Τι ξέρουμε για τον νέο Περιφερειάρχη Θεσσαλίας, τον καθηγητή πανεπιστημίου ο οποίος είχε πανηγυρικά ψηφιστεί και για την είσοδό του στη Διεθνή Ακαδημία Επιστημών από έξι, παγκοσμίου φήμης, νομπελίστες; Ξέρουμε π.χ. ότι έχει γράψει ήδη τέσσερα βιβλία με πιο χαρακτηριστικό το «Τρώμε και ομορφαίνουμε» (2018), όπου εξερευνά την επίδραση ελληνικών τοπικών συνταγών στην υγεία;

«Είναι δύσκολο να γνωρίσει κανείς την έκταση της παγκόσμιας επιστήμης: είναι κρυμμένη μέσα σε μια αδιαπέραστη σκοτεινιά. Βρίσκεται έξω απ’ τη δική μας σφαίρα, σ’ έναν τόπο μεγαλοπρεπή, που χρησιμεύει σαν όριο σ’ όλα τα πράγματα». Οι φράσεις αυτές πιστώνονται στο σημαντικό νομοθέτη, φιλόσοφο, ποιητή και έναν από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, το Σόλωνα τον Αθηναίο. Και είναι μια καλή αρχή για τούτη την ιστορία.

Δείτε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…

Γιατί υποφέρουν οι μπαταρίες των αυτοκινήτων τον χειμώνα και πώς μπορούμε να λειτουργήσουμε προληπτικά, για να μην μας αφήσουν στη μέση του δρόμου με τα πρώτα κρύα.

Οι μετεωρολόγοι αρχίζουν να μας προετοιμάζουν για την έλευση του χειμώνα. Η πιο κρύα εποχή του έτους ταλαιπωρεί τις μπαταρίες των αυτοκινήτων, που αδειάζουν και παραδίδουν -συνήθως την πιο ακατάλληλη στιγμή- το πνεύμα, όμως αυτή η διαδικασία ξεκινά πολλές φορές ήδη κατά τις υγρές ημέρες του φθινοπώρου. Πολλές φορές ευθύνεται ο ίδιος ο κάτοχος του οχήματος, αφού αρκεί να αποφύγουμε ορισμένα συνηθισμένα λάθη, για να γλιτώσουμε από τέτοιου είδους βλάβες.

Δείτε το άρθρο του Πέτρου Πιτσίνη στοieidisies.gr…

Αυτή τη φορά, τα «ναι μεν, αλλά» ήταν ελάχιστα, οικτρές παραφωνίες στον γενικευμένο αποτροπιασμό που προκάλεσαν οι ενέργειες της Χαμάς. Η σχετικοποίηση δεν άγγιξε ούτε καν την πάντα ευεπίφορη στον αντισημιτισμό Αριστερά, με περιθωριακές εξαιρέσεις: το ΚΚΕ («η επιθετικότητα του Ισραήλ…»), τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη («οι εγκληματίες εδώ δεν είναι η Χαμάς»), μερικούς φοιτητές στο Χάρβαρντ («το ισραηλινό καθεστώς είναι ο μοναδικός υπεύθυνος») και τον συνήθη ύποπτο πρώην ηγέτη των Βρετανών Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν («το τέλος της κατοχής είναι η μόνη λύση»).

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Η νίκη του Ρόμπερτ Φίτσο στις εκλογές του Σαββάτου στη Σλοβακία προκαλεί ανησυχία για τις ισορροπίες στην ΕΕ και το κοινό μέτωπο απέναντι στη Ρωσία στο «Ουκρανικό».

