Οι εποχές που άφηνες επιδεικτικά πάνω στο τραπέζι της καφετέριας και του μπαρ το κλειδί του «μουράτου» αυτοκινήτου σου, έχουν περάσει πλέον οριστικά και αμετάκλητα. Τα μεταλλικά κλειδιά με τα επάργυρα και επιχρωμιωμένα μπρελόκ με το σηματάκι της μάρκας του αυτοκινήτου ανήκουν εδώ και χρόνια στο παρελθόν και έχουν αντικατασταθεί από – συνήθως μικρούς μαύρους και αισθητικά αδιάφορους – πομπούς ραδιοκυμάτων, που δεν έχουν καμία σχέση με τις υπερπαραγωγές παλαιότερων δεκαετιών. Έτσι δεν προσφέρονται για επίδειξη, αφού είναι φτιαγμένοι συνήθως από φθηνό πλαστικό, ακόμη και αν αφορούν ακριβά αυτοκίνητα πολυτελείας.

Ολοένα περισσότερα σύγχρονα αυτοκίνητα εφοδιάζονται πλέον με συστήματα κλειδώματος και ξεκλειδώματος των θυρών χωρίς τη χρήση κλασικού κλειδιού (keyless entry ή keyless go). Ο οδηγός μπορεί να έχει την ειδική κάρτα εισόδου (keycard) στην τσέπη του ή σε μία τσάντα και αρκεί να τραβήξει τη λαβή της πόρτας για να ανοίξει και να επιβιβαστεί στο όχημα. Ακολούθως, πατά το μπουτόν εκκίνησης και το αυτοκίνητο παίρνει εμπρός, χωρίς να χρειαστεί να γυρίσει κάποιο κλειδί στη μίζα. Σε πιο σύγχρονα αυτοκίνητα δεν προβλέπεται καν τέτοιο μπουτόν, αλλά βάζεις απλά ταχύτητα, πατάς το γκάζι και ξεκινάς.

Δείτε το άρθρο του Πέτρου Πιτσίνη στο ieidiseis.gr…

Μια παράπλευρη συνέπεια της εκλογής του Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι άνοιξε η συζήτηση για το «Τι είναι ελληνική οικογένεια σήμερα» και για πρώτη φορά οι απαντήσεις μοιάζουν να τείνουν προς το άπειρο.

«Είναι οικογένεια δύο άνδρες κι ένας σκύλος;» αναρωτήθηκαν κάποιοι παρακολουθώντας τις επινίκιες ευχαριστίες του νέου ηγέτη του κόμματος. Παραδόξως η ελληνική κοινωνία φαίνεται ότι δεν απαντάει αυτομάτως αρνητικά στο ερώτημα.

Προεκλογικά ο πρωθυπουργός της χώρας είπε ότι θα φέρει το νομοσχέδιο για τον γάμο ανάμεσα σε ομόφυλα ζευγάρια μέσα στην τρέχουσα κυβερνητική θητεία. Σοβαρά εξετάζεται εξάλλου το ενδεχόμενο να συμπεριληφθεί και η τεκνοθεσία, καθώς η πραγματικότητα (π.χ. γάμοι και υιοθεσίες στο εξωτερικό από ομόφυλα ζευγάρια) δημιουργεί πολλά γραφειοκρατικά προβλήματα και στερεί από τα παιδιά αυτά δικαιώματα που απολαμβάνουν τέκνα «ετεροκανονικών» ατόμων.

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Η Γερμανία θεωρείται χώρα υποδοχής μεταναστών. Πού πηγαίνουν οι ίδιοι οι Γερμανοί, όταν αναζητούν καλύτερες δουλειές; Στην κορυφή των προτιμήσεων η γειτονική Ελβετία.

