριθμό έργων.

Απεβίωσε το 1980.

Δείγμα από το εικαστικό του έργο το οποίο υπογράφει ως Ali (από το Άλης, υποκοριστικό του Πασχάλης):

Στο αφιέρωμα “Leading ARCHITECTS + INTTERIORS FIRMS in Greece” της εφημερίδας “Το ΒΗΜΑ” της Κυριακής 14 Δεκεμβρίου 2025 έδωσε ο Δημήτης Ποτηρόπουλος μία συνέντευξη με τίτλο:

“Στόχος μας είνα να κρατήσουμε την αρχιτεκτονική «ανήσυχη»”.

“Τα ζητήματα βιωσιμότητας βρίσκονται στο επίκεντρο της σχεδιαστικής μας προσέγγισης”

“Η σύγχρονη αρχιτεκτονική πρέπει να συνδεθεί με την επανεφεύρεση μιας νέας αφήγησης από την βιωσιμότητα μέσω της ανατροπής πρακτικών που οδήγησαν στην σημερινή περιβαντολλογική απαξίωση” (περισσότερα…)

Προκήρυξη Μεταδιδακτορικής Υποτροφίας στις Νεοελληνικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ 2026-202

Η Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, στο πλαίσιο της λειτουργίας της Έδρας Νεοελληνικών Σπουδών «Μαριλένα Λασκαρίδη», προκηρύσσει μία (1) υποτροφία για επισκέπτη ερευνητή. Η υποτροφία χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, με στόχο την προαγωγή της έρευνας στον τομέα των Νεοελληνικών Σπουδών.

Για το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027 προσφέρεται μία (1) υποτροφία σε ερευνητή/ερευνήτρια με διδακτορικό από το 2020 και μετά, για ερευνητική παραμονή στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, για περίοδο πέντε (5) μηνών. Η υποτροφία απευθύνεται σε ερευνητές/ερευνήτριες στο πεδίο των Νεοελληνικών Σπουδών που επιθυμούν να αναπτύξουν την έρευνά τους σε διεθνές ακαδημαϊκό περιβάλλον.

Οι υπότροφοι, οι οποίοι επιλέγονται αποκλειστικά από το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ με ακαδημαϊκά κριτήρια, οφείλουν να διαμείνουν στην πόλη για το διάστημα που ορίζεται, προκειμένου να διεξαγάγουν την έρευνά τους.

Για περαιτέρω πληροφορίες και αιτήσεις σχετικά με την τρέχουσα προκήρυξη υποτροφιών, τους σχετικούς όρους, την αίτηση και τα δικαιολογητικά, επικοινωνείτε αποκλειστικά και ΜΟΝΟ μέσω της ιστοσελίδας του Πανεπιστημίου: https://tinyurl.com/mrx77w65

Προθεσμία υποβολής αιτήσεων: 2 Μαρτίου 2026

Το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025 “έφυγε” ο Απόστολος, ο Τόλης Παπαοικονόμου, απόφοιτος του 1975, αρχιτέκτων, από τα ιδρυτικά μέλη της εταιρείας “A&M Architects”.

Η κηδεία του έγινε την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου στις 13.00 στο Α’ Νεκροταφείο.

Στις 23 Δεκεμβρίου 2025 έδωσε ο Κώστας Παπαηλιού μία συνέντευξη στην Naftemporiki TV στην εκπομπή “Index Ενέργεια” και τόνισε την αναγκαιότητα της ενεργειακής μετάβασης και την σημασία των ηλεκτρικών δικτύων στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Την σημασία να ενταθούν οι προσπάθειες για την επίτευξη της ενεργειακής μετάβασης καθώς και τον ειδικό ρόλο και συμβολή που μπορεί να έχει η CIGRE και ειδικότερη η ελληνική επιτροπή του Οργανισμού υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος της CIGRE Κωνσταντίνος Παπαηλιού κατά την εισαγωγική του Ομιλία στο άνοιγμα των εργασιών της 32ης Επιστημονικής Συνάντησης που διοργάνωσε η Ελληνική Επιτροπή CIGRE με θέμα «Προκλήσεις στην εποχή της ενεργειακής μετάβασης» την Πέμπτη και Παρασκευή 11 και 12 Δεκεμβρίου.

https://energypress.gr/news/papailioy-anagkaiotita-kai-monodromos-i-energeiaki-metabasi-i-krisimotita-toy-systimatos

Ο Νικόλαος Μαγιάσης γεννήθηκε το 1914 στις Βρυξέλλες. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια, που μετανάστευσε στην Αθήνα και ήταν ζωγράφος, αλλά δεν είχε σχέση με τον εξ Αιγύπτου διακεκριμένο ζωγράφο Βασίλειο Μαγιάση. Η μητέρα του ήταν κατά πάσα πιθανότητα Γαλλίδα και ένας αδερφός του ήταν ιπτάμενος της Πολεμικής Αεροπορίας, που υπηρέτησε στη Μέση Ανατολή.