Υποτίθεται ότι είναι αριστερός, αλλά με εθνικιστικές ρητορικές κορώνες. Φιλολαϊκός, αλλά και λαϊκιστής. Επιφυλακτικός απέναντι στην ΕΕ, αν και η χώρα του επωφελείται τα μέγιστα από ευρωπαϊκά κονδύλια. Κάποιοι τον θεωρούν υποστηρικτή του Κρεμλίνου. Δεν είναι εύκολο να προσδιορίσει κανείς την πολιτική σκέψη του πρώην πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίτσο, επικεφαλής του (θεωρητικά) σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Smer-SD. Όμως ο Φίτσο κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του Σαββάτου στη Σλοβακία και- εκτός απροόπτου- επιστρέφει στην εξουσία. Ο ίδιος λέει ότι όλα θα εξαρτώνται από τη συνάντηση που θα έχει το μεσημέρι της Δευτέρας με την πρόεδρο της χώρας Σουζάνα Τσαπούτοβα.

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην DW…

«Η Χαμάς κλιμακώνει τη βία. Καταδικάζω σφοδρά τις τρομοκρατικές επιθέσεις από τη Λωρίδα της Γάζας κατά του Ισραήλ. Η βία και οι ρουκέτες εναντίον αθώων ανθρώπων πρέπει να σταματήσουν αμέσως. Το Ισραήλ έχει την απόλυτη αλληλεγγύη μας και το δικαίωμα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στην τρομοκρατία».

Αυτή ήταν η πρώτη αντίδραση της Γερμανίδας υπ. Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ από τους Πρασίνους μέσω της πλατφόρμας Χ, μετά τις επιθέσεις της Χαμάς και τις ανακοινώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου περί «κατάστασης πολέμου» στην χώρα. Μάλιστα οι επιθέσεις της Χαμάς σε ισραηλινά εδάφη έρχονται μια ημέρα μετά τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον Πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ.

Δείτε το άρθρο του Στέφανου Γεωργακόπουλου και της Δήμητρας Κυρανούδη στην DW…

Την άποψή του για το ζήτημα του γάμου ομόφυλων ζευγαριών και για την απόκτηση παιδιών κατέθεσε στο Πρώτο Πρόγραμμα ο αντιπρόεδρος της προηγούμενης κυβέρνησης της ΝΔ, Παναγιώτης Πικραμμένος.

«Εγώ όχι ως νομικός, ως ελεύθερος πολίτης και άνθρωπος, θεωρώ ότι φυσικά υπάρχει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του ατόμου, και μέσα σε αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνεται και το δικαίωμά τους να παντρεύονται. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη», ανέφερε χαρακτηριστικά ως προς το σκέλος του γάμου.

Ερωτηθείς στη συνέχεια, για το ζήτημα της απόκτησης παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, με την σημείωση ότι «εδώ τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα».

Δείτε το άρθρο της εφημερίδας “Καθημερινή¨…

Οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης θα είναι διττές: καταστροφή κεφαλαίου, καταστροφή της τρέχουσας ετήσιας παραγωγής και απώλειες σε ανθρώπινες ζωές

Οι προειδοποιήσεις της φύσης για τις εξελίξεις που θα βιώσουμε λόγω κλιματικής αλλαγής μοιάζουν με μοναστηριακό σήμαντρο: χτυπάει ρυθμικά, αργά στην αρχή και όλο και πιο γρήγορα και δυνατά στη συνέχεια. Μέχρι που μπορεί να γίνει εκκωφαντικό, όμως μπορεί, επίσης, κάποια στιγμή να σιγήσει, γιατί δεν θα έχει πλέον λόγο και πιθανόν ούτε θα μπορεί να χτυπάει. Τι πρέπει να γίνει για να ακούσουμε; Ισως άστοχο ερώτημα. Ισως να ρωτήσουμε τους κατοίκους της Θεσσαλίας. Ο,τι και να γίνει, μπορεί να μην ακούσουμε. Οι κοινωνίες μας, όχι μόνο η ελληνική, έχουν εθισθεί σε μια γραμμική, λίγο ή περισσότερο αυξητική εξέλιξη και σε μια αντίληψη ότι όλα μπορεί να ελεγχθούν από το κράτος και τις τεχνολογίες.