Για μία ακόμη χρονιά η Ελβετία είναι ο αγαπημένος μεταναστευτικός «προορισμός» των Γερμανών. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας, που ανακοινώθηκαν προ ημερών, το 2022 διέμεναν μόνιμα στη γειτονική χώρα σχεδόν 311.300 Γερμανοί υπήκοοι. Ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς, εδώ και χρόνια. Στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων εμφανίζεται η Αυστρία με 216.700 Γερμανούς που ζουν μόνιμα εκεί, ενώ ακολουθεί η Ισπανία, που «φιλοξενεί» 142.600 Γερμανούς. Οι επόμενες θέσεις στην πρώτη δεκάδα της σχετικής κατάταξης: Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία, Σουηδία, Δανία, Νορβηγία.

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην DW…

«Τους Ελληνες δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η Ιστορία, αλλά χρησιμοποιούν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν ως Ιστορία για να ενισχύσουν τις πολιτικές τους ταυτότητες και επιλογές», λέει στην «Κ» ο καθηγητής του ΕΚΠΑ Κώστας Κωστής, λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση ότι αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). Το γραφείο του είναι πλέον στο ωραίο νεοκλασικό της Θουκυδίδου, το ωράριο είναι πολύ πιο οριοθετημένο κι εξαντλητικό από αυτό του πανεπιστημιακού. Εχει αρχίσει να εκτιμάει τα Σαββατοκύριακα, ενώ συχνά αναπολεί το πρόσφατο road trip με άλλους δύο φίλους του στη Νέα Ορλεάνη. Κάποιοι εργαζόμενοι του ΜΙΕΤ κάνουν λόγο για «λαίλαπα» των προηγούμενων διοικήσεων. Το σχόλιό του είναι κοφτό: «Το τι συνέβη στο παρελθόν δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω, αλλά και να το γνώριζα δεν θα με αφορούσε. Δουλειά μου είναι να πάω μπροστά, από κοινού φυσικά με το προσωπικό του και το Δ.Σ. Ενα ίδρυμα δεν μπορεί να λειτουργήσει βασιζόμενο σε ένα πρόσωπο μόνο», απαντά. «Στόχος θα πρέπει να είναι το εκπαιδευτικό κομμάτι, που στην εποχή μας βλέπει παγκοσμίως τη σημασία του να αυξάνεται. Στον τομέα αυτό οι δυνατότητες του ΜΙΕΤ είναι απεριόριστες».

Δείτε την συνέντευξη του Κώστα Κωστή στην Ξένια Κουναλάκη, από την “Καθημερινή”…

Λένε ότι είναι το μεγαλύτερο λαϊκό πανηγύρι στον κόσμο. Η «γιορτή της μπύρας» στο Μόναχο ανοίγει τις πύλες της και περιμένει εκατομμύρια επισκέπτες από όλον τον κόσμο.

Μόνο δύο χτυπήματα χρειάστηκε ο δήμαρχος του Μονάχου Ντίτερ Ράιερ για να τρυπήσει με το ξύλινο σφυράκι το πρώτο βαρέλι της μπύρας στο «Οκτόμπερφεστ» του Μονάχου, ακριβώς στις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου, όπως επιτάσσει η παράδοση. Η μεγάλη γιορτή της μπύρας διαρκεί φέτος 18 ολόκληρες μέρες, δύο μέρες περισσότερο απ’ ότι συνήθως.

Σύμφωνα με το εθιμοτυπικό δεν επιτρέπεται η κατανάλωση μπύρας πριν τα μεσημεριανά εγκαίνια. Όμως οι πιο ενθουσιώδεις φίλοι του «Οκτόμπερφεστ» είχαν έρθει από τις έξι το πρωί για να πιάσουν μία καλή θέση στα ξύλινα τραπέζια. «Η προσμονή ήταν μεγάλη για μένα και για τους φίλους μου», λέει ο Μαξιμίλιαν, ένας νεαρός Βαυαρός. «Είχαμε πάει σε μία αντίστοιχη γιορτή την άνοιξη, αλλά το Οκτόμπερφεστ το περιμέναμε με ανυπομονησία».