Εμφανίζεται στα Μαθητολόγια της Αραχώβης μόνον το έτος 1926-27 και αν συνέχιζε θα αποφοιτούσε το 1936.

Στην αρχή της Κατοχής, όπου κάθε άλλο παρά γερμανόφιλος ήταν, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, συνελήφθη και η ποινή, που του επιβλήθηκε ήταν τετράμηνη φυλάκιση και διετής εξορία. Για να αποφύγει τον εκτοπισμό οι Γερμανοί τον πλησίασαν, του πρότειναν συνεργασία και αυτός δέχθηκε να προσληφθεί σε γερμανική υπηρεσία ως διερμηνέας, δεδομένου ότι γνώριζε πολύ καλά τα γερμανικά. Το γεγονός αυτό τον ώθησε να συνεργαστεί με τον εχθρό και σιγά-σιγά να μεταστραφεί σε εγκληματία.

Αρχικά έδρασε στην Αθήνα και, παρά τις εκκλήσεις του πατέρα του να σταματήσει, συνέχισε να συνεργάζεται με τους Γερμανούς, εστάλη αρχικά στα Χανιά και αργότερα στις Μοίρες Ηρακλείου, όπου υπηρέτησε ως διερμηνέας της Γκεστάπο και εξελίχθηκε σε βασανιστή. (περισσότερα…)

«Έγκλημα στο Ντράφι» – Μια αστυνομική μαύρη κωμωδία

Τεχνοχώρος Φάμπρικα – Γκάζι από 11/1/26, Κάθε Κυριακή στις 18:30

Ο Θάνος Πάλλης προσκαλεί για δείπνο στο σπίτι του, απομονωμένο στο «εξωτικό» Ντράφι, μια καινούρια του γνωριμία, το Μάνο Στάικο. Η γυναίκα του Θάνου, Μαργαρίτα, έχει σοβαρές αντιρρήσεις για αυτήν την πρόσκληση. Θα αποδειχτεί ότι είχε δίκιο, αλλά όχι για τους λόγους που νομίζουμε. Στη μοιραία βραδιά εμπλέκονται και δύο άλλα άτομα: η φίλη του ζευγαριού, ατάλαντη ηθοποιός Τζίνα Κουφάτου, και μια εκκεντρική πνευματίστρια από το Τέξας, η Σάμι Γκαν. Οι προβλέψεις της Σάμι θα περιπλέξουν κι άλλο τα πράγματα – άραγε έχει το κληρονομικό χάρισμα ή είναι απάτη; Οι ανατροπές συνεχίζονται με την εμφάνιση της δίδυμης αδερφής της Μαργαρίτας, της Ρόζας, και οι εξελίξεις επιταχύνονται, ώσπου στο τέλος… Ας πούμε ότι λιγότεροι από τους μισούς θα ζουν, αλλά όσοι τα καταφέρουν θα περάσουν καλά!

Το «Έγκλημα στο Ντράφι» επιστρέφει και η σκηνοθέτης Πηγή Μπουκουβάλα μας προτετοιμάζει για εκπλήξεις

https://cultureloversgr.blogspot.com/2025/11/blog-post_28.html

30 χρόνια προσφοράς: Ένα δημιουργικό έτος ολοκληρώνεται με επιτυχία. Μια χρονιά ορόσημο ολοκληρώνεται για το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη με δυο ξεχωριστά γεγονότα που φωτίζουν την τριακονταετή δημιουργική πορεία, το πολυσχιδές έργο και την προσφορά του στον Πολιτισμό, την Παιδεία, τη Ναυτιλία.

Βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη τιμήθηκε με Βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών, για τη μεγάλη και συνεχή προσφορά του στους τομείς του Πολιτισμού και της Παιδείας, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Η διάκριση αυτή αποτελεί επισφράγιση της διαχρονικής μας πορείας και πηγή έμπνευσης για τη συνέχιση και την περαιτέρω ενίσχυση του έργου μας.

Ανάδοχος της Φ/Γ ΚΙΜΩΝ ο Πάνος Λασκαρίδης

Η ονοματοδοσία της πρώτης φρεγάτας FDI Belharra «ΚΙΜΩΝ» από τον Υποναύαρχο ε.τ. και Πρόεδρο του Ιδρύματος, Πάνο Λασκαρίδη, στη Λοριάν της Γαλλίας, φέρει ισχυρό συμβολισμό και αποτυπώνει τη διαχρονική στήριξη και προσφορά του στον τομέα της εθνικής άμυνας και στο Πολεμικό Ναυτικό.

Πιστοί στο όραμα και στις αξίες μας, συνεχίζουμε να επενδύουμε στον άνθρωπο, στη γνώση και στην κοινωνία, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Βράβευση του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη από την Ακαδημία Αθηνών

Τελετή ονοματοδοσίας της φρεγάτας «Κίμων» στη Λοριάν της Γαλλίας