Δείτε το άρθρο του Τάσου Γιαννίτση στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Ο έμπειρος κινηματογραφιστής ενστερνίζεται μια πρόσφατη φράση του Γούντι Αλεν: «Εκανα ό,τι μπορούσα»

«Δεν θέλω να φύγω από την Αθήνα, αν και περπατώ σκυφτός ελέγχοντας το πλακόστρωτο για λακκούβες»

(*) η φωτογραφία είνα τμήμα της καταπληκτικής φωτογραφίας που πήρε ο Νίκος Κοκκαλιάς κατά την διάρκειατηςσυνέντευξης που έδωσε ο Νίκος Περάκης στην Μαρία Κατσουνάκη και δημοσιεύτηκε στην “Καθημερινή” την 9.10.2023

Οταν συναντηθήκαμε, μεσημέρι, στην ασφυκτικά γεμάτη και πολύβουη γειτονιά του, στου Ψυρρή, είχε ήδη διαβάσει την «Καθημερινή», πρωινή συνήθεια πολλών χρόνων, και την είχε διπλώσει πάνω στο τραπέζι. Χρειάστηκε να τη μετακινήσουμε για τη φωτογράφιση για να μη μοιάζει με διαφήμιση. Δεν του άρεσε η νέα θέση της, στο σκαλοπάτι του airbnb κτιρίου, αλλά όπως ήθελε να την προστατεύσει, με την ίδια άνεση είχε διπλώσει ένα (διαβασμένο) τμήμα της και το είχε τοποθετήσει ως υποστήριγμα στο πόδι του τραπεζιού για να ισορροπεί. Ετσι συμβαίνει με τον Νίκο Περάκη. Βρίσκεται πάντα σε μια εύθραυστη ισορροπία η φράση του, στην κυριαρχία του διφορούμενου. Εκεί που πας να γελάσεις, εκεί αναρωτιέσαι μήπως δεν πρόκειται απολύτως για χιούμορ. Σαρκασμός, ειρωνεία, άμυνα, χειρουργική ακρίβεια, όπως στις ταινίες του, οικονομία μέσων; Τον παρακολουθώ από το ’80, αλλά δεν τον έχω αποκρυπτογραφήσει.

Περισσότερα…

Οδηγώντας με γυαλιά:

Mόνο όποιος βλέπει καλά, μπορεί να αντιδράσει έγκαιρα και αποτελεσματικά

Πώς καταλαβαίνει ένας διοπτροφόρος οδηγός, ότι μάλλον πρέπει να αλλάξει τα γυαλιά του και με ποια κριτήρια οφείλει να επιλέξει τον ιδανικό σκελετό για ασφαλή και ξεκούραστη οδήγηση.

Το μάτι αποτελεί το σημαντικότερο αισθητήριο όργανο για τον οδηγό, καθώς περίπου το 90% των πληροφοριών που προσλαμβάνουμε, όταν καθόμαστε στο τιμόνι, περνά μέσα από τα μάτια μας. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο, ότι μόνο ένας οδηγός που βλέπει καλά, είναι σε θέση να αντιδρά έγκαιρα και σωστά σε δύσκολες καταστάσεις, καθώς πολλές φορές αποτελεί υπόθεση κλάσματος του δευτερολέπτου η αποφυγή ενός εμποδίου ή ένας σωτήριος ελιγμός για να μη συγκρουστούμε με κάποιο άλλο όχημα ή πεζό. Δυστυχώς, η οξύτητα της όρασης χειροτερεύει αργά και σταδιακά, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβανόμαστε, ότι από ένα σημείο και μετά γινόμαστε επικίνδυνοι ως οδηγοί, αν δεν εξετάσουμε τα μάτια μας σε οφθαλμίατρο και δεν αντικαταστήσουμε -εφόσον χρειάζεται- τα γυαλιά μας με καινούργια. Έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς στο εξωτερικό, έχουν δείξει ότι σχεδόν ο ένας στους τρεις διοπτροφόρους οδηγούς ηλικίας άνω των 50 ετών δεν βλέπει καλά και αποτελεί παράγοντα ανασφάλειας στο δρόμο.