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην Deutsche Welle…

Η κυβέρνηση του Βερολίνου παρακολουθεί τις εξελίξεις στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων με μεγάλη προσοχή, αλλά και με διακριτικότητα. Ένα σχόλιο του Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

“Χαιρετίζουμε τις συνομιλίες μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής πλευράς” απαντά κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βερολίνο σε ερώτηση της Deutsche Welle μόλις λίγες ώρες μετά τη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Άγκυρα. Το επίσημο κείμενο σημειώνει στη συνέχεια – επί λέξει – οτι “η γερμανική κυβέρνηση έχει εργαστεί εντατικά για έναν τέτοιο διάλογο και έχει ενθαρρύνει προς αυτό και τις δύο πλευρές”. Το μήνυμα στο επίσημο ανακοινωθέν είναι σαφές: Για το Βερολίνο η παρούσα ύφεση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελεί και επιτυχία της γερμανικής διπλωματίας.

Δείτε το άρθρο στην Deutsche Welle…

Κλείνει εφέτος 50 χρόνια στο τραγούδι. Κοιτάζοντας τούτη την καριέρα μισού αιώνα, ένας μού φαίνεται κοινός παρονομαστής. Σε όλα. Οτι πάντα είχε κάτι να μας πει. Σε κάθε στίχο, σε κάθε τραγούδι, σε κάθε ανάσα, σε κάθε σιωπή του. Με έμφαση, πάντα, σε εκείνο το άφθαρτο «κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι».

Κάντε ένα τεστ στους φίλους σας. Πείτε τους ένα ονοματεπώνυμο: Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Και συλλέξτε αντιδράσεις. Συλλέξτε τραγούδια. Εμβληματικά. Πενήντα χρόνια τραγούδια…

Είναι το δικό του «Χαιρετίσματα στην εξουσία». Είναι ο «Κουρσάρος» στην άσφαλτο. Είναι «Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς». Είναι «Ο Γουίλι, ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί». Είναι το δυναμικό σύνθημα «Ελλάς, τι θα γίνει, φίλε μου, με μας». Είναι πολλά. Πάρα πολλά.

Δείτε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…

Θα προτιμήσω να πάρω τα πράγματα περίπου από την αρχή, με όχημα τις προσωπικές αναμνήσεις. Ανάκατες, καλές και αλγεινές, μαγικές και (κάποτε) αιματηρές. Τι είναι, αλήθεια, ο Λυκαβηττός για εσάς; Μπορώ να σας απαριθμήσω τι ήταν για μένα. Σήμερα που αναβιώνει με την Γιορτή Αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο

«Σκλάβα με σέρνουν οι Αχαιοί…». Βάλτε τη φαντασία σας να αναπλάσει τη βροντερή φωνή της τραγωδού Αννας Συνοδινού – Εκάβης, ως ανθρώπινο «ακουστικόμετρο» για τον αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτο, στο νεόκοπο τότε (το 1965) Θέατρο του Λυκαβηττού.

Κάθε μέρα, για μία ώρα, και ένας τραγικός ρόλος. Κάθε μέρα και μία μέτρηση. Κάθε φορά και μία διόρθωση. Διότι ο αρχιτέκτονας είχε στον νου του την περίφημη ακουστική στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Και την «κυνηγούσε», να την επιτύχει και στο δημιούργημά του, πάνω από την Αθήνα.

Δείτε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…

Ο υποψήφιος για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος ζήτησε συγγνώμη για το βίντεο του εκ των αντιπάλων του Στέφανου Κασσελάκη στη Μακρόνησο «εκ μέρους όλου του ΣΥΡΙΖΑ», ο μέντορας του Κασσελάκη, Παύλος Πολάκης, απάντησε ότι «δεν έχει απολύτως καμία τέτοια εξουσιοδότηση, ούτε ελέω θεού δικαίωμα!» να ζητήσει συγγνώμη «ο Ευκλείδης», ενώ ο ευρωβουλευτής Πέτρος Κόκκαλης παρενέβη στη διένεξη λέγοντας «από μένα είναι Οχι». Από την πλευρά του ο ομοϊδεάτης ιστορικός Αντώνης Λιάκος περιέγραψε τη συζήτηση για τον σφετερισμό των συμβόλων και των τόπων μνήμης της Αριστεράς ως παιδική ασθένεια του χώρου, ανατρέχοντας στο πασοκικό «ιδεολογικό πάνθεον» του Βενιζέλου και του Βελουχιώτη και καταλήγοντας στις επιθέσεις που είχε δεχθεί ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας όταν επισκέφθηκε το Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Η καταστροφή στη Θεσσαλία υπερβαίνει και τον εκλογικό κύκλο, αλλά και τις δυνάμεις της όποιας κυβέρνησης. Ας φωνάξει ο Μητσοτάκης τους πάντες να συνταχθούν, να κάνουν τις προτάσεις τους και να συμβάλουν με όσες δυνάμεις διαθέτουν στην ανοικοδόμηση. Και όποιος δεν θέλει, ας μη συμβάλει. Αλλά μετά, ας σιωπήσει.