Δείτε το άρθρο του Πέτρου Πιτσίνη στο ieidiseis.gr…

Η ιταλική νήσος Λαμπεντούζα υποδέχεται 11.000 μετανάστες σε μία εβδομάδα. Στο Βερολίνο οι Αρχές σηκώνουν τα χέρια ψηλά γιατί δεν μπορούν να φιλοξενήσουν άλλους πρόσφυγες πέραν των 32.000 που ήδη βρίσκονται στην πρωτεύουσα. Ιταλία και Γερμανία τσακώνονται για αθέτηση της συμφωνίας του Δουβλίνου, ενώ η νεοφασίστρια πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι διακηρύσσει ότι δεν θα επιτρέψει να γίνει η χώρα της καταυλισμός της Ευρώπης. Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπόσχεται βοήθεια.

Οκτώ χρόνια μετά την κορύφωση του μεταναστευτικού κύματος, το ζήτημα συσπειρώνει εκ νέου ετερόκλητους κομματικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη, καθώς η νέα έξαρση της ξενοφοβίας οδηγεί σε άνοδο του αντισυστημισμού και εξωθεί σε κινήσεις και ρητορική πανικού τα mainstream κόμματα προκειμένου να αποφύγουν απώλειες προς τα άκρα. Αντιμέτωποι με τον φόβο επανάληψης του 2015, όταν 1,2 εκατ. πρόσφυγες έφθασαν στη χώρα, οι –κοινωνικά ευαίσθητοι υποτίθεται– Γερμανοί Πράσινοι επιτίθενται στους Σοσιαλδημοκράτες εταίρους τους στην κυβέρνηση, που ελέγχουν το υπουργείο Εσωτερικών, ζητώντας να επιταχύνουν τις απελάσεις μεταναστών. Την ίδια στιγμή στην Ολλανδία προαλείφεται για διάδοχος του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε η κεντροδεξιά Ντιλάν Γκεσιλγκέτς Ζιγκέριους, η οποία παρόλο που έφθασε στη χώρα από την Τουρκία μέσω Κω σε ηλικία επτά ετών, έχει στην κορυφή της ατζέντας της να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι, τους «αληθινούς πρόσφυγες» από τους οικονομικούς μετανάστες.

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

H σαπίλα του ΟΑΚΑ είναι ένας αντικατοπτρισμός της αντίστοιχης σαπίλας του ελληνικού Δημοσίου. Το ερώτημα είναι αν μπορείς να εκσυγχρονίσεις ένα ερείπιο. Και η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Διότι δεν λειτουργεί τίποτε, το ξεχαρβάλωμα είναι βαθύ και εκτεταμένο και οι ευθύνες όλο αναζητούνται και ποτέ δεν βρίσκονται και δεν αποδίδονται.

Το περίεργο με το Ολυμπιακό Στάδιο δεν είναι ότι έκλεισε μέχρι νεωτέρας.

Είναι ότι δεν είχε κλείσει εδώ και χρόνια. Οι εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) πολίτες που καθημερινώς και κυρίως τα Σαββατοκύριακα επισκέπτονται τους γύρω χώρους για άθληση, περιπάτους και όποιες άλλες δραστηριότητες, διαπίστωναν δια γυμνού οφθαλμού την ερειπιώδη κατάσταση του στεγάστρου, τις εκτεταμένες φθορές και τις σκουριές και απορούσαν πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί μία τέτοια εγκατάσταση.

Δείτε το άρθρο του Άγγελου Κωβαίου στο protagon.gr…

Αν και έχουν περάσει 33 ολόκληρα χρόνια από την Επανένωση της Γερμανίας, φαίνεται ότι παραμένει το χάσμα ανάμεσα στα ανατολικά και τα δυτικά κρατίδια της χώρας.

«Είμαστε ο λαός» («Wir sind das Volk») ήταν το ιστορικό σύνθημα, με το οποίο κατέβαιναν στους δρόμους οι Ανατολικογερμανοί στις μαζικές «διαδηλώσεις της Δευτέρας» την περίοδο 1989/90, δρομολογώντας την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την πτώση του Τείχους. Γρήγορα το σύνθημα έγινε «Είμαστε ένας λαός». Η Επανένωση της Γερμανίας το 1990, που έκτοτε εορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Οκτωβρίου, συνοδευόταν από τεράστιες προσδοκίες και άφθονες υποσχέσεις της πολιτικής ηγεσίας για «ανθηρά τοπία» στη Σαξονία, το Βρανδεμβούργο, τη Θουριγγία και τα άλλα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην DW…

Μία προσφυγή στη Χάγη είναι το αποκορύφωμα της διεθνοποίησης των ελληνοτουρκικών διαφορών, σχολιάζει ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους και αναλύει τον ρόλο του διεθνούς παράγοντα.

Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προχωρά ένα βήμα παραπέρα από τον εκπρόσωπο της γερμανικής κυβέρνησης: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ικανοποιημένες με τη συνάντηση των ηγετών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Η αμερικανική πλευρά ενθαρρύνει τις συνομιλίες», επικαλείται ελληνική εφημερίδα τον Αμερικανό εκπρόσωπο. Ακολουθεί η πολιτικά σημαντική φράση (που απευθύνεται στην Άγκυρα) ότι για την Ουάσιγκτον η ελληνοτουρκική εξομάλυνση αποτελεί προϋπόθεση για καλύτερες τουρκοαμερικανικές σχέσεις.

Ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης δεν θέλησε να διαπιστώσει αυτή τη διασύνδεση. Αρκέστηκε να δηλώσει ότιτο Βερολίνο ενθάρρυνε τις δύο πλευρές να ξεκινήσουν τις συνομιλίεςκαι ότι η Γερμανία «έχει εργαστεί εντατικά για έναν τέτοιο διάλογο».

Δείτε το άρθρο του Ronald Meinardus στην DW…

Οι εποχές που άφηνες επιδεικτικά πάνω στο τραπέζι της καφετέριας και του μπαρ το κλειδί του «μουράτου» αυτοκινήτου σου, έχουν περάσει πλέον οριστικά και αμετάκλητα. Τα μεταλλικά κλειδιά με τα επάργυρα και επιχρωμιωμένα μπρελόκ με το σηματάκι της μάρκας του αυτοκινήτου ανήκουν εδώ και χρόνια στο παρελθόν και έχουν αντικατασταθεί από – συνήθως μικρούς μαύρους και αισθητικά αδιάφορους – πομπούς ραδιοκυμάτων, που δεν έχουν καμία σχέση με τις υπερπαραγωγές παλαιότερων δεκαετιών. Έτσι δεν προσφέρονται για επίδειξη, αφού είναι φτιαγμένοι συνήθως από φθηνό πλαστικό, ακόμη και αν αφορούν ακριβά αυτοκίνητα πολυτελείας.

Ολοένα περισσότερα σύγχρονα αυτοκίνητα εφοδιάζονται πλέον με συστήματα κλειδώματος και ξεκλειδώματος των θυρών χωρίς τη χρήση κλασικού κλειδιού (keyless entry ή keyless go). Ο οδηγός μπορεί να έχει την ειδική κάρτα εισόδου (keycard) στην τσέπη του ή σε μία τσάντα και αρκεί να τραβήξει τη λαβή της πόρτας για να ανοίξει και να επιβιβαστεί στο όχημα. Ακολούθως, πατά το μπουτόν εκκίνησης και το αυτοκίνητο παίρνει εμπρός, χωρίς να χρειαστεί να γυρίσει κάποιο κλειδί στη μίζα. Σε πιο σύγχρονα αυτοκίνητα δεν προβλέπεται καν τέτοιο μπουτόν, αλλά βάζεις απλά ταχύτητα, πατάς το γκάζι και ξεκινάς.