Η καταστροφή της Θεσσαλίας μοιάζει να είναι τέτοια που θα απαιτήσει όχι μόνο δαπάνες και προσπάθειες ανοικοδόμησης, αλλά πιθανότατα μία γενική αναπροσαρμογή του μεσοπρόθεσμου (τουλάχιστον) πολιτικοοικονομικού σχεδιασμού της χώρας.

Εδώ θα μπορούσε να σκάσει ένα πικρόχολο χαμόγελο. Για τον σχεδιασμό. Οχι μόνο επειδή δεν συγκαταλέγεται στις πολιτικές μας συνήθειες, αλλά και επειδή έτσι όπως είναι τα πράγματα, ζούμε σε μία περίοδο που ισχύει το «όταν εμείς κάνουμε σχέδια γελάει ο Θεός». Αυτό όμως έχει μεταφυσική διάσταση και σε κάποιες περιπτώσεις το επικαλούνται όσοι είναι επιφορτισμένοι με τα σχέδια και τεμπελιάζουν.

Δείτε το άρθρο του Άγγελου Κωβαίου στο protagon.gr…

Η αύξηση του κοινωνικού επιδόματος στη Γερμανία επαναφέρει μία κλασική συζήτηση: Πρέπει να ενθαρρύνεται η εργασία ή η αποχή από την εργασία; Ή μήπως πρόκειται για λάθος συζήτηση;

Ήταν μία σημαντική προεκλογική υπόσχεση του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2021: Το ελάχιστο προνοιακό επίδομα αντικαθίσταται με ένα νέο βοήθημα που αποκαλείται «Επίδομα του Πολίτη» (Bürgergeld)– ακριβώς γιατί φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει τον δικαιούχο ως πολίτη, όχι ως επαίτη- και μάλιστα αυτό το επίδομα αυξάνεται σημαντικά, ώστε να ανταποκρίνεται στο υψηλότερο, τα τελευταία χρόνια, κόστος ζωής. Τηρουμένων των αναλογιών θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα επίδομα αντίστοιχο με το «Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα» που καταβάλλεται στην Ελλάδα.

Δείτε το άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου στην DW…

Την προηγούμενη δεκαετία θυμάμαι τη φράση να εκφέρεται συχνά για τους ξένους, τους άλλους: «Γι’ αυτούς η ανθρώπινη ζωή δεν έχει την ίδια αξία». Αφορούσε πάντα μετανάστες κι αλλόθρησκους: Αφγανούς, μουσουλμάνους, μαύρους. Λαούς βγαλμένους από πολέμους, ανέχεια, εξοικειωμένους με τη βία, που πεθαίνουν ή σκοτώνουν για ψύλλου πήδημα, για μια φωτογραφική μηχανή, για μια χούφτα ευρώ. Μου φαινόταν παράδοξο πώς οι φορείς της συγκεκριμένης άποψης απέδιδαν π.χ. λιγότερη οδύνη στη μάνα που έχανε το παιδί της ή μεγαλύτερη κτηνωδία στον δολοφόνο ή στον βιαστή από το Πακιστάν. Συνέκριναν ανθρώπινα χαρακτηριστικά με μαθηματικά σύμβολα:

Η θεωρία καταρρέει με κρότο τις τελευταίες εβδομάδες. Οι Ελληνες δεν έχουν ανοσία στην ανθρώπινη αγριότητα, προσβάλλονται εξίσου από αυτήν. Το σοκαριστικό επεισόδιο προχθές το βράδυ στον Πειραιά γι’ αυτό μας συγκλόνισε τόσο πολύ.