Δείτε το άρθρο του Πέτρου Πιτσίνη στο ieidiseis.gr…

Μια παράπλευρη συνέπεια της εκλογής του Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι άνοιξε η συζήτηση για το «Τι είναι ελληνική οικογένεια σήμερα» και για πρώτη φορά οι απαντήσεις μοιάζουν να τείνουν προς το άπειρο.

«Είναι οικογένεια δύο άνδρες κι ένας σκύλος;» αναρωτήθηκαν κάποιοι παρακολουθώντας τις επινίκιες ευχαριστίες του νέου ηγέτη του κόμματος. Παραδόξως η ελληνική κοινωνία φαίνεται ότι δεν απαντάει αυτομάτως αρνητικά στο ερώτημα.

Προεκλογικά ο πρωθυπουργός της χώρας είπε ότι θα φέρει το νομοσχέδιο για τον γάμο ανάμεσα σε ομόφυλα ζευγάρια μέσα στην τρέχουσα κυβερνητική θητεία. Σοβαρά εξετάζεται εξάλλου το ενδεχόμενο να συμπεριληφθεί και η τεκνοθεσία, καθώς η πραγματικότητα (π.χ. γάμοι και υιοθεσίες στο εξωτερικό από ομόφυλα ζευγάρια) δημιουργεί πολλά γραφειοκρατικά προβλήματα και στερεί από τα παιδιά αυτά δικαιώματα που απολαμβάνουν τέκνα «ετεροκανονικών» ατόμων.

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Η Γερμανία θεωρείται χώρα υποδοχής μεταναστών. Πού πηγαίνουν οι ίδιοι οι Γερμανοί, όταν αναζητούν καλύτερες δουλειές; Στην κορυφή των προτιμήσεων η γειτονική Ελβετία.

Για μία ακόμη χρονιά η Ελβετία είναι ο αγαπημένος μεταναστευτικός «προορισμός» των Γερμανών. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας, που ανακοινώθηκαν προ ημερών, το 2022 διέμεναν μόνιμα στη γειτονική χώρα σχεδόν 311.300 Γερμανοί υπήκοοι. Ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς, εδώ και χρόνια. Στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων εμφανίζεται η Αυστρία με 216.700 Γερμανούς που ζουν μόνιμα εκεί, ενώ ακολουθεί η Ισπανία, που «φιλοξενεί» 142.600 Γερμανούς. Οι επόμενες θέσεις στην πρώτη δεκάδα της σχετικής κατάταξης: Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία, Σουηδία, Δανία, Νορβηγία.

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην DW…

«Τους Ελληνες δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η Ιστορία, αλλά χρησιμοποιούν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν ως Ιστορία για να ενισχύσουν τις πολιτικές τους ταυτότητες και επιλογές», λέει στην «Κ» ο καθηγητής του ΕΚΠΑ Κώστας Κωστής, λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση ότι αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). Το γραφείο του είναι πλέον στο ωραίο νεοκλασικό της Θουκυδίδου, το ωράριο είναι πολύ πιο οριοθετημένο κι εξαντλητικό από αυτό του πανεπιστημιακού. Εχει αρχίσει να εκτιμάει τα Σαββατοκύριακα, ενώ συχνά αναπολεί το πρόσφατο road trip με άλλους δύο φίλους του στη Νέα Ορλεάνη. Κάποιοι εργαζόμενοι του ΜΙΕΤ κάνουν λόγο για «λαίλαπα» των προηγούμενων διοικήσεων. Το σχόλιό του είναι κοφτό: «Το τι συνέβη στο παρελθόν δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω, αλλά και να το γνώριζα δεν θα με αφορούσε. Δουλειά μου είναι να πάω μπροστά, από κοινού φυσικά με το προσωπικό του και το Δ.Σ. Ενα ίδρυμα δεν μπορεί να λειτουργήσει βασιζόμενο σε ένα πρόσωπο μόνο», απαντά. «Στόχος θα πρέπει να είναι το εκπαιδευτικό κομμάτι, που στην εποχή μας βλέπει παγκοσμίως τη σημασία του να αυξάνεται. Στον τομέα αυτό οι δυνατότητες του ΜΙΕΤ είναι απεριόριστες».