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Δύσκολα θα το παραδεχθούν διάφοροι αρμόδιοι, όμως το επιβεβαιώνουν όσοι το ζουν στο πετσί τους: Το διοικητικό μοντέλο της χώρας είναι ασύμβατο με την ελληνική πραγματικότητα και τα σχεδόν 30 χρόνια εμπειρίας το έχουν αποδείξει. Η Ελλάδα δεν είναι Ελβετία ούτε Γερμανία. Και ούτε μπορεί ούτε πρέπει να γίνει.

Πυρκαγιές, πλημμύρες, νέες πυρκαγιές, νέες, χειρότερες πλημμύρες, ατυχήματα, δυστυχήματα και άλλες συμφορές των τελευταίων ετών έχουν διαμορφώσει μια σωρευτική «ελληνική» εμπειρία. Δυσάρεστη, προφανώς.

Τις περισσότερες φορές, όσα καταστροφικά συμβαίνουν αποδίδονται σε «πρωτοφανείς συνθήκες». Και εσχάτως στην κλιματική αλλαγή. Μέχρις ενός σημείου αυτά μπορεί να στέκουν. Επειτα όμως αρχίζει η «κολοκυθιά» της αναζήτησης ευθυνών.

Δείτε το άρθρο του Άγγελου Κωβαίου στο protagon.gr…

Το φθινόπωρο κρύβει πολλούς κινδύνους για τον οδηγό, αφού έχουμε απότομες διακυμάνσεις του καιρού από ζέστη και ηλιοφάνεια σε βροχές, μπουρίνια και καταιγίδες, ενώ αρχίζει και μικραίνει η μέρα. Οι ελληνικοί δρόμοι γίνονται αυτή την εποχή εξαιρετικά ολισθηροί με τις πρώτες σταγόνες, επειδή το οδόστρωμα έχει πιάσει γλίτσα μετά από μία παρατεταμένη περίοδο ανομβρίας.

Έτσι, οφείλει να είναι ο οδηγός πολύ προσεκτικός και να αποφεύγει τις υψηλές ταχύτητες, όπου μπορεί να χάσει εύκολα τον έλεγχο του αυτοκινήτου του. Ας δούμε όμως, τι άλλο χρειάζεται να κάνουμε, για να αποφύγουμε τις παγίδες που μας στήνει το φθινόπωρο κατά την οδήγηση.

Καθαρίζουμε καλά το παρμπρίζ, τα παράθυρα, τους καθρέφτες και τα φώτα του αυτοκινήτου μας, για να βλέπουμε καλά σε συνθήκες περιορισμένης ορατότητας, όταν βρέχει δυνατά. Σε τέτοιες συνθήκες ανάβουμε πάντα τα φώτα στη μεσαία σκάλα, για να μας διακρίνουν οι άλλοι χρήστες των δρόμων έγκαιρα.

Δείτε το άρθρο του Πέτρου Πιτσίνη στο ieidiseis.gr…

Το φετινό καλοκαίρι ο ήλιος βάφτηκε κόκκινος σε πολλές περιοχές του πλανήτη από τη Ρόδο και το Αλγέρι έως το Μόντρεαλ. Ο καύσωνας και η ξηρασία έφεραν γιγάντιες πυρκαγιές στο βόρειο ημισφαίριο, ενώ ξεκινάει τώρα η αντίστοιχη περίοδος στην Αυστραλία, όπου οι φωτιές οδήγησαν σε διεύρυνση της τρύπας του όζοντος κατά 10%. Ο καπνός από τις φωτιές στην Ελλάδα και τον Καναδά τύλιξε ασφυκτικά τη Σικελία και τη Νέα Υόρκη αντίστοιχα. Χιλιάδες άνθρωποι απομακρύνθηκαν από πόλεις που κινδύνευσαν, αφού ούτε τα αστικά κέντρα είναι πλέον ασφαλή από τις φλόγες. Στη Χαβάη οι αγνοούμενοι από την πρόσφατη φονική πυρκαγιά είναι εκατοντάδες. Η ποιότητα του αέρα υποβαθμίζεται διαρκώς και τα μικροσωματίδια στην ατμόσφαιρα πολλαπλασιάζονται. Με τις πρώτες βροχές ήρθε ο φόβος των πλημμυρών.