Δείτε την συνέντευξη του Κώστα Κωστή στην Ξένια Κουναλάκη, από την “Καθημερινή”…

Λένε ότι είναι το μεγαλύτερο λαϊκό πανηγύρι στον κόσμο. Η «γιορτή της μπύρας» στο Μόναχο ανοίγει τις πύλες της και περιμένει εκατομμύρια επισκέπτες από όλον τον κόσμο.

Μόνο δύο χτυπήματα χρειάστηκε ο δήμαρχος του Μονάχου Ντίτερ Ράιερ για να τρυπήσει με το ξύλινο σφυράκι το πρώτο βαρέλι της μπύρας στο «Οκτόμπερφεστ» του Μονάχου, ακριβώς στις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου, όπως επιτάσσει η παράδοση. Η μεγάλη γιορτή της μπύρας διαρκεί φέτος 18 ολόκληρες μέρες, δύο μέρες περισσότερο απ’ ότι συνήθως.

Σύμφωνα με το εθιμοτυπικό δεν επιτρέπεται η κατανάλωση μπύρας πριν τα μεσημεριανά εγκαίνια. Όμως οι πιο ενθουσιώδεις φίλοι του «Οκτόμπερφεστ» είχαν έρθει από τις έξι το πρωί για να πιάσουν μία καλή θέση στα ξύλινα τραπέζια. «Η προσμονή ήταν μεγάλη για μένα και για τους φίλους μου», λέει ο Μαξιμίλιαν, ένας νεαρός Βαυαρός. «Είχαμε πάει σε μία αντίστοιχη γιορτή την άνοιξη, αλλά το Οκτόμπερφεστ το περιμέναμε με ανυπομονησία».

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην Deutsche Welle…

Η κυβέρνηση του Βερολίνου παρακολουθεί τις εξελίξεις στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων με μεγάλη προσοχή, αλλά και με διακριτικότητα. Ένα σχόλιο του Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

“Χαιρετίζουμε τις συνομιλίες μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής πλευράς” απαντά κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βερολίνο σε ερώτηση της Deutsche Welle μόλις λίγες ώρες μετά τη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Άγκυρα. Το επίσημο κείμενο σημειώνει στη συνέχεια – επί λέξει – οτι “η γερμανική κυβέρνηση έχει εργαστεί εντατικά για έναν τέτοιο διάλογο και έχει ενθαρρύνει προς αυτό και τις δύο πλευρές”. Το μήνυμα στο επίσημο ανακοινωθέν είναι σαφές: Για το Βερολίνο η παρούσα ύφεση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελεί και επιτυχία της γερμανικής διπλωματίας.

Δείτε το άρθρο στην Deutsche Welle…

Κλείνει εφέτος 50 χρόνια στο τραγούδι. Κοιτάζοντας τούτη την καριέρα μισού αιώνα, ένας μού φαίνεται κοινός παρονομαστής. Σε όλα. Οτι πάντα είχε κάτι να μας πει. Σε κάθε στίχο, σε κάθε τραγούδι, σε κάθε ανάσα, σε κάθε σιωπή του. Με έμφαση, πάντα, σε εκείνο το άφθαρτο «κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι».

Κάντε ένα τεστ στους φίλους σας. Πείτε τους ένα ονοματεπώνυμο: Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Και συλλέξτε αντιδράσεις. Συλλέξτε τραγούδια. Εμβληματικά. Πενήντα χρόνια τραγούδια…

Είναι το δικό του «Χαιρετίσματα στην εξουσία». Είναι ο «Κουρσάρος» στην άσφαλτο. Είναι «Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς». Είναι «Ο Γουίλι, ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί». Είναι το δυναμικό σύνθημα «Ελλάς, τι θα γίνει, φίλε μου, με μας». Είναι πολλά. Πάρα πολλά.

Δείτε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…