Δείτε το άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη στην εφημερίδα “Καθημερινή”…

Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με περιφρόνηση την πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ για τον αποκλεισμό του καταδικασμένου χρυσαυγίτη από τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας. Ίσως όμως η στάση αυτή να κρύβει παγίδες που κάποιοι δεν βλέπουν.

Όσο και αν οι εκλογές του Οκτωβρίου, δημοτικές και περιφερειακές, φαίνεται ότι μέχρι στιγμής δεν προξενούν αγωνία σε κανέναν (μιλώντας για τους πολίτες), κάποιες πτυχές τους έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους.

Η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός έχουν δώσει την έμφαση στις περιφερειακές εκλογές, για λόγους μάλλον προφανείς. Είναι μάλλον πιο εύκολες, όσο και αν τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο και, πάντως, αυτές «βάφουν τον χάρτη».

Δείτε το άρθρο του Άγγελου Κωβαίου στο protagon.gr…

Στην εκπομπή 12-2 της τηλεόρασης της Ναυτεμπορικής με τους δημοσιογράφους Ανέστη Ντόκα και Παύλο Πανταζόπουλο εμφανίστηκε ο καθηγητής του ΕΜΠ και πρώην Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κωνσταντίνος Αραβώσης.

«Η κλιματική κρίση δεν είναι κάτι που αναμένουμε να γίνει. Τα φαινόμενα της κλιματικής κρίσης είναι ήδη εδώ. Πρόκειται για ραγδαία φυσικά φαινόμενα που είναι οι επιπτώσεις της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας της γης και της αύξησης των ρύπων. Αυτό που βλέπουμε τώρα στη χώρα μας με τις πυρκαγιές είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που διαρκώς επιτείνεται. Ενώ γίνεται μια διεθνής προσπάθεια να φτάσουμε σε κλιματική ουδετερότητα – σημειωτέον το γρηγορότερο που μπορούμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο είναι το 2050 – η θερμοκρασία του πλανήτη θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι τότε, με αποτέλεσμα να έχουμε διαρκώς εντονότερα φυσικά φαινόμενα», ανέφερε ο κ. Αραβώσης.

Παρακολουθείστε την συνέντευξη…

Το αυτοκίνητο παραμένει το Νούμερο Ένα μεταφορικό μέσο για τις καλοκαιρινές διακοπές, όπου διανύουμε συχνά εκατοντάδες χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Αυτό συνεπάγεται κούραση, την οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε άμεσα, αφού η συνέχιση της οδήγησης κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι επικίνδυνη. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι η κόπωση του οδηγού θεωρείται μία από τις πιο συχνές αιτίες πρόκλησης τροχαίων ατυχημάτων, ιδιαίτερα μάλιστα τις νύχτες όπου δυσκολευόμαστε από το σκοτάδι και κουραζόμαστε ευκολότερα. Ιδιαίτερα επικίνδυνος είναι ο στιγμιαίος ύπνος, όπου τα βλέφαρα κλείνουν για κάποια δευτερόλεπτα και ουσιαστικά οδηγούμε στα τυφλά ρισκάροντας την δική μας ασφάλεια, όπως επίσης και των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων. Ακόμη όμως και με την απλή κόπωση αντιλαμβανόμαστε δυσκολότερα τις συνθήκες της κυκλοφορίας και δεν ‘’σκανάρουμε’’ αποτελεσματικά το περιβάλλον, ενώ αντιδρούμε καθυστερημένα σε έκτακτες καταστάσεις. Ειδικές έρευνες έχουν επιβεβαιώσει, ότι ένας κουρασμένος οδηγός λειτουργεί παρόμοια με έναν οδηγό, που έχει καταναλώσει αλκοόλ!

Δείτε το άρθρο του Πέτρου Πιτσίνη στο ieidiseis.gr…

Η Emily Haber, απόφοιτος του 1975, κόρη του διπλωμάτη Dirk Oncken,ο οποίος υπηρέτησε ως πρέσβης στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια τη δικτατορίας, διαδεχόμενος τον Peter Limbourg, πατέρα του επίσης αποφοίτου Peter Limbourgκαι σήμερα Γενικού Διευθυντή της DW, είναι πλέον κοντά στην ολοκλήρωση της θητείας της στην Washington, ως πρέσβης της Γερμανίας.

Στο ξεκίνημα της διπλωματικής τη καριέρας εργάστηκε στην Γερμανική Πρεσβεία στην Μόσχα, διετέλεσε Μορφωτική Ακόλουθος στην Πρεσβεία στην Άγκυρα και το 1999 επέστρεψε στην Πρεσβεία στην Μόσχα και από το 2002 έως το 2006 υπηρέτησε ως Διευθύντρια της OSCE Division and Commissioner for Conflict Prevention and Crisis Management in the Euro-Atlantic Framework στο Βερολίνο.

Από το 2009 έως το 2011 ήταν Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Εξωτερικών στο Βερολίνο και μάλιστα ήταν η πρώτη γυναίκα που της ανατέθηκε η θέση αυτή και ακολούθως Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών επί υπουργίαςGuido Westerwelle, πάλι ως η πρώτη γυναίκα πουτης ανετέεθη ορόλος αυτός. Από το 2014 έως το 2018 διετέλεσε Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών επί υπουργίας Thomas de Maizière, όπου ήταν υπεύθυνη για την ασφάλεια και την μετανάστευση.

Η Emily Haber έδωσε μία συνέντεξη στην Ines Pohl, δημοσιογράφο της DW διατρέχοντας τα μεγάλα γεγονότα, που έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια της θητείας της από τον Ιούνιο του 2018 όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της και μίλησε: για τους Αμερικανούς και για το τι μπορούν οι Ευρωπαίοι και οι Γερμανοί να μάθουν από αυτούς, για τον Donald Trump, για τους Αμερικανούς στρατιώτες που υπηρέτησαν στην Γερμανία, για τον covid-19, για τον νέο Καγκελάριο Olaf Scholz, που ανέλαβε τα καθήκοντά του λίγο πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις συνέπειες του πολέμου στις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις. Κλείνοντας εξομολογήθηκε για αυτά που θα της λείψουν όταν εγκαταλείψει τις ΗΠΑ.

Παρακολουθείστε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντεξη:

https://www.dw.com/en/emily-haber-german-ambassador-to-the-us-tough-tenure/video-66066880

Ο τραγουδοποιός, που θα γινόταν σήμερα 75 ετών, είναι, απλά, μύθος. Από αυτούς που ακόμη και πάντα έχουμε ανάγκη στην Ελλάδα. Ίσως για να αναγνωρίζουμε, ακόμη και ασυνείδητα, τι ήμασταν. Ποιοι ήμασταν. Και όχι μόνον επειδή «έφτιαξε» με τα υλικά του μουσικού και ποιητικού ονείρου του το ελληνικό ροκ.

Ο «πρίγκιπας του ελληνικού ροκ» Παύλος Σιδηρόπουλος θα γιόρταζε σήμερα τα 75 του χρόνια. Αν δεν είχε «πετάξει» μια νύχτα, 18 Δεκέμβρηδες πριν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στα Εξάρχεια. Αν και ο «Παυλάρας» δεν πήρε εισιτήριο φυγής από τα «δαιμονοποιημένα» Εξάρχεια, αλλά από το Δουργούτι – το Νέο Κόσμο…

Η γενέθλια ημέρα του, 28 Ιουλίου, μάς δίνει, εδώ, αφορμή να δούμε λίγα από όσα δεν ξέρουμε ή δεν θυμόμαστε για κείνον.

Δείτε το άρθρο του Παύλου Αγιαννίδη στο protagon.gr…